Dag 7: De dazer werkt!

Alweer een week onderweg.

En de eerste 500 km reed ik vandaag onder de wielen vandaan. En ook heb ik voor het eerst mijn dazer gebruikt; een apparaatje dat ik al jaren ongebruikt aan mijn fiets heb hangen voor het geval dat. Dat geval betekent: als er een grote hond op me af komt. De dazer stoot een hele hoge toon, voor ons niet hoorbaar, maar honden schijnen ervoor op de loop te gaan. Vandaag stoven bij een boerderij twee behoorlijk  grote honden op me af. Ik bracht mijn dazer in stelling en: ja hoor, ze maakten onmiddellijk rechtsomkeer! Kijk dat geeft de bange burger toch weer moed. Eerder probeerde ik het apparaat al een keer stiekem uit op een klein keeshondje. Dat beest gaf geen sjoegen; een hond moet natuurlijk niet doof zijn. Dat zal die overjarige keeshond dus wel geweest zijn.
Het was weer behoorlijk heuvel op heuvle af vandaag; maar alles went. Bovendien pakte ik een enkele keer een min of meer parallel lopende grotere weg; wel af en toe wat voorbij razende auto's, maar aanzienlijk beter wegdek en, nog belangrijker, aanzienlijk minder geaccidenteerd. Dat ga ik dus af en toe doen; effe een stukje rustige autoweg pakken als het me te gortig wordt.
IK kwam voorbij een prachtig gelegen landhuis, Florence Court, dat, hoewel nog niet Noord Ierland gelegen, toch tot een van de mooiste Georgean Style houses van Ierland gerekend wordt, ergens in de 17e eeuw gebouwd door de gravan van Enniskillen; een stad waar ik het eerste kasteeltje op mijn reis tegenkwam.

Toen ik probeerde mee te glippen met een aantal bezoekers en een foto wilde maken werd ik door de gids op barse wijze de deur gewezen; ik hoorde helemaal niet bij het gezelschap en had niet voor de rondleiding betaald. Betrapt als een kleine jongen, klom ik weer op mijn zwaar beladen fiets op weg naar de grens.
Aldaar aangekomen was er voor mij in de herberg geen plaats. Ook niet in Belcoo net over de grens (of toch nog niet in Noord Ierland; ik weet het echt niet, de brexit heeft in ieder  geval nog niet tot prikkeldraad of een trumpiaanse Mexicomuur geleid). Dus bivakeer ik vanavond maar in het met EU aangelegde natuurpark; als EU burger heb ik daar toch wel recht op. Die smoes hou ik vanavond paraat als onverhoeds de grenspolitie bij me aanklopt; een tentje in de grensstreek is immers geen sinecure deze bange dagen.

Dag 5 en 6: Kampeerders zijn hier uitschot!

Even iets recht zetten; zo ontzettend ruk is de internetverbinging in Noord Ierland nou ook weer niet. Het heeft alles te maken met mijn onhandigheid waar het de cyberspace betreft. Ik denk nog altijd dat je altijd een lokale internetverbinding moet hebben; maar dat is natuurlijk helemaal niet nodig. Op mijn telefoon kan ik gewoon de uitslagen van de Tour de France volgen; zowat het allerbelangrijkste nieuws deze dagen. En natuurlijk mijn dagelijkse berichtjes versturen; zelfs dat kan in the middle of nowhere. Gisteren, na een eerste lange etappe (115 km) zat ik echt in the middle of nowhere. Volgens het boekje van Benjaminse dat ik volg, waren er op de hele route 2 campings; de eerste na 87 kilometer; een caravanpark. Wat ik al vreesde bleek waar: ' camping prohibited'  stond er in rode letters onder het bord van het caravanpark.. Ongegrijpelijk dat dit park niet een slaatje wil slaan uit al die fietsers die elke dag weer hoopvol gestemd op dit park afkomen. Wegwezen! is de enige boodschap. Wat hebben caravanbezitters tegen tentjes op hun terrein? Zijn wij echt de paria's van het vakantiewezen; het heeft er alle schijn van. In Schotland ben ik ook al eens van een camping geweerd als bracht ik besmettelijke ziektes met me mee. ER zit niets anders op dan maar weer door te rijden heuvel op heuvel af; het eentonige programma dat al de hele dag geboden wordt en naar ik zeker weet het menu is voor de komende weken; bergje op bergje af.Soms bij wijze van afwisseling: berg op berg af, zoals ik vandaag mocht er varen (dit verslag beslaat 2 fietsdagen).

