De balans na bijna 2 weken Spanje

Alweer bijna 2 weken in Spanje. En er komen nog 2 weken bij. Gisteravond heb ik besloten H. tot het bittere eind te begeleiden. Zo bitter is dat eind niet, want het blijft hier goed toeven, al was het zondag bewolkt en winderig, bijna Hollands weer. Vandaag schijnt dan de zon wel weer hevig maar er staat een stormachtige wind waardoor het toch fris aan voelt. In de middag, na de training van H. op de  fysio, zitten we - uit de wind - genoeglijk achter een Spaanse capucino (dat is hier een stevig bak koffie met daarop een enorme dot slagroom) op een terras in de haven van Moraira.
Gisteren heb ik op de bewolkte, volmaakt stille zondag, nog heel wat afgeklommen in het achterland van Benitatxell; opvallend toch hoeveel fietsers je hier tegen komt, zelfs op zo'n rustige zondag. Ook vandaag zie ik ze weer overal rondrijden; werkdag of niet. Het merendeel oogt jong, dus het zijn zeker niet alleen pensionado's die hier rondfietsen. Gisteren hoorde ik een groepje wielrenners Frans spreken. Ik denkt dus inderdaad dat het allemaal profs zijn die hier aan het trainen zijn.

H. heeft vooral 's nachts last van haar knie. Als ze rustig ligt gaan de spieren en gewrichten opspelen. Het is dus zaak om overdag heel actief te blijven, zodat ze 's avonds goed slaperig is. Het lopen gaat steeds beter; ik denk dat ze over 2 weken inderdaad vrij kwiek het vliegtuig in stapt.

Mathieu de magnetronmathador!

Voor het eerst heeft H. na haar operatie weer eens een lange autotocht gemaakt. Niet achter het stuur natuurlijk, dat mag de eerste 6 weken nog niet. Maar zelfs naast de bestuurder viel het haar zwaar. Voortdurend staat haar been een graad of 45 gebogen, en dat is na een half uur te veel van het goede. Ook heb ik haar voor het eerst in een rolstoel voortgeduwd. De techniek om met haar er in een stoepje te nemen heb ik nog niet onder de knie, getuige het gehannes van ondergetekende bij een café deur alwaar we bakkie wilde doen. Maar dan schieten van alle kanten hulpzame handen toe. En tevens zien we de verbazing, als H. zich opricht en gewoon een paar stappen doet, dat is nou weer net iets te veel van het goede; als rolstoelzitter moet je half verlamd zijn wil je enig respect afdwingen; als je gewoon opstaat uit je stoel voelt iedereen zich toch een beetje bekocht. Enfin, we hebben patatas fritas en gefituurde visjes genomen, voorafgegaan door koffie met een enorme toef slagroom er op; een volkomen vreemde combinatie natuurlijk en ook nog eens in de verkeerde volgorde;  die er toe leidde, dat we vanavond om 9 uur eigenlijk nog geen trek hadden in de bezorgde maaltijd. Want wat een luxe is dát, als je elke avond een warme maaltijd krijgt bezorgd, ook weer een uitvloeisel van het uiterst luxe arrangement dat de IZA voor ons geregeld heeft. Ik ben inmiddels een expert in het bedienen van de magnetron; en dat voor iemand die er thuis geeneens geen heeft!

Opletten op de Spaanse fysiotherapeut! Die maakt iets te veel indruk!

Hanneke is weer behoorlijk onder handen genomen, maar liefst 3 fysiotherapeuten kwamen er aan te pas. Een Filipijnse paste de manuele therapie toe met lymfe-drainage (dit is met dat opgepompte kussen rondom je been); dan kwam Rafa, een naar verluid heel mooie Spaanse man die H. zeer zorgvuldig op de fiets en het wegdrukapparaat begeleidde (hiervoor moet ik gaan uitkijken, die Rafa maakt op H. veel indruk!) en tot slot Paul die H. goed leerde lopen met krukken (kont naar voren i.p.v. naar achteren, goed afwikkelen van de voeten). Ondertussen mocht ik boodschappen gaan doen. Zo heb ik zeker drie kwartier doorgebracht bij een enorme Chinese bazaar op zoek naar een theepotje; ongelooflijk wat een rotzooi je in zo'n magazijn allemaal tegenkomt; je kunt eigenlijk niks bedenken wat ze er niet hebben. De afdeling Feliz Navidad (gelukkig kerstfeest) draaide er nog op volle toeren; zouden die Spanjaarden vanwege de crisis de ballen en slingers pas na de kerst kopen omdat ze dan in de ramsch gaan?

