Op zoek naar 'Nessie'

Hèhè. De laatste dagen neemt het ongeduld weer toe. Ik sta weer op vertrekken. Dit keer voor het eerst sinds lange tijd weer eens helemaal alleen. Geen vriendin, geen dochter, geen zoon. Ik sta er weer in m'n eentje voor. De voorlaatste keer dat ik Engeland deed was pakweg 30 jaar geleden; begin jaren '80. Met m'n ex Wilma, die eigenlijk helemaal niet van fietsen hield. Daar had ik wat op gevonden. Met een tandem zou ze nooit achterop kunnen raken en we trapten met z'n tweeën één fiets. Een eitje van Columbus zogezegd. Bovendien wist ik zeker, bij Dover moest je een keer flink omhoog om bovenop die krijtrotsen te komen, maar daarna was het mooi glooiend, vlak bijna.
Dat hebben we geweten. Hoeveel hellingen dat we op en af gefoeterd zijn weet ik niet meer. Het was die enige zomer van de laatste 30 jaar waarin er geen druppel regen viel; elke dag een graad of 28. Engeland, tropenland; met steile hellingen op en af. We kwamen na 3 weken in Exeter,  nog niet eens helemaal aan de westkant, helemaal de punt af. De laatste keer Engeland was rond 2000 met mijn zoon. Na drie dagen werden allebei onze fietsen (die toch keurig aan elkaar vastgemaakt stonden op een nette camping) gestolen. Met onze spullen in vuilniszakken gepropt gingen we verder. We kochten twee rugzakken en het werd een wandelvakantie.  Benieuwd hoe het me deze keer zal vergaan. Ik ga de aloude, bij veel Engelsen legendarische End to End route doen, waarbij ik het eerste stuk van Penzence helemaal in het uiterste zuidwesten tot ongeveer Bristol oversla. Daarvoor in de plaats komt Harwich naar Bristol. Maar daarna gaat het via de grote steden Birmingham en Leeds via het Lake District en de Hadrian Wall die Schotland van Engeland scheidt (binnenkort wordt dat dus een officiële landsgrens als Schotland onafhankelijk wordt) via Glasgow en de spelonk van Loch Ness naar John 'o Groats. Vooral in dat laatste deel ligt menige berg te wachten. We gaan het meemaken (en jullie ook als je het wil).

Imelda Marcos Revisited leidt aandacht af van grandioze 'objects trouvés' van de Tw.WO

Wat een geweldig idee van de Kunsthal om alle oorlogs-en verzetsmusea van Nederland te vragen om hun treffendste stuk uit de collectie uit te kiezen. Het verzetsmuseum Rotterdam mag inderdaad als enige stuk de gesmolten naaimachine tonen. Ad van Liempt, de kronikeur van de tweede wereldoorlog bij uitstek, is er in geslaagd bij elk stuk een heel informatief stukje tekst te leveren, far beyond de academische beschouwingen die je meestal voorgeschoteld krijgt. In 100 voorwerpen wordt de tweede wereldoorlog voor alle generaties aanschouwelijk. Minpunt is dat de niet zo heldhaftige, laten we maar gewoon zeggen meeloperige houding van de meeste Nederlanders, wat wordt weggepoetst temidden van al die heldhaftige verzetsverhalen. Of is het luisteren naar Radio Oranje op en een illegale radio toch een daad van verzet van jewelste. In dát geval  bestond het volk wel uit helden. Schitterend zijn ook de manshoge kleurenfoto's die de expositie omringen. Een dikke 9 + voor Ad van Liempt en de Kunsthal.
De schoenententoonstelling neem je op de koop toe. Het was er drukker dan op die andere tentoonstelling, maar wat is nu eigenlijk het verschil tussen een hééél grote etalage en deze schoenententoonstelling: Imelda Marcos Revisited.

De dood op zijn fraaist, nu in Tent!

Allemaal naar Tent in de Witte de Withstraat! Om de mooiste expositie ooit te aanschouwen!. Betreedt het sinistere, verlopen, barokke Opalen Paleis van Anne Wenzel. Het is al meteen raak bij binnenkomst; scheefgezakt ligt daar de enorme, zwartgeblakerde kroonluchter die met een donderende klap van het plafond naar beneden is gekomen. Wat ooit licht af is zwart als de nacht geworden. Een of ander monster heeft het bladgoud van de muren gekrabt. In de volgende zaal kust de dood het meisje. Een meer verstild beeld kun je je bijna niet voorstellen, zo gestold is deze kille kus! Het wordt niet vrolijker in de zaal waar het hijgend hert de dans niet is ontsprongen. Her en der steekt een poot uit en wordt je, als je niet op past, alsnog op de horens genomen. Inktzwart is het verkoolde bos dat staat in een drassig ven waarin je jezelf kunt spiegelen voordat het doek definitief valt; een omgeving die doet denken aan de sombere, Teutoonse wouden van Anselm Kiefer. We betreden de zaal waar de borstbeelden van generaals en ander machtigen der aarde hetzelfde lot ondergaan als hun slachtoffers beschoren is; ze zijn gemarteld, gefolterd, ogen zijn uitgerukt, delen van het gelaat weggesmolten. Boontje komt om zijn loontje. In de laatste zaal heerst de rust die bij de dood hoort; enorme bloemstukken zijn nog net voordat ze verlept kunnen worden weggesmeten voor de eeuwigheid versteend in keramiek. Wat een gruwel, een smart, maar wat een schoonheid ook in die lugubere, sombere setting; nog eens extra benadrukt door de metershoge vitrage die rondom de versteende bloemstukken is opgehangen. De dood op zijn fraaist, nu in Tent!