Gisteren vond ik uiteindelijk de tweede camping, al stond die helemaal nergens aangegeven. Zoiets verderfelijks als kamperen moet niet in het openbaar getoond worden; men zoekt zijn laakbare vrijetijdsbeoefening maar zelf uit Na heel veel gezoek en extra bergjes op en af kwam ik dan toch aan in een groot bos waar men, om de kampeerder extra te pesten, een grote slagboom over de weg had geplaatste. dus werd het tasjes af en tasjes op om daar langs te komen. Als beloning trof ik een camping waar werkelijk helemaal niemand stond. Maar goed; de douches gaven warm water en de electriciteotsaamsluiting gaf stroom. Ik sliep als een roos in de verpletterende stilte om me heen. Vanmorgen laat opgestaan. Onderweg kom ik twee Nederlanders tegen die dezelfde tocht maken. Hoewel ik ze een keer voorbij rij halen ze me snel in en gaan er als een haas vandoor. De mijnheer en mevrouw uit Veenendaal fietsen duidelijk sneller dan deze oude man. Halverweg kom ik ze achterop en eten we gezamenlijk in een pub. Zij gaan de grote lus in het noorden van Ierland maken; ik zie daarvan af. Nog eens 20 kilometer verder (in totaal vandaag maar 60 km) hou ik het voor gezien. In Omagh, waar verder niets aan is, vind ik een heerlijk hotel met eetgelegenheid op de begane grond. Dat wordem vanavond enkele flinke glazen Guinness!

Dag 4: Op safari in Belfast

Dat is even slikken als ik in alle vroegte de haven van Belfast binnen vaar: overal tamelijk hoge bergen, Belfast er slordig tegenaan gekwakt. Het is nog koud, in mijn bloesje voelt het heel koud aan. Welkom in Ierland, althans Noord Ierland. Om acht uur rij ik Belfast al binnen; nog uitgestorven op deze maandagaochtend, een mooie gelegenheid om op mijn gemak door het centrum heen te peddelen. Lege winkelstraten en dan ineens staat het enorme stadhuis voor mijn neus. Een ietwat kleinere versie van St. Paul's Cathedral. Moet dat nou in een stad van indertijd 200.000 inwoners; dit is Londen toch niet? Maar ja, zullen de Britten gedacht hebben in 1906; wel even een statement maken richting die verrekte Ieren. Nou, dat is dan gelukt, zeg. Een backpackershotel heb ik met mijn GPS zo gevonden. Dat werkt gelukkig wel; campings blijken er op de GPS kaart van Engeland en Ierland niet voor te komen. De dichtstbij zijnde, een camping municipal, ligt op 450 kilometer afstand aan de Noord Franse kust en eentje in De Panne! Maar goed, het hostel is prima. Meteen maar op zoek naar de ' murals'  in Belfast west. Ik blijk toch een doeltreffende toerist; nog geen half uur later sta ik ergens in west Belfast oog in oog met muurschilderingen in het Ierse stadsdeel; ik laat er enkele zien.

van de protestantse Britten:

Terugkerende thema's: de opofferingen van vele nobele en helfhaftige Ieren tegen de malafide Britse overheersers. Door de tamelijk armoedige straten op zoek naar de Protestantse wijken. Ik kom er vanzelf, niet nadat ik eerste een door het stadsbestuur van Belfast alles verbindende ernorme metalen globe gepasseeerd te zijn. In de Britse wijken veel meer vlaggen en muurschilderijen met als gemeenschappelijk thema: het heldhaftige leger en corps van politie dat standhield tegen de perfide IRA.
De oude bibliotheek van Belfast heeft toevallig net een tentoonstelling van affiches uit de tijd van The Troubles. Die pak ik meteen ook maar mee. Opvallend is dat er een grote groep jongeren was die voor geen van beide partijen koos maar juist demonstreerde voor verbetering van de mensenrechten van iedereen, tegen discriminatie en voor ' meer huizen voor iedereen'. Dat er een derde, niet in de val van tegenstelling opererende groep was, is mij indertijd ontgaan; een zinvolle tentoonstelling dus.

