100 kilometer om voor een vrij suffe boswandeling

Een dagje natuur en cultuur. Hoewel, ook de natuur beleven wij graag op een cultureel verantwoorde wijze; dus het liefst op een gangbaar pad, zoals dit hier.

Dit pad bevindt zich in een bos dat ligt op de Sierra Espuna een 1500 meter hoge rots in de buurt van Almaha de Murcia. Achteraf gezien was een rit van 100 km voor deze boswandeling zonder hoogtepunten een beetje overdreven, maar zo kwamen we toch terecht op het wandelpad van Ricardo Cordoniu, de boswachter met een enorme baard die eind van de 19e eeuw dit gebied voor de mensheid ontsloot.We zagen geen bosuilen, salamanders en 50 soorten vlinders, hoewel die hier volgens het bezoekerscentrum, waar we de enigen waren, wel moeten zitten. We liepen langs een oud hotel dat hier ooit gebouwd was om het toerisme te stimuleren maar sinds 1980 gesloten is en nu op instorten staat.

Beneden aan de berg stonden de sinaasappelbomengaarden afgeladen vol en waren ploegen aan het plukken.
Vervolgens door naar het nabij gelegen Murcia, dat volgens internet de vergelijking met Catagena niet kan doorstaan; wie schetst ons verbazing; het tegendeel is waar! Daar waar Cartagena een stuurse havenplaats met het karakter van Den Helder of Delfzijl is, is Murcia al eeuwenlang een universiteitsstad met vele prachtige pleinen en gebouwen. Wat te zeggen van deze plekken.

Murcia is ooit door een Kalief gesticht en, zoals alle andere Spaanse steden, in de 15e eeuw gekerstend. Ook hier is de moskee omgebouwd tot een enorme gotische kathedraal, waarbij men blijkbaar zo schrok van de enorme ruimte die daarmee gecreëerd werd dan men spoedig daarna is begonnen het middenschip weer vol te bouwen met kapelletjes. Daarmee een enorme kerk omgevormd tot een wirwar van gebedsruimtes, een soort religieuze kashba; doodzonde!
De pizzatent op de strip had aan ons een goede gast; we waren de enigen die op deze dinsdagavond de moeite namen te komen dineren; de sla met enorme plakken geitenkaas was zo machtig dat de pizza's daarna eigenlijk niet meer hoefden. Bereidwillig voorzag de pizzabaas ons van een doos. Morgen weer pizza dus, maar dan uit ons eigen oventje/.

Bahamontes meets Muts

Soms moet ik een ezelsbruggetje gebruiken om jullie te laten ervaren wat wij meemaken Ga daarvoor even naar: https://goo.gl/maps/nn2mJPhc9NF2.(we hadden zelf geen foto gemaakt dus moet ik hier verwijzen naar een hele mooie op Google Maps). Dát is het gebied waar ik vandaag op mijn fietsje door heen trok. Eindelijk weer eens een stevige helling bedwongen. Omdat ik met het stijgen der jaren (nog drie daagjes te gaan en Valentijntje wordt 69!) steeds onzekerder word of ik het terrein nog wel aan kan, is de beproefde methode inmiddels: met de auto de uitgekozen route voorrijden. H. schikt zich elke keer weer vrolijk in haar lot en rijdt vrolijk mee. Dat heeft als grote voordeel dat bij aankomst in het dorpje van vertrek ik meteen op mijn fiets kan springen om de akkoord bevonden route nog eens te doen. Het was dit keer maar een tochtje van 29 kilometer, dus anderhalf uur later stond ik alweer in Belones, het desbetreffende gat. H. zat in de auto braaf een muts te breien. Frederico Bahamontes meets Muts zogezegd.

y otra vez pasó un día....

Nou, deze dag gaat niet de boeken in als de spannendste dag in Spanje ooit. We lazen wat, we liepen wat te joggen, we wandelden wat, we lazen nog wat (Hemingway (T.) en Astrid Holleeder (H.) maar we zagen een prachtige zonsondergang. Die gaan we jullie niet onthouden.

