Hoe de revolutie haar eigen kinderen opeet

Tessaloniki lijkt een plaats die zich in niets onderscheidt van elke andere west Europese grote stad. De winkels, zo stellen we na een grote avondlijke wandeling in een buitenwijk vast, zijn groot en modern, de terrassen talrijk en vol met zowel ouderen als jongeren. De prijzen zijn gelijk (hoewel, in Tessaloniki ietsjes lager dan op het zeer  toeristische Corfu). Totdat we in gesprek raken met onze hospita voor de komende twee nachten in haar appartement 5 hoog in een keurige buitenwijk dicht tegen de kust aan. Zij spuwt haar gal (na een leuk inleidend gesprek van een half uur) over de zittende regering van het linkse Syriza onder leiding van Alexis Trsipras. Degene die Griekenland dacht te kunnen bevrijden van de greep van de ' trojka', de Europese Commissie, de Europese Centrale Bank en het IMF. We lopen hier nog steeds aan de leiband van de banken, zegt Eve, onze hosita, en Tsipras is er typisch zo eentje van links lullen en rechts zakken vullen. Ai, dat hadden we niet verwacht. Ik probeer terug te vallen op een boek dat ik de reis aan het lezen ben, de lotgevallen van Yanis Varoufakis, de door links geprezen en door Dijsselbloem cs. verketterde minister van Financien. Hoewel ik V. ook een blaaskaak vond ten tijde van de Grexit-crisis ben ik door het lezen van zijn boek tot heel andere gedachten gekomen. Hij probeerde oprecht Griekenland te bevrijden uit de wurggreep die de Eurpese trojka uitoefende. Geen cent meer naar de Grieken riep Rutte in verkiezingstijd, maar V. legt in zijn boek uit dat dat eigenlijk betekende: geen cent meer via Griekenland naar de Duitse en Franse banken. Want daar gingen al die honderden miljarden naar toe, niet naar de arme Grieken die alsmaar armer werden. Varoufakis wordt in mijn ogen langzamerhand de dappere David die het tegen Goliath Brussel en vooral Duitsland opneemt in het belang van het Griekse volk. Maar wat zegt Eve: als Varoufakis zich nu nog in Athene zou vertonen zou hij gelyncht worden. We kunnen zijn bloed wel drinken. Niet alleen de banken hebben dus de schuld aan alle ellende, maar vooral ook de linkse politici met V. voorop! Dat een revolutie zijn eigen kinderen op eet wordt hier maar weer eens mee bewezen Met Eve en veel andere Grieken gaat het slecht, zegt ze. De lonen blijven zakken en de prijzen stijgen. Ik betaal mijn gas en electriciteitsrekening nog maar gedeeltelijk, zoals bijna alle Grieken.  Hoe dan de door ons met eigen ogen aanschouwde de welvaart op straat valt te verklaren, ga ik haar morgen vragen. Dit hoofdstuk krijgt nog een staart.

Behangen met zilver naar de Meteorieten

H.gaat vanmorgen in haar eentje shoppen en komt terug met een berg zilver in de vorm van een ring, oorbellen en een halsketting. De Griekse economie kan hier in Ionanina weer een tijdje voort. Maar het staat haar beeldig moet ik zeggen; Aphrodite's child!
Dan op naar de kloosters die zweven als meteorieten; de Meteorakloosters. Ze behoren niet tot de 7 wereldwonderen, maar zouden daartoe eigenlijk gerekend moeten worden. Ze dateren uit de 14e en 15e eeuw en zijn gebouwd op de toppen van een merkwaardig gebergte dat 60 mijoen jaar geleden is gevormd en door aardbevingen is opgestuwd en vervolgens door rivieren en ijsmassa's weer afgevijld en bijgeslepen tot zuilen die nu kaarsrecht tot 400 meter hoogte reiken. De bouwmaterialen van de kloosters zijn steen voor steen, balk voor balk, naar boven getakeld in rieten mandjes.Hier kan met recht van monnikenarbeid gesproken worden! We waren te laat om ergens binnen te kunnen. Blijkbaar houden de monniken er geen Grieks maar noord Europees dagschema op na; laat ons daar nou net geen rekening mee gehouden hebben. Maar de kloosters en de bizarre omgeving waren ook van buitenaf een bezoek meer dan waard. Hier zijn er vijf:

Stein kieke

"Stein kieke"; zo heet in het Venloos bij de familie Luxembourg het door hen weinig aantrekkelijk geachte bezoek aan opgravingen, waar ook ter wereld. Vandaag zijn we steinen gaan kieken in Dodoni, waar zich het oudste en grootste amfitheater van Griekenland bevindt.

