Totaal aantal pageviews

zondag 17 juli 2016

Waarheen....

Zaterdag 16 juli: Ahlefeld -Flensburg 75 km.
Niet veel kilometers vandaag, want ik vereer Schleswig met een bezoek. Een plaats die na een concurrentieslag met een de andere kant van de Schle gelegen Vikingenstadje in de middeleeuwen tot bloei kwam. Het stadje heeft zijn typische noordelijke sfeer behouden, zegt de gids, maar waar je dat nou aan kunt zien is mij niet duidelijk.ok, lage huisjes met straatjes met hobbelkeitjes. De oude kerk is in de vorige eeuw helemaal opgekalefaterd waardoor hij een bijna gezellige, huiskamerachtige indruk maakt met zijn gele en rode bakstenen interieur. Als ik binnenkom is er een trouwpartij aan de gang en speelt het orgel juist: ‘Waarheen leidt de weg die wij moeten gaan’. Als dat niet het enige echte wielrijderslied is!
. Maar nog veel indringender vind ik de uitgebreide panelen die aan de zijkanten zijn opgesteld en die aan de hand van een aantal sprekende voorbeelden laten zien hoe de kerkelijke autoriteiten tot begin jaren 60 ex nazi’s van de ergste soort (onder hen b.v. de hoogleraar genetica die verantwoordelijjk was voor de moord op 70,000 zwakzinnigen) , of een ander die als lid van een met uitroeiing belast Sonderkommando de dood door verstikking in gasauto’s een ‘ humane manier van levensbeëindiging’ vond en dat tot ver na de oorlog bleef volhouden. Welnu, deze lieden kregen allen weer hoge functies op voorspraak van de kerkelijke autoriteiten. Al deze feiten, inclusief foto’s van de betrokkenen worden gepresenteerd zonder commentaar. Dat moet de lezer zelf maar doen. Maar dat deze kerk geen moeite heeft de vuile was buiten te hangen om zodoende het bevuilde nest weer schoon te krijgen is opvallend. De Duisters stoppen hun beladen verleden bepaald niet weg.
‘smiddags gaat het regenen en dat houdt niet meer op, pas rond zessen, als ik al in Flensburg ben, pal op de grens met Denemarken, breekt de zon door. Ik zoek vlak op de grens een Fri Natur Pladse op, Dat blijkt een vorm van legaal wild kamperen. Er staat alleen een bordje ‘welkom’ en de mededeling dat je maximaal 2 nachten mag blijven. Wassen doe je maar in de Oostzee, die via een inham helemaal tot hier komt. Bij een temperatuur van een graad of 14 denk er niet aan. Lekker ongewassen de slaapzak in! Fri natur!


