Onze geheugens werken nog identiek!

Hoe lang beklijven herinneringen? Vandaag dachten we, tesamen met de Bielokjes, een nieuwe route uitgezet te hebben. Naar Antequera en een bergachtig nationaal park, genaamd El Torcal. Toen we de pannekoekenstapelachtige steenformatie's zagen riepen H. en ik in koor: hier zijn we eerder geweest.

Alleen toen in een dikke mist waarbij we niet verder konden kijken dan 100 meter. Vandaar dat we de tocht ernaartoe door een weids panorama niet hadden kunnen thuisbrengen. En toen we enkele uren later vanaf een plateau met daarop een fort richting de witte huisjes van Antequera keken, wisten we weer: hier zijn we eerder geweest.

Gek toch hoe sommige plekken wel herkend worden, andere (zoals de blik op Antequera vanaf de aanrijweg), niet. En hoe grappig ook dat we de kreet: hier zijn we eerder geweest, allebei op precies hetzelfde moment slaakten.

Onze geheugens werken (nog) precies hetzelfde; dus deze test hebben de bijna 65-jarige en 60-jarige met glans doorstaan Voor Ron en Wilma was het allemaal nieuw, met die kanttekening dat Ron vanuit zichzelf nooit naar zo'n gestapelde steenmassa zou zijn gereden, aldus Wilma. En naar kerken gaat'ie ook niet: kortom alles van steen hoeft voor Ron niet. Nou, dan kun je meteen een hoop wegstrepen! Het maakt een vakantie wel overzichtelijk!
Het fort dat boven Antequera uit torent hebben we op ons gemak, zonder Ron, doorgewandeld. Vooral het verhaal van de islamitische prinses die verliefd werd op een christelijke gevangene maakt veel indruk. De prinses bevrijdde haar geliefde en samen vluchtten ze naar een in de verte gelegen, hoekige rortsformatie. Daar werden ze achtervolgd door de cipiers en de familie van de prinses die een dergelijke relatie niet konden velen. Er bleef de geliefden slechts één uitweg over. Hand in hand stortten zij zich, voor eeuwig verbonden, van de rots. Kijk, om dat soort verhalen zitten we verlegen! Niet "mee", Ron!
Tot slot, H. en ik, die graag afgeven op Hollanders die in Torremolinos een gehaktbal bij 'Broodje van Kootje' gaan eten, wisten niet hoe snel we ons naar bodega "Het Kleine Hollandsche Huysje" moesten begeven om daar een bord friet met kipsaté weg te werken.

Somberen maar eigenlijk toch ook weer niet

Het imago van de Costa del Sol behoeft, na weer een sombere dag, langzamerhand  toch enige correctie. Het kan ook hier soms dagen bewolkt zijn.

Vanmiddag stond ik in ons tuintje met weids uitzicht over de zee een beetje mistroostig te staren, voor het eerst. Zeker nu ik op het weerkaartje zag dat er in Nederland zo nu en dan een zonnetje scheen. Dát is natuurlijk niet de bedoeling!
Vanmorgen toch meer weer die blitse raceschoenen aangetrokken en mijn dagelijkse track over het plankier gemaakt; H met de stokken op ruime afstand er weer achteraan. Ik had meer tegenwind dan ooit, en de golven stortten zich wild schuimend op de staanders van de houten boulevard.

Soms stond ik zowat stil en de eveneens tegen de wind in tornende oudjes reageerden minder alert op mijn naderende geplof, ik moest regelmatig mijn snelheid matigen (een beetje overdrijving moet kunnen!) Mijn aifoon weigerde ook al dienst door het ontbreken van netwerkverbindingen zodat het loopje, ondanks de stevige wind in de rug op de terugweg, mij niet het genoegen verschafte dat ik meestal ervaar.
Het was gewoon een beetje een saaie dag, daar konden zelfs de heerlijkheden die H. wist te bemachtigen bij de plaatselijke Lidl niets aan veranderen. Maar na een middagslaapje zag ik alles weer scherp en heb ik de heerlijkste maaltijd tot nu toe gemaakt: gebakken bakkeljauw, zo'n beetje het nationale gerecht hier met veel cebolla's, paprika's en tomaten. Wat rijst erbij en smullen maar. Vanavond samen lekker zitten miepen over niks zoals alleen wij twee dat kunnen, met - natuurlijk - weer zo'n heerlijke liter Spaanse rioja erbij.