's middags ben ik weer op de fiets geklommen en zo waar, weer kwam ik de voltallige BMC ploeg tegen (zie ook gisteren). De manier waarop de volgwagen met een enorme zwaai een hele rotonde blokkeerde (onder luit getoeter van de hiervan niet gecharmeerde overige weggebruikers) om het in het rood-zwart gehulde pelotonnetje door te laten maakte op mij veel indruk. Ik ging helaas de andere kant uit, het lijkt me toch schitterend om een tijdje met die profs mee op te rijden. Onder weg werd ik één keer gepasseerd op een helling, maar reed ik zelf twee andere Spanjaarden voorbij hetgeen mij een heerlijk gevoel gaf. Ik ben en blijf een kleine jongen.

Vanavond weer naast mijn liefje op de bank naar Umbero Tan gekeken; ik begin hier echt een ongelooflijke onderuitgezakte tv maniak te worden. H's knie voelt koel aan; maar dat geldt alleen voor haar knie! (hier weer eens een ongegeneerde blik op haar knie; net een doorregen runderlapje)

Het was heerlijk weer vandaag; voor het eerst kon H. genieten van ons luxueuze terras. Wat een leventje leiden we hier toch!

vertoeven tussen de wielerkampioenen en nieuwe tv programma's ontdekken

We zijn hier echt in het wielerparadijs terecht gekomen. Dacht ik gisteren de voltallige RABO bank ploeg voorbij te zien komen (dat kan niet, dus het moet een ploeg zijn die wat shirts betreft dezelfde blauw oranje kleuren voert, welke ploeg is dat dan?); vandaag kwam ik op hetzelfde traject bergopwaarts de voltallige BMC ploeg tegemoet (daartoe behoren o.a. Cadel Evans, Thor Hushovd en Philippe Gilbert) met ploegwagen met fietsen er bovenop er achter aan. Ikzelf zat in de auto, met Hanneke op weg naar de fysiotherapeut die aan de voet van een vaak bereden fietsroute ligt. De fysiotherapeut die Hanneke onder handen nam bevestigde dat de BMC ploeg vlak bij hem gehuisvest is. Geeft me toch wel een kick, rond te gaan in een gebied waar de belangrijkste Tourploegen (Astana zit ook hier) aan het oefenen zijn voor het nieuwe wielerseizoen. Maar ik ben een slappeling en vermijdt zelf de zwaarste hellingen. Vandaag ben ik (met de auto) de pal aan de kust gelegen "Cumbra del Sol" opgereden; een helling van zeker meer dan 10 % gemiddeld, met een adembenemend uitzicht op de hele  Cap de la Nau. Denk het maar niet dat ik zoiets ga proberen; ik zou halverwege komen te overlijden. Ja, 15 jaar geleden zou ik dat nog wel gedaan hebben, maar daar begin ik niet meer aan. Maar een hellinkje van 6, 7 procent mag van mij rustig een drie kwartier duren.

Ik lul maar door over mezelf omdat over H's situatie niet zo veel nieuws te melden valt. Haar knie voelt warm aan, maar dat is normaal na een stevige oefening. Vanmorgen werd het eerste serieuze oefeningsanderhalf uur afgewerkt; stevig duwen tegen een plank met gewichten en de eerste voorzichtige fietsoefeningen. Verder een oefening waarbij het bewuste been helemaal in een luchtzak wordt ingepakt die vervolgens stevig wordt opgepompt; zo wordt alle overtollige vocht weggedrukt, aldus de therapeut. Hanneke vond het "wel een een lekker gevoel, eigenlijk" en viel er bij in slaap. Achteraf was ze niet eens zo bek af. Wel blijft een hardnekkige verkoudheid haar oren verstopt houden. De huisarts, ook weer een Nederlander die toevallig boven de fysiotherapeuten gevestigd is, heeft er naar gekeken en onmiddellijk bevolen met de diclofenac (ontstekingsremmer) te stoppen. "Dat specialisten nog steeds dergelijke rotzooi voorschrijven", zei hij hoofdschuddend. "Zo'n timmerman (hij had het over de specialist die H's knie in elkaar heeft gezet) moet zich niet met medicijnen bezig houden". Nou, dat wordt nog leuk hier, als de heren en dames medici zo over elkaar oordelen.