Al in de 8ste eeuw voor Christus bouwden de toemalige bewoners hier rond een boom waar zich een door de God Gaia vrijgelaten duif had genesteld, een heiligdom. Bronzen ketels rond de boom opgehangen gaven geluid. Aan de hand daarvan bepaalde het orakel van Dodoni, lang voordat het orakel van Delphi begon te raaskallen, de toekomst. Het is zo laat in het seizoen zeer rustig. Her en der staan professoren in de archeologie met hun studenten stenen te krabben en te poetsen. Wij toeristen mogen slechts op een afstand eerbiedig staan toekijken. Dat lijkt me nou een vak waarbij haast een absoluut afwezige factor is. Iets wat er duizenden jaren heeft gelegen stof je niet even in een ochtend af. Het amfitheater zelf ligt er fraai bij, je mag er echter helaas niet op klimmen. Even in het midden in de handen klappen en voort maar weer naar de volgende steenhoop.
In Ioanina, de zilverstad aan een meer, lopen we in de avondzon, wanneer het licht het mooist is de oude stadswallen op naar een oude moskee. Als we er zijn zien we verderop nog een minaret liggen. Dat de islam nooit greep heeft gekregen op Griekenland blijkt dus toch niet helemaal te kloppen. Degene die hier al die minaretten liet neerzetten, Ali Pasha, werd, toen hij zich niet naar het Ottomaanse rijk wilde schikken, door diezelfde Ottomanen een kopje kleiner gemaakt. Het alleraardigste rasterwerkje tooit zijn graf. Ook toen al bleken Islamieten het onderling lang niet altijd eens. Net als christenen overigens.

Ontwaken wanneer de zon zakt

Vandaag blijkt de andere kant van Parga. dat we bereiken door de bordjes "kasteel" omhoog te volgen, zo mogelijk nog mooier dan het havenplaatsje aan de andere kant. Onder de lui dreinende tonen van Bob Marley zien we, op een prachtige terras dat boven de baai ligt,  met een koel glas fonkelende retsina voor ons, de zon achter de heuvelrug zakken. Het is ons nu wel duidelijk, het echte leven in Griekenland begint pas na zessen. de dag slaan we stuk op een strand in weer een andere baai onder een grote parasol op een stretcher, ook niet slecht. Elk half uur zoeken we verkoeling in de blauwe plas. Wie doet ons wat!

overpeinzingen van een grijzende man

De man staat luid roepend en met armen en handen zwaaiend voor mijn huurauto. Met zijn vingers wijst hij naar zijn ogen. " Naar mij kijken!" bedoelt ie. Maar instinctief kijk ik met het achteruit rijden toch naar achteren. " Hier kijken" brult de man. Als ik mijn hoofd weer om draai begint hij door het geopende raampje aan mijn stuur te rukken. " Eruit" gebaart hij vervolgens en rijdt zelf mijn auto helemaal tegen de achterwand van de veerboot aan. Zo vergaat het alle bestuurders op de veerpont van Lefkimi in het zuidelijke puntje van Corfu naar Igoumenitsa. Met het volgende beeld als eindresultaat.

Maar het feit dat, voorzover ik kan nagaan, ik de enige bestuurder ben die vanachter zijn stuur vandaan is gehaald knaagt toch aan mijn eergevoel.  Ook die wat oudere man met die bloedmooie , veel jongere  vrouw naast hem zet me aan het denken; hoe doen die mannen dat toch? Een mens peinst heel wat af tijdens zo'n reis. Ik praat erover met H.; over die man en zijn vriendin  en over die schreeuwende bootsman, "Trek je niet aan"  zegt H. " Jij kunt heel goed boeken  schrijven". Vandaag wordt bekend, zo lees ik op de site van de PZC, dat mijn boek over Frank Koulen meedoet met de laatste 11 voor de verkiezing van het beste Zeeuwse boek 2018. Meer dan een schrale troost!
' s Avonds lopen we rond in Parga, dat helemaal voldoet aan het stereotiepe beeld van het mooie mediterrane havenplaatsje. Als we rond een uur of negen onze ouzo achterover hebben geslagen en beginnen aan onze zeebaars, resp. ' red snapper', is het leven beter dan ooit.