Zonder een tom-tom kom je nergens

Nondeju! Onze tom-tom weg!!!
H: ik zeg nog zo: altijd dubbel controleren of de auto echt is afgesloten!
T. Ja, maar die knopjes op de sleutel zien er ook zo hetzelfde uit; open; dicht..
H: ja, ja. lul jr er maar weer uit. Het is jouw stommiteit; jij had die auto moeten afsluiten. Nou mooi! T (schuldbewust). Ok, ok. Mijn fout; ik geef het toe. We gaan morgen of overmorgen meteen een nieuwe tom-tom halen. De MediaMarkt zit immers overal. Ook hier in Spanje. (tobberig) Als er nou ook maar een Nederlandse stem op zit....
H: een tom-tom bevat meer dan 50 talen, dus Nederlands zal er ook wel tussen zitten.

Tot zover de scene in een parkeerkelder onder de kade van Cartagena. En het was tot dan toe zo'n mooie dag. Weer stonden de amandelbomen in bloei op weg naar de hoog gelegen Batero de Castillito;

een in de 19e eeuw door de Spaanse koning aangelegde vesting van waaruit met kanonnen de baai van C. kon worden verdedigd. Franco pikte het in en liet er een enorm, door Hitler's Krupp gemaakte afweergeschut neer zetten. Diezelfde Hitler die Spanje dus gebruikte om naast het leggen van bommentapijten te oefenen met het construeren van een Atlantikwall.

Daarna naar Cartagena zelf alwaar we via een prachtig door een Spaanse architect gebouwd museum terecht kwamen in een pas in de jaren negentig ontdekt en blootgelegd Romeins amfitheater.

Vervolgens een klim naar een hoog plateau op een van de heuvels in de stad met een blik over de imposante baai met aan elke kant een fort op de rots.

Bij thuiskomst in La Manga voelde H. nog eens met haar hand tussen de stoel en de versnellingspook. En ja, daar zat de tom-tom.......

De fotograaf aan het woord

Terwijl de depressies over Nederland heersen heerst hier de zomer. Bij een temperatuur van 20 graden zijn we een kijkje gaan nemen in het merkwaardige gebied waar de strip van La Magna ophoudt en de zee in open verbinding staat met de Mar Menor (Kleine Zee); het enorme binnenmeer dat helemaal omringd wordt door lage bergtoppen.
Fotograaf van dienst is natuurlijk H. die er in slaagt om van elk kiekje een kunstwerkje te maken.

Tot slot nog een foto van een dier, gefotografeerd in het wild, de eenzame renner. Je moet wel verdomd goed kijken om schrijver dezes er in te herkennen, maar toch is het zo!

Een toeristenstad zonder toeristen

Stormde het maandag nog; gisteren was alle leed geleden, de hemel strak blauw en de temperatuur vroeg-zomers. In een lauw windje heb ik mijn eerste kilometers onder mijn helgele schoenen verslonden. Vandaag woensdag, van hetzelfde laken een pak; weer een uurtje lopen draven tussen de flats en palmen waar alles onbewoond lijkt. Niet lijkt maar blijkt. Vanavond bij thuiskomst brandde er in ons enorme appartementencomplex licht in drie van de gauw geteld 108 woningen er drie. Met die van ons erbij dus 4 appartementen bewoond, nog geen 4 procent. Dat geldt hoogst waarschijnlijk voor de gehele stad, die over een afstand van 22 kilometer op de strip is neergekwakt. Alles is leeg en verlaten. Als we van hieruit op de gebouwen rond de marine haven neerkijken is vrijwel alles donker; alleen de straatverlichting is aan.