zaterdag 16 juli 2016

Gillende bakkersvrouwen

Vrijdag 14 juli, Elbe – Ahlefeld 116 km
Vanmorgen om een uur of half acht, bij een temperatuur onder de 10 graden, met  alleen mijn racebroek aan in mijn blote bast vanuit de wasruimte in de stuifregen naar mijn tent gelopen. Hoe het vooruitzicht van een tocht naar en door Noorwegen de Viking in mij kan losmaken. De rest van de dag kan ik wat dat betreft ook mijn lol op. Buien met stuifregen lossen elkaar met grote regelmaat af. Een groot deel van de toch gaat langs dijken met daarachter mij onbekende riviertjes. Ondanks het sjagrijnige weer blaten de schapen mij overal vrolijk toe. Maakt iemand zich wel eens druk om een schaap die met zijn druipende vacht er ook niet om vraagt de hele dag maar in de regen te staan met altijd weer diezelfde grassprieten als enige maaltijd voor zijn snuit? De boer op de camping ’ s ochtends wist wel waarom dat het zulk slecht weer is dit jaar: “ Wenn die Eichen eher gruen sind wie die Esschen gibts Waessche”. En dat was dit jaar zo, aldus de boer. Zo, het is maar dat u het weet. Ik waan me in het knalgroene landschap met dreigende wolkenpartijen helemaal alleen op de wereld. Maar gelukkig zijn er in alle dorpjes gezellige bakkertjes met koffie en zoete broedjes. In een bakkerswinkel vallen de vrouw achter de toonbank en een klant elkaar gillend in de armen als ze vandaag allebei op dezelfde dag jarig blijken te zijn. Maar wisten jullie dat dan niet van elkaar, vraag ik verbaasd? Nee, daarover praat je normaal niet in een bakkerswinkel blijkbaar, terwijl me dat toch voor de hand lijkt te liggen als je gebakjes komt kopen. Maar vandaag dus wel en ik ben getuige van dit memorabele moment.
Voort gaat de tocht. Als ik vlak voor een door mijn gps gespotte camping besluit om eerst nog bij een winkelcentrum ëen halve haan pastoor te maken komt even later een dame uit een stalletje met fruit mij zo maar een mini doosje aardbeien brengen. Toch aardige leute tegenwoordig, die moffen.
Elke camping heeft zo toch weer zijn eigen eigenaardigheden Deze in Ahlefeld heeft een redelijk goed geoutilleerde was en douchruimte. Maar als mijn buurman en ik staan te douchen loopt het water met grote stromen onder de drempelloze douchedeur naar buiten. Als ik klaar ben kan ik zien dat de buurman aanzienlijk meer badschuim gebruikt dan de altijd sobere ik. Zijn waterstroom is helemaal bedekt met witte  belletjes. Samen dabberen we opgewekt door het water dat niet door het verstopte afvoerpuntje wil. Probeer dan je lange broek dan maar eens droog aan te krijgen!

Hoe tegelwijsheden toch het best werken

Hamburg - ? langs de Elbe, 75 km.
Na 75 km hou ik het vandaag voor gezien. De hele dag de wind tegen (ik rij noord westelijk langs de rechter oever van de Elbe weer omhoog) en om het kwartier een stevige regenbui. Een uitstekende dag om de “moraal” te testen. Die is goed, want hoewel ik af en toe diep over mijn v vormig stuur gebogen tegen de wiind op torn, regenvlagen in het gezicht, kan het me eigenlijk niet deren. Ik ben wat dat betreft met de juiste instelling vertrokken, soms zit het mee (de afgelopen dagen) soms zit het tegen. Met zo’n tegelwijsheid kun je de halve wereld rond, nietwaar?
Ik passeer twee heel oude stellen die met een slakkengangetje dezelfde route blijken te rijden. Daar kom ik achter omdat ze mij bij elke stop weer inhalen. Dat zijn de echte overlevers; ze fietsen dan wel heel langzaam maar gaan altijd door, stappen overdag nooit eens af. Dan ik, die met dit regenachtige weer elk winkeltje nderweg in duik op zoek naar koffie en broodjes.
Ik vind een camping langs de Elbe, ongeveer tegenover de plek waar ik eergisteren ook was, toen ik afsloeg naar Hamburg. Op de camping ontmoet ik twee aardige Engelse jongens die op de terugweg zijn van Bergen in Noorwegen, precies de plek waar ik naar toe wil. Ze hebben er 5 en een halve week over gedaan. Dat moet toch korter kunnen, denk ik. We bespreken uitvoerig de Brexit. De Engelsen hebben zich een loer laten draaien door de Rupert Murdoch pers die maandenlang, ja jarenlang anti Brussel geluiden heeft laten horen. Maar het sloeg pas echt aan toen de immigranten er bij werden gehaald. Van een “open country we have become  a closed country full of fear and frustration”. Een van de jongens, die vanwege de liefde inmiddels in Stockholm woont en werkt vraagt zich of hij het land nog wel binnen komt.

woensdag 13 juli 2016

Hotelletje??