Beelden, afbeeldingen van beelden, en afbeeldingen als beelden

Een intrigerende, rondreizende tentoonstelling is neergestreken bij Boijmans. In één expositie is het werk van drie zowel in tijd als werk van elkaar verschillende kunstenaars te zien. Toch zijn de overeenkomsten tussen Rosso, Brancusi en Man Ray ook weer treffend. Alle drie zijn het kunstenaars die zowel letterlijk beelden maken als fotografisch bezig zijn. Alle drie fotograferen hun werk op zo’n manier dat zonder het een het ander niet zou bestaan, of althans minder betekenis zou hebben. Bij alle drie speelt licht een belangrijke rol. Maar dan komen de verschillen; bij Rosso komen zijn sculpturen pas tot leven door het spel met licht wat dan vervolgens door hem op de gevoelige plaat wordt vastgelegd. Zonder specifieke belichting zijn zijn beelden vlak en onaf; soms zelfs nauwelijks te zien. Met licht en op de foto komen ze tot leven. Saillant in een tijd waarin het gaslicht net is uitgevonden, evenals de fotografie. Rosso levert beelden die oprijzen uit het licht.

Brancusi maakt zeer gestileerde beelden die op zich al zeer  sterk zijn maar die bij dag- of kunstlicht gefotografeerd een extra lading krijgen. Schaduwen van beelden zijn net zo belangrijk als de beelden zelf, net zo goed als sokkels belangrijk zijn. Het spel van licht en schaduw wordt door Brancusi net zo nauwgezet vastgelegd als bij Rosso, zij het dat Rosse de invloed van licht op het fotopapier een eigen rol laat spelen. Brancusi levert beelden én hun reflecties.

Dat is dat weer een overeenkomst met Man Ray, die zelfs zo ver gaat om fotopapier rechtstreeks te behandelen, zonder fototoestel. Voorwerpen kunnen ook rechtstreeks aan het fotopapier worden toevertrouwd, zonder de tussenkomst van negatieven. Dat wordt dan Rayografie genoemd. Bij Man Ray is juist de foto het belangrijkste en zijn sculpturen pas ingeraamd in een frame echt af. Man Ray levert foto’s als sculpturen.

Framed sculptures is een tentoonstelling die de toeschouwer dwingt zich in de werkwijze en denkprocessen van de verschillende kunstenaars onder te dompelen om ze te kunnen vatten. Dat kost tijd en aandacht. Geen expositie om snel door te lopen. Zo op het eerste gezicht is er zelfs niet eens zo veel te zien; maar dat is schijn, je leert te kijken op vele manieren; een beeld is pas een beeld op een afbeelding. Of een afbeelding is er niet zonder een beeld. Enzovoorts. 

Missie geslaagd

Het zit er op hier. Missie volbracht, knietje gerepareerd, kilometers gemaakt op de fiets, Hannema-werkstuk op een oortje na gevild, trui gebreeën, Mont Ventoux uitgelezen, omgeving verkend, blog bijgehouden, bezoek aan Valencia gebracht, 5 woorden Spaans geleerd, en vastgesteld (wat we eigenlijk al wel wisten), dat we het heel makkelijk een lange tijd met elkaar kunnen uithouden.

Kortom we kunnen terug. Vandaag heeft H. taart uitgedeeld aan het onvolprezen fysioteam. Wie een knie, een heup, een hart of een hoofd moet laten repareren en verzekerd is bij VGZ, Zilveren Kruis of IZA, ga naar Spanje, naar het Clinica Benidorm, en laat je vervolgens vertroetelen en masseren door het team van Medifit in Benitatxell (of Benitachell).

en als je dat dan ook nog eens kunt in die ellendige januarimaand in Nederland, ja, dan ben je spekkoper.

Volgend jaar komen we hier terug rond dezelfde tijd.

Hieronder het onvolprezen team!!

van links naar rechts: Gerard, de patiënt (kijk naar die relaxte houding, bijna zonder stok), Paul en Ruby

Crisis, what crisis?

