In Zeeland gaat veel onder de toonbank

Klussen gaat altijd in tweeën. De eerste keer doe je het fout, de tweede keer goed. Zo geschiedde met de kleur op de muur, zie een van de vorige episodes. Zo geschiedde met de drempel. Een mens kijkt nooit naar de manier waarop een drempel is ingebed in deurpost. Ik ging dus maar een beetje aan het improviseren en past de dorpel precies tussen de deurstijlen. Mis. Een drempel hoort precies onder een deur te vallen en dat is nu juist NIET tussen de deurposten. Opnieuw naar de doe-het-zelver om een vers nieuw drempelbalkje. Er kwam nog een hoop gefiguurzaag aan te pas voordat ik alle hoekjes die in deurpost zitten goed had. En dan vooral ook opletten aan de juiste kant beginnen te zagen en niet de hoekjes die er aan moeten blijven afzagen!
Zo ging het ook met het ophangenv an de lampen. Altijd weer een klotekarwei om die kapjes precies strak tegen bhet plafond te krijgen. De tweede keer lukte het beter.
Een rolgordijntje bleek precies niet te passen omdat het ijzeren buisje waaromheen het rolgrodijntje zat net iets uitstak. Dus nooit het rolgordijne als vertrekpunt nemen. Gelukkig had ik een ijzerzaagje, al moest ik toch nog twee keer naar de doe hetzelfzaak om de juiste ophangnokjes te vinden. Die bleken alleen te zitten in een grote bak die na enige zoeken onder de toonbank stond. In Serooskerke worden rolgordijnen onder de toonbank verkocht.

Daniel Blake maakt indruk

De poepkleur op de muur heb ik vandaag razendsnel vervangen door muisgrijs. Eigenlijk ben ik op kleurengebied een bangeschijter. Zit er een gedurfd kleurtje op mijn muur, kalk ik het weer snel over. Lafbek!

Maar de verfklus is geflikt, de steiger kan weer naar buiten. De pneumatische hamer gaat onverdroten voort  vandaag. Ik maak met de mannen wier gelaat een vuurrode steenkleur heeft aangenomen, een praatje. Ja, dit is het ware buitenleven. Als na de overvloedige regenval van de laatste dagen eindelijk een zonnetje door piept heb ik hier meteen een lentegevoel. Hoe zal dat over enkele maanden dan wel niet wezen? Ik mis Rotterdam eerlijk gezegd geen moment.

Eergisteravond met H. naar de film geweest in het knusse filmtheater in het Schuttershof. Geluid en beeldkwaliteit kunnen wedijveren met Lantaren Venster, alleen zit hier de bioscoop helemaal vol op een zondagavond. Het werd: ‘ I, Daniel Blake die door de bezoekers van Film by the Sea tot film van het jaar werd verkorzen. Dat las ik pas vandaag in de eerste PZC die ik op de boerderij ontving. Daniel Blake is een inderdaad een soms charmante, soms emotionele kijk in het leven van een alledaagse werkzoekende, die langzaam vermalen raakt in de molens van de bureaucratie. Daar komt hij een vrouw regen met wie hij zijn lot deelt. Na afloop is het stil in de zaal. Iedereen is geraakt. 

kaas met chocola

De idyllische rust rondom Hof Popkensburg wordt wreed verstoord door het geratel van de pneumatische boor van de aannemer die de muren van “mijn”boerderijtje aan het repareren is. Alle loszittende cementresten worden verwijderd, wat betekent dat zowat alle cement tussen de stenen wordt uitgeslepen. Ook zogenaamde “valse” stenen, stukjes steen die in het verleden opengevallen gaten hebben afgedicht, gaan mee. Al met al lijkt mijn nieuwe onderkomen momenteel op een gatenkaas.

Binnen ga ik de muren te lijf met wit en leverkleur. Dat laatste lijkt een faliekante misrekening. Daar waar ik op basis van een ultra klein kaartje een donkergrijze tint in gedachten had blijkt de kleurenmachine van de doe-het-zelver in de buurt een soort chocoladepudding bruin te hebben geproduceerd. Ik smeer het er toch maar op. Daar kijk is dus de komende periode tegenaan; een wand in de kleur van Belgische bonbons.

Belgische bonbons met kaas, zo  kan men mijn nieuwe onderkomen momenteel dus het beste karakteriseren.

Wie is de mol in Popkensburg?

De eerste week zit er op. Bruine balken zijn zilvergrijs geworden en gele muren wit. Ik heb 3 koffieochtenden meegemaakt en een bewonersvergadering. Behalve een schelpenpad dat verlengd moet worden en een specht die een gat in een van de hoekwoningen heeft gemaakt was er weinig te melden. Mijn allereerste opmerking tijdens mijn allereerste vergadering betrof de overal opduikende molshopen. Moet dat ondermijnende beest niet worden aangepakt? De respons was opvallend lauw. Zo lang die mol niet in de eigen tuintjes opduikt mag íe zijn gang gaan. “Wie is de mol”is hier: “Leve de mol”. Daar moet ik als vml. grootstedeling nog even aan wennen. 