Nog even ter toelichting waarom ik in Hemmoor in een hotelletje terecht kwam. Na 155 kilometer bleek er nergens in het stille noord duitse platteland (nou ja aan het eind af en toe venijnige kuitenbijters) een camping te vinden, zelfs geen restaurant, nog geen bakkertje. Wat dat betreft is het Duitse platteland net zo uitgestorven als het Franse. En om nou zonder eten in het inmiddels beregende gras te gaan liggen; dan toch maar de luxe van een hotelkamer. Nood breekt wet, zelfs de kampeerwet. In Hamburg heb ik met veel moeite de enige camping in de stad gevonden, Camping Bucholz. IN 2007 werd het 50-jarig bestaan gevierd. Nou, aan de kwaliteit van het sanitair is sinds 1947 niet veel meer gedaan. Hoeft ook niet, want er staan alleen maar campers, en die nemen hun iegen poepdoos en douche mee. Alleen de eenzame kampeerder (er staan drie tentjes tussen de campers op de kiezels) heeft het nakijken.

Fietspaden en internet zijn ruk!

Verslag van zondag, maandag en dinsdag, 10 tot en met 12 juli; in totaal 365 km!

Inmiddels gisteren aangekomen in Hamburg. De eerste dag meegeteld inmiddels 365km weggefietst. Hoewel de Duitsers het Wirtschaftswunder hebben gepleegd lukt het ze maar niet om a) co2 schone motoren te maken, b) fatsoenlijke fietspaden in de steden aan te leggen en c) een fatsoenlijk internetnetwerk te bouwen. C) is er de reden van dat jullie nu dagenlang verstorken zijn van mijn blogs. Bovendien werkt mijn tablet ook niet mee; ik had alle dagen keurig verslagen maar op de een of andere manier zijn ze nu onvindbaar. Ik vind wel bestanden met de juiste namen maar die bevatten dan geheel andere teksten. Duivelse krachten aan zich met deze reis bemoeien, zoveel is zeker. De eerste twee dagen had ik de goden, althans de weergoden onder hen volledig op mijn hand. Ik koerste noord oost en er stond een stevige zuidwester. Nidmmer zo makkelijk gefietst, ook met 15 kilo bagage. Een Belgische dame die, eveneens fietstend maar dan wel op een zwre elektriek, dat wel, vertelde mij dat je de Jutlandroute ( dat is de route die ik aan het rijden ben, is zowaar in boekvorm te verkrijgen, wist ik helemaal niet) in de zomer altijd van zuid naar noord moet rjden, zomers staat er altijd een zuidwesten wind. Nou dat zal ik onthouden als ik ergens in Denemarkten een stevige noordwester tegen heb. Overigens leverde onze gezamenlike aankomst in een hotelletje in Hemmoor wel een vermakelijk  tafereel op toen de vrouw achter de balie maar niet begreep waarom dat wij geen doppeltzimmer maar twee afzonderlijke kamers wilde. " Wir sind nicht verheiratet" bracht ik als argument in, maar dat vond de vrouw in kwestie geen reden. We hebben toch maar gepersisteerd. Voordat je het weet lig je tegen je wil en dank met een onbekende in een doppeltzimmer.
Gisteren bleek ik op die Jutlandroute ten opzicht van Hamburg, waar per se naar toe wil, veel te noordelijk uit te komen. Dus het stuur maar zuid oostelijk gedraaid, waarmee het windvoordeel ook meteen foetsie was. Voordat ik de stenen rijstebrij rondom Hamburg heen was had ik er 115 kilometer op zitten, waarvan de helft dus eigenlijk een bochtje om.
Vandaag lanterfanterde ik door Hamburg, achtereen volgens het hypermoderne Hafen City met de zeer bijzondere nog niet af zijne Elbephilharmoniker. Een merkwaardige gebouw zag je nog nooit, een glazen doos bovenop een ouden stenen havenloods. Met daarin een concertzaal volgens het principe van in een cirkel opgebouwde wijngaarden met het concert beneden in het midden. Er was een 3dmodel beschikbaar waar je helemaal in kon, zodat je je even de dirigent voor een uitverkochte zaal waande. Overschrijding van het budget inmiddels veel tientallen miljoenen en de bouwtijd duurt al 4 jaar langer dan afgesproken. Er wordt nu voorzichtig gegokt op 2017. Verder Speicherstadt (om een of andere merkwaardige reden is dit stadsdeel aan het water aan de vuurzee van het bombardement van 1943 ontsnapt) en de Reeperbahn. Die laatste ziet er precies zo uit als je verwaht, rommelige sexclubs en biertenten. Niks veranderd in al die jaren sinds de Beatles daar hun eerste faam verwierven. Nog even nostalgisch gezocht naar Die Grosse Freitheit, de straat waar het allemaal begon, maar niet gevonden. Ik was mijn straatkaart inmiddels kwijtgeraakt in een kerk waar een prachtig orgelconcert werd gegeven, dus het zij mij vergeven. O ja, die fietspaden in Hamburg zijn ruk! Er is geen verschil met het voetpad, alles loopt en fietst door elkaar en het wegduk zit vol kuilen en oprispingen. Blij dat ik morgen weer verder mag.