Merkel de nieuwe Churchill?

In de zon vandaag heel rustig aan weer wat bergjes bedwongen; het gaat me aanzienlijk beter af dan gister, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik ook slechts naar een hoogte van 300 meter ga in plaats van de 450 van Mijas. Verbluffend hoe snel je eigenlijk uit de dichtbebouwde zoom rondom de kust bent hier in Riviera; bij nader inzien een oase van rust vergeleken met de grote plaatsen er om heen. Op een prachtige weg pedaleer ik met een vaartje tussen de 16 en 10 kilometer per uur omhoog. Hoewel de weg breed is, is er vrijwel geen autoverkeer. En op deze maandag blijken er maar heel weinig anderen op het idee gekomen te zijn om de racefiets te bestijgen. Op de terugweg doe ik mijn windjackje aan want er waait een stevige wind en naar beneden kan dat met dat kuchje van mij wel eens fataal worden. Onzin bij nader inzien; het voelt overal alsof het lente is, al trekt en rukt de wind in de afdaling wel stevig aan mijn carbonnen ros.

Eenmaal terug begin ik aan 'Winston Churchill' van de burgemeester van Londen, Boris Johnson. Nu eens niet de zoveelste oplepeling van alle geschiedkundige feiten maar een op een pakkende manier geschreven, gedegen psychologische studie van een staatsman die in alle opzichten een buitenbeentje was. Ware het niet, aldus Boris J., dat Winston in vele opzichten een copie was van zijn vader, Randolph Churchill. Alles was Winston er aan gelegen om bij zijn zeer afstandelijke en vroeg gestorven vader toch maar in een goed blaadje te komen. Churchill, de ongenaakbare, was ook een papa's kindje. Prachtig wordt beschreven hoe Churchill in het Engelse oorlogskabinet eigenlijk de enige was die met Hitler op geen enkele manier zaken wilde doen en het volk niets anders dan bloed, zweet en tranen in het vooruitzicht stelde. En toch stond men, ondanks dat vreselijk vooruitzicht, uiteindelijk massaal achter hem. In deze dagen waarin het wereldnieuws andermaal om staatsmannelijk (of staatsvrouwelijk) optreden vraagt tegen de nieuwe tsaar Poetin, een leerzaam boekwerk. (Waarmee ik niet wil suggereren dat we Poetin met Hitler kunnen vergelijken. Wel zijn het allebei even kille machtsdenkers.) Wordt Merkel de nieuwe Churchill of toch meer de nieuwe Chamberlain? En wat gaat Obama doen. Oneindig fascinerend toch, die wereldpolitiek, ook in Riviera del Sol. H. en ik kletsen er heel wat over af, zonder dat de wereld er iets mee opschiet.

Op de foto de amerikaan die we tegenkwamen, enkele dagen geleden, in Malaga en met wie we honderuit kletsten over Miles, Sonny, Dizzy, Charlie, Wynton en Branford. Daarom hierbij alsnog.