In een heerlijke voorjaarszon op naar de stad van de sinaasappels: Valencia! Heeerlijke terrasjes en een mooie tocht met een hop on hop off bus, het beste dat je kunt doen als een van de twee zich op krukken voortbeweegt. We zijn o.a. langs de fantasiegebouwen van de Spaanse architect Calatrava geweest. Hieronder een impressie van die merkwaardige, futuristische bouwsels. Wat mij betreft iets té. En slecht afgewerkt. Van een van de bouwsels (op de eerste foto helemaal achteraan) is de aardewerk huid los gaan laten. Levensgevaarlijk als je daar onderdoor loopt. Alles is er nu weer van afgestoken door abseilers. Kosten: enkele tonnen. Valencia is in de slag met Calatrava wie dat moet gaan betalen.

                                                                     Mooi ? Mwah...

                                                          een agressief gebouw!

                                                                  2 x "duck face"

Enfin, ook in de oude stad is genoeg te zien; heel veel semi klassieke architectuur van rond de eeuwwisseling, net als in Madrid en Barcelona. Alleen al aan de brede boulevards kun je zien dat het Valencia in de afgelopen eeuwen voor de wind gegaan is. Van een crisis kun je op straat überhaupt niks merken. Iedereen loopt er piekfijn bij, de gebouwen zijn tip top in orde en de winkels sjiek. Wat wil je nog meer! Wij wilden tapa's en rioja op het mooiste terras van de stad pal tegen de kathedraal en kregen dat ook. Zagen nog net hoe iemand die van het toilet af kwam door de Spaanse politie werd ingerekend. Misschien dan toch iemand die van de crisis te lijden heeft gehad!
Op de terugweg ging het zowel aan de parkeerautomaat als de stad uit weer helemaal fout. Af en toe lijken we net mannetjes van Mars die op deze planeet totaal niet weten hoe iets werkt. Ben je een maand in het buitenland en kun je je nog niet in het Spaans redden! Caramba!
Let ook nog even op de volgende opname; je kunt zien dat betrokkene zojuist een schietgebedje heeft gedaan voor snel herstel en dat dit zal worden verhoord! Hoe is anders die stralenkrans rond haar te verklaren?

Zo maar wat mijmeringen

Al dagen niks meer laten horen. Het leven gaat ook hier zijn gangetje. 's ochtends of 's middags twee uurtjes naar de fysio. Ik er voor of er na op de fiets door het gebied rondom Cap de la Nau. Zoals vanmorgen bijvoorbeeld, de zon sprenkelt tussen de altijd zachtgroene pijnbomen die in de tuinen staan van de honderden villa's die de alsmaar klimmende weg naar de cap omzomen. Een mooiere ochtend op je racefietsje kun je niet hebben. Hier wat foto's die ik er een dag eerder, toen ik er met H. met de auto naar toe gereden ben, gemaakt heb.

 

Of rennen over de boulevard bij Javea, en daarna de heerlijkste koeken eten die er bestaan op aarde bij de Duitse Stube met Illy koffie. 

Vanmiddag hebben we verjaardag gevierd bij onze buren, Sies en Marcus, allebei kunstenaars uit Bergen, die hier zijn neergestreken omdat Marcus zijn heup heeft laten restaureren. Iets te veel Rioja gedronken en allebei (Marcus en ik) honderduit gepraat over Suriname, waar we ooit allebei geweest zijn. Marcus beoefent de zeldzame sport van brandingzeiler; zó met boot zonder kiel de golven in en dan proberen weg te komen. H., die echte zeilvrouw en Marcus hadden tijdens de oefeningen dus gespreksstof genoeg. En ondertussen draait de fysio Paul precies de muziek die H. wil horen. Toen ik binnen kwam stond net Diana Krall te galmen. H. moest even weg omdat ze mee moest werken aan een opname voor een promo-filmpje over de fysiotherapie hier in Benitatxell. Nou, een grotere fan van dit centrum hadden ze niet kunnen vinden! H. is een en al lof over de hulp die haar hier geboden is. En anders ik wel. Als we hier weg gaan, is dat met pijn in het hart. En dan zijn we nog niet eens in Valencia geweest. Dat gaan we zondag doen, in de hoop dat alle stellages die daar gebouwd zijn voor filmopnames met George Clooney weer opgeruimd zijn. De foto's die Paul, de fysio, van de stad liet zien zijn zo mooi, dat we die stad zonder allerlei filmbouwsels willen zien. Wellicht kan dat dus zondag.
En H. blijft maar slecht slapen. Overdag gaat het wel maar 's avonds speelt de knie na al die rek en strekoefeningen behoorlijk op. Maar goed dat er paracetamol is.

Enfin, dat was. Niet veel nieuws van twee mensen die het hier hier heel erg naar hun zin hebben (gehad, het is bijna voorbij).