zaterdag 9 juli 2016

de eerste kilometertjes zijn altijd moeilijk

Mijn plan om het eerste stuk naar Hamburg meteen maar over te slaan valt al meteen in duigen. Het vervoer van de fiets in Duitste trein  blijft een Krimi. Je moet blijkbaar al weken van te voren reserveren, anders sta je voor een gesloten coupe deur. Tot de grens dan maar met de NS. En Arriva, want het laatste stuk tussen Zwolle en Emmen is voor de NS te min. Ik vergeet in alle haast waartoe de korteoverstaptijden me dwingen uit te checken bij de NS en in te checken bij Arriva. De treinconducteur is echter in een goede bui en snapt het allemaal wel. Ik betaal vandaag voor de rit tussen Rotjeknor en Emmen het instaptarief van 4 euro en de fiets natuurlijk.
In Emmen is het inmiddels gezellig aan het regenen. Het is inmiddels al 6 uur dus ik ga eten bij een mooi restaurant tegenover het station. Als het droog is zoek ik de dichtsbijzijnde camping op, de gemeentecamping van Emmen. Die blijkt te zijn opgeheven. 6 km verder is de volgende camping gesloten. Zo wordt het met agri toerisme in Drente dus nooit wat. Nog een ppar kilomter verder op, in het dorp 't Haantje, is het echter prijs. Daar schrijf ik tussen het merelgefluit deze eerste regeltjes.

de eerste kilometertjes zijn altijd moeilijk

Mijn plan om het eerste stuk naar Hamburg meteen maar over te slaan valt al meteen in duigen. Het vervoer van de fiets in Duitste trein  blijft een Krimi. Je moet blijkbaar al weken van te voren reserveren, anders sta je voor een gesloten coupe deur. Tot de grens dan maar met de NS. En Arriva, want het laatste stuk tussen Zwolle en Emmen is voor de NS te min. Ik vergeet in alle haast waartoe de korteoverstaptijden me dwingen uit te checken bij de NS en in te checken bij Arriva. De treinconducteur is echter in een goede bui en snapt het allemaal wel. Ik betaal vandaag voor de rit tussen Rotjeknor en Emmen het instaptarief van 4 euro en de fiets natuurlijk.
In Emmen is het inmiddels gezellig aan het regenen. Het is inmiddels al 6 uur dus ik ga eten bij een mooi restaurant tegenover het station. Als het droog is zoek ik de dichtsbijzijnde camping op, de gemeentecamping van Emmen. Die blijkt te zijn opgeheven. 6 km verder is de volgende camping gesloten. Zo wordt het met agri toerisme in Drente dus nooit wat. Nog een ppar kilomter verder op, in het dorp 't Haantje, is het echter prijs. Daar schrijf ik tussen het merelgefluit deze eerste regeltjes.