De her-inburgering is begonnen

Voor ons geen Claudia de Brey of Xavier Guzman op oudejaarsavond. Tesamen met vrienden Jack en Ursula speelden wij het Zeeuwse ganzenbord, waardoor ik nu weet dat naast de PZEM voor de rest van Zeeland Sint Maartensdijk een eigen energiecentraletje had in de vorm van een stoomgemaal. Daar woont tegenwoordig de bedenker van dit ganzenbordspel Kees Slager in. Ook weet ik nu dat een Zeeuw altijd weet of een woord in het Nederlands met korte of lange eid/ij geschreven wordt. Een lange ij wordt altijd ie, een korte ei blijft ei. De mensen die in 1733 aanlanden in Hoofdplaat aan de Westerscheld waren geen Hugenoten maar geloofsgenoten uit Salzurg. En ga zo maar door. Om twaalf uur werden de speakers wijd open gezet en dansten wij de planken uit de vloer, tsamen met de inmiddels binnengekomen Ramon, Machteld, Kees, Amy en zus. Wil je het nadansen ? Dat kan: ga naar:(knippen en plakken)    spotify:user:tjeukie:playlist:1SRaYzs1Azg2MpXkNoUvgE

Ik ben verhuisd: Beter tien boeken in the cloud dan één in de hand

‘Verhuizen kost beddestroo’. Deze oude wijsheid werd de afgelopen twee dagen voor mij weer eens bevestigd. Woog ik na de kerstkransjes en kalkoenen van de kerstdagen 2,5 kilo zwaarder dan daarvoor, na twee dagen sjouwen waren diezelfde 5 pondjes er weer af. Ik had me volkomen verkeken op “die paar boeken en kledingstukken” die ik mee zou nemen naar Sint Laurens. Bovendien kreeg ik ongevraagd van dochterlief Roosmarijn een bakbeest van een bank cadeau. Die hadden we met zijn tweeën niet door het nauwe trapgat van haar nieuwe studentenwoning geperst gekregen. Dat alles leverde dus een vrachtwagen van 11 kuub vol op, (nou ja voor de helft dan, er zat nog een hoop lucht boven; de bank heb ik  tot grote ergernis van de huismeester van mijn voormalige flatgebouw naast de afvalcontainers gezet). Belachelijk, hoeveel troep een mens telkens achter zich aan sleept, terwijl ik toch bij elke verhuis een hoop wegdonder. Toch ging een deel van mijn oude studieboeken weer mee. “Moderne Sociologie” uit 1966  van Van Doorn gooi je toch nooit weg? Net zoals de tien kilo tekeningen en schilderijen van mijn moeder. Die zet je toch niet bij het oud vuil weg, ook al zal ik er nimmer een haar kunstwerken van aan mijn muur hangen. Ja, de oude das en pet van mijn vader heb ik nou wel weggedaan. Net zoals al mijn statistiekboeken en vrijwel al mijn collegedictaten van ’68 tot en met ’74. Maar mijn agenda’s van 1974 tot 2012 stopte ik toch maar weer in een verhuisdoos. Ik kwam al mijn verloren gewaande foto’s weer tegen, heel diep weggestoken in een bureaula : mijn ex ex José in een zeer bloot badpakje, mijn ex Wilma met haar zwartomrande ogen, vakbondsbestuurder Strous met snor die bij oude vakbondknarren gouden spelden opspeldt, Wethouder Strous, nog steeds met snor, in de gemeentegids.  Diskettes van mijn reizen met vriend Ramon naar Madrid, Rome en Istanbul.. Daarna stoppen de in stoffelijke vorm terug te vinden foto’s. Hoe zal dat over 10 jaar zijn als mensen alleen nog maar hun e reader met daarop honderden boeken meenemen. Alles in de cloud, niks meer met je mee te zeulen. Het zou in mijn geval dus 6 kuub schelen.

Na alle gepak stapten we afgemat in de verhuiswagen, definitief op weg naar Zeeland. Helaas had ik me niet bedacht dat ook een hele dag knipperlicht energie kost; blurp, blurp, lege accu! Het wachten op de Wegenwacht vergde nog eens anderhalf uur posten in de vrieskou, alvorens Rotterdam definitief achter ons kon worden gelaten.

Ik ga verhuizen deel 8: Na al die jaren nog nooit......

16 jaar gewerkt en 7 jaar gewoond in Rotterdam en nog nooit…..

Naar Feijenoord, Sparta of Excelsior geweest

Met de watertaxi gevaren (wel met de Waterbus)

naar het Gergievfestival geweest

het Mariniersmuseum of het Schoolmuseum bezocht

persoonlijk gesproken met Ivo Opstelten, Ahmed Aboutaleb of Jules Deelder (resp. burgemeester en nachtburgemeester)

naar een show geweest van Gerard Cox, Joke Bruijs of Lee Towers

wezen zwemmen in een van de Rotterdamse zwembaden

in het driesterrenrestaurant Parkzicht of eensterrestaurant Joelia (ongeveer 300 meter verderop) gegeten

sushi gegeten in een van de tientallen restaurants

kip roti besteld op de West Kruiskade

naar een popconcert in de Ahoy geweest

een mis bijgewoond in de Laurenskerk

bij een Rotterdamse begrafenis geweest

aan een cursus van de Stichting Kunstzinnige Vorming Rotterdam deelgenomen

in een van de twee grote moskeeën geweest

de havendagen bezocht

de grandprix bezocht

meegedaan aan de marathon (maar daar gaat verandering in komen, komend voorjaar loop ik de 10kmloop mee)

Kortom, ik kan hier eigenlijk nog lang niet weg!!