Dag 3. Waarop ik een lafaard blijk

Vandaag heb ik ongelooflijk gesmokkeld. Het komt allemaal door mijn GPS is mijn smoes. Vanmorgen ben ik al om zeven uur vertrokken; het zou wel eens een hete, lange dag kunnen gaan worden. Ik moet immers doo het gbied met de inheilspellende naam: " Peak District' , het volgens de kaart zeer heuvelachtige, om niet te zeggen, bergachtige gebied tussen Leeds en Manchester.
 s cohtend ervaar ik al de merkwaardige manier waarop een door Google samengestelde fietsroute werkt. Stukken normale asfaltweg worden doodleuk afgewisseld met bospaadjes waar je alleen met een hakmes doorheen kunt of wandelpaadjes met de breedte van een fietsband. MIjn blote fietsbenen moeten een weg banen door struiken brandnetels of doornige bramenstruiken. Dus wat staat mij te wachten in dat bergachtige gebied? De Googlecomputer heeft geen enkel mededogen met de fietser. Elke recht doorgaande streep op de kaart is een fietsweg. Bovendien heb ik zonder het in de gaten te hebben, ergens een nieuwe eindbestemmingingevoerd, een zogenaamde waypoint. Mijn GPS geeft na ongeveer 50 kilomter an dat ik mijn eindpunt bereikt heb, zo maar midden in
engeland! IK blijk inmiddels behoorlijk van mijn oorspronkelijk geplande route afgedwaald te zijn. Dit alles bij elkaar doet ineens het volgende ondeugende plannetje op komen. IK ben juist een bordje gepaseerd waarop staat dat een stationnetje niet ver meer is.Als ik aan iemand de weg vraag blijkt dat stationnetje slechts op een steenworp afstand. En zo zit ik nog geen half uur later heel comfortabel met mijn fiets in een trein op weg naar Leeds en vervolgens door naar Liverpool. Ondertussen kijk ik voortdurend naar buiten en aanschouw een lange rij voorbij trekkende bergen waar ik vandaag met geen mogelijkheid doorheen gekomen zou zijn Om drie uur sta ik opgelucht op het station van een station in Liverpool zuid. Nog geen uur later sta ik oog in oog met de Mersey River waar ik een cola drink in het Fab Four caf'e met - yes indeed-  Beatlemuziek op de speakers. Laat ik nu ook nog eens pal tegenover het bootje zitten dat een keer uur naar de overkant vaart.
daar bevindt zich ergen 10 kilometer verder een camping. Op die boot vraag ik aan en van de matrozen waar ergens de boot naar Ierland ligt; die zou zich ook aan de overkant moeten bevinden . Hij wijst een witte boot in de verte. Dat is hem. Hij vaart niet op maandag, maar als je wil zou je vanavond nog meekunnen, aldus de matroos.Hij vertrekt pas om 10 uur in de avond. Razendsnel wijzig ik wederom mijn plannen. NIet naar de camping maar vanavond nog de boot naar Ierland! Een uitgebreid bezoek aan Liverpool moet daar dan maar aan op geofferd worden. In een kebabzaak raak ik in gesprek met de vriendelijke Izmed achter de bar. We kletsen honderduit, over immigranten en de brexit, ik heb nu toch tijd genoeg! Hij waardeert het gesprek zodanig dat ik niets hoef te betalen voor de veel te grote wrap met schapenvlees, cola en een ijsje toe. You are my friend zegt Izmed en geeft me een vettige hand.Hij komt zelfs in de deuropening staan om me uit te zwaaien. Ik heb mijn eerste vriend gemaakt deze vakantie!
ruim op tijd kom ik bij de boot. Ik kan inderdaad nog mee, als ik bereid ben op een bank te slapen.
geen probleem; ik heb immers een luchtbedje en slaapzak bij me.  Rond tienen varen we de avond uit.Met een uitgebreide blik op de langzaam wegschuivende merkwaardige skyline van Liverpool; het pompeuze stadhuis tussen tamelijk lelijke nieuwerwetse torenflats; aangelicht door een kermis op de boulevard. Ondertussen ben ik helemaal vergeten naar de finale van het WK te kijken. Ik ben al helemaal in een andere wereld terecht gekomfn.