Verder luieren we veel en ontdekken we leuke tv programma's waar we nooit naar keken, zoals de late night show van Humberto Tan; veel leuker dan die lulletjes rozewater van de EO.

Waarom eigenlijk NIET voor een knie operatie naar Spanje?

En zo ziet het er hier nu echt uit van uit ons appartement in Benitachell. We zijn hebben vandaag het eerste bezoek aan de fysiotherapie gebracht en krijgen langzamerhand een goed idee van het hele aanbod hier in Spanje. We kunnen niet anders zeggen dan: het is hier top!

Op facebook heb ik daarom vandaag een aantal argumente pro Spanje op een rijtje gezet voor diegenen die het uitvoeren van een operatie in dat land maar raar of decadent vinden; er waren vooraf zo veel mensen die heel verbaasd reageerden toen we zeiden naar Spanje te gaan voor de knie operatie van Hanneke.

Hier komen ze: 
1) de verzekeraar betaalt het gewoon (geldt in ieder geval voor IZA, VGZ en Univé)
2) een operatie hier (door een Nederlandse arts) inclusief 3 weken intensieve therapie (door een Nederlandse fysiotherapeut), dwz elke dag 2 uur, inclusief verblijf in een luxe appartement gedurende die 3 weken, is niet duurder dan alleen een knie operatie in Nederland en 3 dagen verblijf in een Nederlands ziekenhuis
3) je biedt er de Spanjaarden kwalitatief hoogwaardige werkgelegenheid mee
4) de spaanse economie profiteert ervan en dat is hard nodig
5) het onrendabele vast goed krijgt weer een impuls
6) als iedereen dat nu eens gaat doen hoeven er geen peperdure voorzieningen in Nederland voor de grijze golf gebouwd te worden; die zijn nl. over 20 jaar ook niet meer nodig.
7) het is hier gemiddeld 10 tot 15 graden warmer dan in Nederland

7) het is hier gemiddeld 10 tot 15 graden warmer dan in Nederland

Ik kreeg meteen wat reacties op mijn bericht op Facebook. Zoals: leuk, voor welgestelden maar bijstandstrekkers kunnen zoiets niet. Mis: voor de verzekering is iedereen immers gelijk, de tocht naar Spanje heeft niets te maken met de manier waarop je verzekerd bent; je hoeft er helemaal niet aanvullend verzekerd voor te zijn.                                                                                                                                                             Met Hanneke ging het vandaag uitstekend. Vanmorgen voor het eerst een regulier bezoek aan de fysio gebracht. Een uurtje rekken en strekken met een apparaat dat zelf deze bewegingen uitvoert. Toen dit apparaat enkele dagen geleden in het ziekenhuis uitgeprobeerd werd bleeft het in de stand van 90 graden kniebuiging staan. Dat waren enkele pijnlijke momenten voor Hanneke; nu ging alles zoals het hoort; de knie buigt goed en er was sprake van relatief weinig zwelling. Morgen, zo zijn fysiotherapeut Miguel (een Nederlanders ondanks zijn naam) zal de knie wel wat pijnlijker aanvoelen en wat meer opzetten; dat hoort ook zo na oefeningen. we zullen zien.