La Manga del Mare Menor is bij uitstek een vakantieplaats.De meeste woningen, zo weet onze eigenaar van het appartement te melden, zijn gekocht door Noren. Op andere stukken zitten weer veel Engelsen en Duitsers. Maar die zitten er dus niet in de aangenaamste periode van het jaar; deze; waarin het overdag een graad of achttien is.

We zijn even naar Cartagena (Carthago Nova!) geweest; een merkwaardige havenplaats die ogenschijnlijk helemaal omringd wordt door bergen met kastelen er op. Als je op de heuvel staat die midden in de stad ligt, zie je ineens een klein stukje zee. Daarom is deze plaats ooit uitverkoren om de marine basis van Spanje te worden; veilig verstopt achter de bergen. We hebben niet veel zin om laat op de dag de hele stad nog te gaan verkennen, zeker niet nu we eerst een drie kwartier voor niks langs een muur hebben gelopen die de afscheiding bleek tussen de stad en de op zee uitkomende, drooggevallen Algameca rivier; nergens een poort te zien; dus onverrichter zake weer helemaal terug. Hier gaan we de komende dagen nader op onderzoek uit.

een camper op de stille strip

Ik rij in mijn eentje het hele stuk naar hier toe. Het moet wel, mijn man is alweer bijna tien jaar geleden gaan hemelen. We hadden ons café in de Oranjeboomstraat tegenover de Oranjeboombrouwerij al verkocht. Toen die fabriek dicht ging veranderde de buurt. De mensen kwamen niet meer, he. We hadden een gouden tijd zo tussen vijfenzeventig en vijfentachtig. Soms ladderzat met de Chevrolet naar Scheveningen. Gecontroleerd werd er toch niet in die tijd. Toen ie het aan zijn aderen kreeg ging het steeds slechter met hem. Hij kreeg een klapknie. Kwam door de afgesneden aderen. Ging geen bloed meer door. Dokter Hoey, een chinees, heeft het helemaal verpest en zijn zenuwen doorgesneden. Hij kon niks meer. Toen ie daar in bed lag ben ik met onze camper voor de deur van het ziekenhuis in Feijenoord voor de deur gaan staan. Vlak tegen het mortuarium aan. Ik zag s avonds de mensen in lijkenzakken naar binnen gedragen worden. Toen werd het me te gek. Geef je hem een spuitje of moet ik het zelf doen. Een kussen op z’n kop en klaar is Kees. Nou mevrouw we geven hem wel een shotje morfine en dan is het pfff. Zo is het gegaan, ja. Toen we de zaak verkocht hadden zijn we aan het reizen gegaan, eerst met de motorboot, we kwamen tot hier. Hier heb ik Klarijn leren kennen. Die man op de fiets die jen net zag wegrijden. Woont hier twee straten verder. Klarijn? Ja Karl Heinz eigenlijk. Een Duitser. Sindsdien ben ik hier naar toe blijven komen. Ik woon gewoon hier, op de parkeerplaats, in mijn camper. Men mijn 74 vind ik het prima.

Dit is Gerda, een onvervalst Rotterdamse, in haar camper met bewegende hondjes, plastic rode en gele rozen, het hoedje van haar ex, beeldjes, roesjes.

Als ik weer vertrek ruim ik alles op in een half uurtje. Zo gepiept. Willen jullie een wijntje?

Het is de enige camper die we zien in het stormachtige, nu in februari volledig uitgestorven La Magna. Een wereldstad gebouwd op een strip van nog een honderd meter breed met een lengte van 22 km. Onze enorme flat staat eenzaam op een kaal stuk land met daarachter een bouwkraan, een nieuwe wolkenkrabber is in aanbouw. Een eindje verder een boulevard met palmen. We wandelen er over dwars tegen de noorderstorm in . Op de terugweg zien we in de stille palmenlaan in het uitgestorven stadje een camper met een Nederlands nummerbord. Er komt net een vrouw naar buiten.

EEN BLIK VANUIT ONS APPARTEMENT OP DE STRIP