Dag 2: Alles blijft hier hetzelfde

We zijn er zo gewend aan geraakt: overal gratis wifi, overal (nou ja, bijna overal) bereik. Nee, kom dan in Engeland. Dat verkeert grotendeels nog in de 20ste eeuw. In veel pubs is er geen internet; als het er wel is moet er hevig aan de router gerammeld worden; zonder resultaat. Dat zijn taferelen die we bij ons al sinds 10 jaar niet meer zien. En als er al bereik is kent niemand zijn wachtwoord. Nou ja, het was  dus een hele toer om deze verhalen in de lucht te krijgen.
Niet alleen op wifigebied lopen ze hier achter. De wegen, vooral in de stad, zijn bar slecht. De huizen doen ouderwets aan (het lijkt of men met bouwen gestopt is in 1956 of daaromtrent); steden lopen vol weirdo's; winkels ogen of ze sinds 1960 niet meer van uiterlijjk zijn veranderd. Een uitzondering wil ik maken voor de belettering. Engelsen hebben iets met letters. Zelfs de meest onooglijke zaak prijst zijn naam en waren aan met uitzonderlijk mooit vorm gegeven, strakke letters. Dat viel mij als kind al op toen ik   een verhuiswagentje als Dinky Toy kreeg met daarop: Removals. In van die mooie stoere letters.
De pubs die ik onderweg aan doe zijn ook al eeuwen hetzelfde: een public bar en een bar voor de mooie eetkamer. Overl gordijntjes met rouches, en overal de aankondiging dat op zaterda of zondag de pubquiz plaats vindt. Wie denkt dat het woord ' gezelligheid'   een typisch Nederlands begrip aanduidt heeft het fout. Elke Engelse pub is ' gezellig'; geen Nederlandse kroeg kan daaraan tippen.
De weg is lang en heet. Auot's razen in volle vaart langs me heen. Zo'n op Google Maps door de computer bedachte fietsroute is geen feest. Even nog twee dagen doorbijten.

Dag 1: Hangin' around

Adios California, zingt John Hiatt op mijn koptelefoon; nothing to do but to hang around. Dat drukt goed uit hoe ik me voel nu ik weer aan een lange fietstocht begonnen ben. Ik kom overal een beetje aanwaaien, tot niets verplicht, om -wanneer het mij uitkomt - weer te vertrekken. Niemand legt me een strobreed in de weg; niemand schrijft me de weg voor. Nou ja, ik moet het ook weer niet te vrij opvatten. Vanavond wordt er op de deur van mijn hut aan boord van de SS Rotterdam van P&O Ferries gebonst. Als ik open doe vind ik een vel papier op de grond; de rekening van het avondmaal die ik verzuimd heb te betalen; ik ging ervan uit dat dat bedrag wel automatisch van mijn creditcard zou worden afgeschreven; maar zo simpel gaat daat nou ook weer niet. Ik had bij het naar buiten lopenvan de immense eetzaal gewoon moeten afrekenen; zoals overal. Dus niet zo maar wat hanging around svp!
De eerste 80 kilometer gingen vandaag heel gemakkelijk, ook al had ik, vooral op de dammen op weg naar Europoort een stevig briesje tegen. Hans van der Zwan had me de eerste 40 kilometer begeleid en voorzien van koffie uit de thermoskan en gevulde koeken. Ja, zo werd het een wel heel relaxte start. Op de Brouwersdam, met aan drie kanten staalblauw: van de Noordzee, de Grevelingen en de lucht boven de geelroze streep waarop ik uit het zicht van Hans verdween, zoefde ik in de lauwe lucht    richting de verre rookpluimpjes die vanuit de Maasvlakte hier al zichtbaar op stegen. Ik nam een break in het mij onbekende Goedereede, zo uit het prentenboek van Anton Pieck weggegrist en op de kop van Goeree Overflakke neergelegd. De eerste man die belangstellend naar mijn reisdoel kwam informeren bleek zelf ook op de fiets naar Santiago de Compostela te zijn getogen; we konden meteen aan het uitwisselen van herinneringen slaan. Nog maar net van huis en al weer helemaal in de sfeer.

Eire, here we come!!

Het is weer zover! Mijn hart slaat vandaag weer een stukje sneller dan normaal; rond mijn maagstreek zijn wat zenuwtrekjes merkbaar. It geht weder oan! (of zoiets). Dit keer is het land van de Whisky (of Whiskey) het doel. Of eigenlijk: alweer is een whiskyland het doel; wat eerder zat ik al in Schotland. Nu wordt her Ierland. Dit is ongeveer het parcours, dat begint in Belfast:

Beginnen in Belfast en dan naar het westen betekent: tegen de klok in, en dus ook tegen de heersende windrichting (zuid west in). Maar dit jaar is alles anders. De wind waait bij ons al meer dan een maand uit het noorden. Dus al dat daar ook zo is heb ik de wind juist in de rug. Ik kan gaan inspecteren of de grens tussen Noord Ierland en Ierland klaar is voor de brexit, met nieuwe wachthuisjes, douaniers, spoorbomen over de weg; kraaiepoten om smokkelaars in te rekenen etc. etc.

Maar ik ben er voorlopig nog niet. Eerst met de fiets na de boot in Europoort naar Hull. Dan met de nachtboot van Europoort naar Hull, dan 250 kilometer  trappen naar Liverpool; daar wat rondpeddelen en dan pas over naar Belfast. Ik ben er dus nog lang niet. Maar wel vanaf morgen op pad!