Vanavond lekker kneuteren voor de tv die inmiddels alle Nederlandse zenders ontvangt. Want we zitten dan wel in Spanje, we 

willen toch naar Nederlandse programma's kijken, dat dan weer wel.
(vraag me niet waarom er allerlei afwijkende lettertypes in dit stukje staan. Ik heb een en ander gecopieerd van facebook en vanaf dat moment sloeg de typografische anarchie toe).

fiets en partner zijn goed aangekomen in Benitatxell

We zijn aangekomen op de meest oostelijke punt van Spanje (ergens in het witte cirkeltje), het puntje dat het dichtst bij de Balearen ligt. We kijken uit over een dal en onmiddellijk daarna het stadje waarvan het witte kerkje parmantig boven alles uit piekt. daarachter een forse heuvel van 185 meter, de "Alt de la Caprada". Rechts de rotswand van de Cap de la Nau, die loodrecht in zee valt (volgens de beschrijving, nog niet gezien). Links kijken we de bergachtige heuvels van het Parque Natural El Montgo in. En dat allemaal vanaf één balcon. Beneden ons een staalblauw zwembad omgeven door palmen; het had slechter gekund. Het is nu donker, dus ik pluk even een foto van Google, die enigszins lijkt op wat je hier vanaf het balcon ziet. Morgen het echte uitzicht.

De rit naar Benitatxell ging voortreffelijk. Hier ziet men hoe zowel partner als fiets goed opgeborgen worden in de ambulance!

In Benitatxell werden we opgevangen door Paul, de Nederlandse fysiotherapeut die H. nog eens benadrukte dat het de eerste dagen niet makkelijk gaat na een knieoperatie. "Er is een stuk van je bot afgezaagd en daarop een stempel gezet, dus het lichaam reageert nu op elke afwijking met een koortsaanvalletje, vandaar de voortdurend heel warm aanvoelende knie en de snelle uitputting".

H. brengt de rest van de middag slapend door. Ik ga met Paul naar de apotheek. Met mijn fietsersoog zie ik al meteen klimmetjes van 9 procent opdoemen. Niet alleen H. zal afzien deze dagen! (ik kan het niet nalaten ook voortdurend aandacht te vragen voor mijn eigen besognes :)

Na wat gefrutsel hebben we de tv en het internet op gang gekregen. Om 18.00 uur werd de eerste gebraden kip panklaar naar binnen  gebracht. Hanneke is nog snel moe, maar met wat paracetamols achter de kiezen houdt ze het goed uit. Morgen de eerste fysio.

Beni, arte, foetsjie

Benidorm, 13 januari

Nu gaat het me toch moeite kosten deze blog vandaag te vullen. Vanmorgen ben ik gaan hollen langs een lege boulevard; het grijze weer zal er debet aan geweest zijn.  Daarna heb ik weer eens wat bandjes geplakt; op de een of andere manier loopt een band, die bij controle onder water lekvrij lijkt, na verloop van tijd toch leeg. Dus er maar een andere band op gelegd. Op het terras Patrick nog even gesproken, hij gaat terug naar Engeland met zijn vijf relaties. “Allemaal boys?” vraag ik geïnteresseerd; “nee, zowel mannen als vrouwen want ik ben bi”. Ok, dat weten we dan ook weer. 

Hanneke beweegt weer wat gemakkelijker, maar is toch nog steeds vrij snel moe. Gisteravond had ze ineens een huilbui, en dat voor iemand die nooit huilt! Heel goed, dat de emoties er uit komen. Het is ook niet niks; zo’n compleet nieuw onderdeel in je lijf geschoven te krijgen. ’s Middags loopt ze in plaats van één al twee rondjes; het gaat vooruit. Wel kan ze niet zonder paracetamol; de knie blijft zeuren. Toch niet gek na drie dagen?

’s Middags ben ik op zoek gegaan naar cultuur met een grote C. Er zou ergens een Art Fair zijn. Maar waar ik ook kom en rondkijk, ik vind niks. Dat bevestigt mijn beeld van een stad waar de mensen werkelijk helemaal geen enkele behoefte hebben aan kunst. Nergens zal ik een beeld of iets dat op kunst lijkt. Ook op maandagmiddag zitten de lobbies, de eetzalen en de eettentjes goed gevuld; wandelen, eten, drinken, met elkaar kletsen of, zoals ik gisteren een aantal bejaarden laat op de avond zag doen, gezellig met zijn allen rei-dansen. Kunst hoort daar helemaal niet bij, dat is iets voor snobs of lui met veel poen. Die tref je hier niet.

Dan maar wat foto’s tijdens mijn rondgang door Beni. Ook hier kunnen dagen grijs zijn.