H in de hoofdrol

De heldin van onze moeders was keizerin Sisi. Hoewel ik bij mijn weten die drie films over haar weelderige maar ook tragische leven nooit bewust heb gezien, ondanks de jaarlijkse reprises rond de kerstdagen, had ik een aha-erlebnis toen ik de slagroomtaart zag waarin zij haar vakanties sleet. Dat paleis herkende ik. Kitscherig maar toch ook niet echt lelijk. Nadat ze was vermoord door een anarchist diende het als zomerverblijf van de Duitse keizer. En in de  tweede wereldoorlog verbleven er Duitse generaals. Van binnen viel vooral het imposante trappenhuis op met een schilderij van Achilles dat zo uit de studio's van Hollywoord weggehaald leek. Hierbij enkele scenes met in de hoofdrol H. Op de laatste foto` haar blik als Sisi denkt aan de schuinsmarcheerderij van haar gemaal Franz Jozef.

Het is vandaag windstil en iets minder warm door de bewolking. De zee is glad als een spiegel, hetgeen het badderen aanzienlijk aangenamer maakt dan gisteren. In de verte klinkt Nederlandstalige muziek; Nederlanders vind je hier overal. In de middag zien we ze met busladingen vol laag over de zee aan komen vliegen vanaf een terras hoog in de bergen bij de tuinen van Sisi's optrekje. Elk vliegtuig zeilt laag over het muizeneilandje voor de kust van Corfu het eiland op.(heel goed kijken)

Een stoere man met een klein hartje

. s Ochtends bij het zwembad (toch wel lekkerder dan die golven waarin je nauwelijks kunt blijven staan, zoals we gisteren merkten) zie ik een man met een t-shirt dat ik ook wel zou willen hebben: " Don't underestimate an old man!".

In het fort dat aan de haven waakt over Corfu Stad raak ik H. kwijt. Ik ben even een oude poort ingedoken om te kijken of ik daardoor en eindje de rots boven het fort op kan lopen(zie het muizengaatje op de foto boven). Een groot hek sluit de gangen rond de rots ,  de mansarden, af,  dus onverrichter zake keer ik terug. H. nergens te zien, dus loop ik over de slotgracht het complex weer uit. Ook geen H. We hebben de afspraak dat, mochten we elkaar ergens kwijt raken, we altijd terugkeren naar de plek waar we begonnen, dus terugkeer naar de ingang van het fort lijkt me het meest logisch; geen H. Uiteindelijk besluit ik na een half uur om dan maar terug te lopen naar de plek waar we de auto hebben geparkeerd; aan de rand van de stad langs een groot park. Ook daar geen H. Dan maar weer terug naar de ingang van het fort. Ik begin nu toch een een beetje ongerust te worden. H. kennende is die ook naar mij aan het zoeken. Ik heb vandaag geen telefoon bij, dus we kunnen elkaar ook niet oproepen. Uiteindelik besluit ik dan toch maar terug te keren naar de plek waar ik haar voor het laatst zag, bij de poort naar de mansarde. En ja hoor, daar zie ik H.spiedend in de rondte rondlopen. Ik kan nit anders concluderen dan dat zij zich beter aan onze afspraak heeftgehouden dan ik. Per slot van rekening ben ik degene die alsmaar van plek is veranderd. Ongerust was ze overigens helemaal niet. Ik zou waarschijnlijk een weg helemaal naar boven gevonden hebben, en ja, dan ben je een tijdje weg. Toch een beetje opgelucht stapt deze stoere man met zijn bange hartje hand in hand het stadje in. Idylliser kan ik het niet maken.
Onderschat een oude man niet, maar overschat hem evenmin!