Hoe het kaartenhuis inzakte

De harde werkelijkheid; we hebben heden, halverwege 'House of Cards', moeten afhaken. We kunnen er allebei geen touw meer aan vastknopen na 19 afleveringen. Er is iets mis met de ondertitelingstechniek, waardoor een kwart van de ondertitels een fractie van een tiende seconde in beeld blijft en wegflitst. Het aantal te behandelen wetsontwerpen, handelsverdragen en intriges daaromtrent neemt hand over hand toe. Journalisten graven steeds dieper in dossiers waarbij we de namen van betrokkenen niet meer uit elkaar kunnen houden, enz. enz. Kortom, we hebben besloten de serie stop te zetten en het thuis nog eens opnieuw te proberen. Het voelt net als halverwege een beklimming om te draaien en lafjes weer naar beneden te suizen, maar het is niet anders.
Maar voordat het zo ver was hadden we in de middag een genoeglijk samenzijn met de 'Bielokjes' in hun tijdelijke woonoord Torremolinos en dan hebben we het de eveneens deze kant uitgevlogen Middelburgers Wilma en Ron. Met enigszins lange tanden zette Ron zich aan het verorberen van de door ons fel bepleitte boquerellos waarbij alleen al het idee dat je die dingen met huid en staart in één keer naar binnen werkt hem zichtbaar tegen de borst stuitte. Wilma zorgde voor de tortilla's, H. voor de sla en Ron's aandeel bestond uit enkele fors uit de kluiten gewassen sardienenen; al met al een genoeglijke middag met uitzicht op de woelige baren van Torremolinos. Hieronder een deel van het gezelschap voor een mississippi-achtige radvaartuig dat op mysterieuze wijze ooit in de haven van T. terecht is gekomen.      

Super vette series vullen de avond

Zelfs op de dag dat er, behalve de vaste ingrediënten, uitslapen, boodschappen doen, rennen langs de kust (wél op mijn nieuwe felgele schoenen, hondjes duiken verschrikt weg) niks bijzonders gebeurt, zijn er in de avonduren altijd nog de filmseries; 'House of Cards' of 'Breaking Bad', die we allemaal afdraaien. Vanavond BB, maar liefst drie afleveringen achter elkaar. Die worden alleen maar beter, zo heb ik proefondervindelijk vastgesteld, als er tijdens fors wordt ingenomen. Bryan Cranston, die zich in de serie van suffe chemie-leraar ontpopt tot doortrapte producent en dealer in chrystal meth, is weergaloos. Maar ook de conversaties rond de doodzieke Bryan door zijn familieleden, die geen flauw benul hebben wat er zich ondertussen afspeelt, zouden zo uit Pulp Fiction kunnen komen. Een prachtige bijrol daarin is weggelegd voor de vettige zwager van Bryan, Dean Norris als Hank Schrader,die politieofficier is en zonder het zelf te weten zijn suffe zwager op het spoor is. Zijn seksistische, botte taalgebruik, dat Archie Bunker in de herinnering terugroept, wekt op de lachspieren. Hilarisch en super vet, anders kunnen we BB niet omschrijven. We kijken nu al weer uit naar de afleveringen die we morgenavond kunnen gaan zien. House of Cards met Kevin Spacy is al zo vaak bezongen, wij kunnen ons slechts in dit koor voegen, ook al zijn we door de ingewikkelde plots en de soms haperende ondertiteling de draad vaak kwijt, maar wie is dat in de Haagse of Washingtonner politiek niet regelmatig? Kortom geen probleem. Ergens pik je de draad altijd wel weer op.

Brokeback Mountain

We besluiten de route die ik vandaag met de fiets ga doen (een lus in het bergland boven Torremolinos) per auto 'voor te rijden'. We rijden daarvoor naar Mijas, een vriendelijk, wit dorp, dat hoog tegen de bergwand aangeplakt ligt als een roofdierennest. Vanuit het dorp gaat een weg stijl omhoog; ik weet wat me straks in het  begin te wachten staat. Vervolgens op en neer over de flanken van de bergrug die parallel loopt aan de kust. Een niet al te best wegdek, maar gelukkig geen losse steentjes. Met een klimmetje komen we aan de andere kant waarna we een fantastisch uitzicht hebben op het bergland naar het noorden; de vuilwitte bergen rondom Ronda, waar we enkele dagen geleden waren, zien we van hieraf ook liggen. Vervolgens golft de inmiddels voortreffelijke weg in een rustige afdaling die de gehele bergkam aan de achterkant beslaat totdat we in de wirwar van Torremolinos terecht komen. Langzaam rijden we met de auto over de drukke hoofdstraat, aan weerszijden omringd met palmen, totdat de weg om hoog weer inslaan maar daarbij verkeerd terecht komen in een van de vele nieuwbouwwijken die de afgelopen jaren tegen de berghelling zijn aangebouwd. Terug moeten we weer totdat we uiteindelijk de steile weg terug naar Mijas vinden. Het is me nu al duidelijk dat het venijn vandaag helemaal in het begin en in de staart zal zitten.
Drie uur later doe ik dezelfde helling, maar nu op de fiets. Het zijn niet zozeer mijn bovenbenen die dienst weigeren als wel mijn rug., Ik weet nu pas de betekenis van Brokeback Mountain'': "gebroken ruggenberg". Dat is deze berg vandaag voor mij. Het venijnige is dat je op een gegeven moment een rotonde passeert waar met levensgrote 3-d letters 'Mijas' op staat; een vorm van PR waaraan elke plaats zich hier schuldig maakt. 'Marbella' staat zelfs als een soort van Middeleeuwse poort over de breedt van een vierbaansweg weg gebouwd. Maar goed, als je denkt dat je er dan bent, heb je het goed mis. Er volgt nog een steile weg vol haarspelden naar boven; waarbij mijn rug zo opspeelt dat ik niet anders kan dan even stilstaan. Een wandelaar wandelt me pesterig voorbij; ik voel me een loser eerste klas.Kruipend doe ik de laatste kilometer voordat H. mij opwacht met sportdrankjes en een sjokolade doughnut. Wat een lieverd is het toch. Maar dat ik vlak voor mijn 65ste nu toch echt het einde van een tijdperk voel naderen is onloochenbaar.

 Blik van Mijas naar beneden. Hieronder een blik op Mijas zelf.

Waar zouden we zijn zonder Basecamp (en fel gekleurd schoeisel)?

Wederom een stralende dag. Terwijl de weerberichten uit Nederland (maar ook noord Spanje) pakken met sneeuw laten zien blijft het hier lenteweer, zij het dat de koude wind ook ons doet herinneren aan wat ten noorden van de bergrug langs de Middellandse Zee allemaal mis is. Ik doe onder een staalblauwe hemel weer mijn loopje langs het strand maar besluit bij thuiskomst dat er maar eens nieuwe sportschoenen gekocht moeten worden; mijn hakken beginnen aardig af te slijten na 2 jaar intensief gebruik. Een reden te meer om boodschappen te gaan doen in Malaga; ik moet ook hoognodig weer eens aan een lange fietsbroek met 'helpjes' terwijl ook een regenjackje nu eindelijk wel eens bij de wielergarderobe mag komen. Als ik dat dan allemaal heb kan ik morgen eindelijk eens mijn eerste wielermeters gaan maken. Ineens realiseer ik me dat ik op mijn laptop nog steeds Basecamp niet heb geïnstalleerd. Voor een niet-GPSrijder zegt dat niks, maar als je eenmaal aan de GPS verslaafd bent is dat rampzalig. En zo zit ik, terwijl het buiten prachtig weer is, toch weer uren binnen te ploeteren op het downloaden van software en kaarten van Zuid Spanje. En dan moet ik ook nog eens enkele routes maken en op mijn GPS plaatsen. U begrijpt dat het leven van een fietser tegenwoordig geen sinecure meer is.Vroeger trapte je maar een eind weg, tegenwoordig moet je een halve programmeur zijn voordat je een meter kunt gaan rijden. In Malaga slagen we snel bij El Corte Inglès en ook nog eens met fikse korting. Mijn schoenen hebben een kleur waarvan je op de loop gaat; daar moet ik dus vanzelf veel sneller door gaan rennen.