Een ander Bristol dan dat van de schoenen

etappe 5: Stonehenge - Bristol 66 km, gemiddelde 13 (veel gelopen met de fiets aan de hand, soms bergop, dan wel in het centrum van Bristol), hoogtemeters: 600 zoveel.

Hoewel het aantal gereden kilometers niet overhoudt vind ik ze zwaarder dan die 140 van 2 dagen geleden. Mijn GPS heeft zich na mijn kritiek bedacht en tovert nu alleen maar schilderachtige binnenwegen te voorschijn, maar ja, die zijn wel veel geaccidenteerder dan die grote wegen. Kortom, het is bij deze jongen ook nooit goed. Overigens heb ik deze dagen al heel wat afgegeven op mijn GPS, maar eigenlijk is dat toch niet eerlijk. Ik heb er nl. ook heel veel voordeel van. Waar je ook bent, je kunt je altijd oriënteren door uit te zoomen. En als je dan ergens aangekomen bent, zoals vandaag in Bristol, en je hebt geen zin om nog eens 20 km door te fietsen naar de volgende camping, dan brengt dat ding je zonder mankeren naar het 500 meter verderop gelegen backpackershotel. Je hoeft nooit meer iets te zoeken. Morgen eens kijken of hij ook een fietsenmaker weet aan te duiden, want ik krijg mijn ketting niet op het grootste (lichtst rijdende) achterblad. En dat heb ik de komende tijd zeker hard nodig. Wat een geluk ook dat ik op het laatst besloot mijn kleine tandwiel te vervanger door een nog kleinere (22 tandjes). Ook dat blijkt bepaald geen luxe.

Ergens onderweg kom ik de in mijn ogen ideale reiscombinatie tegen, een prachtige uit genagelde aluminium plaaten samengestelde 'all american aerodynamic travelhome' voortgetrokken door een prachtige Landrover. Blijkt eigendom van een man die voor de BBC het land rondtrekt om reisreportages te maken. "What a job" weet ik tegenover de gelukkig bezitter van al dat moois uit te brengen. Later als ik gepensioneerd ben wil ik ook zo'n combinatie........ (dus niet).

Van Bristol weet ik niet meer dan dat er in Nederland heel veel lelijke schoenwinkels van bestaan. De relatie tussen de schoenenreus en Bristol in Engeland, vlak onder Wales, is me niet duidelijk. Het is een opvallend vrolijke plaats, op deze zonnige en lauwwarme dag. De terrasjes aan de oude haven zijn goed bezet. De pubs zitten vol met 'young good looking people'. De omgeving met al zijn staal en modern hout lijkt veel op de eveneens tot uitgaansoorden omgebouwde havens van bijvoorbeeld Oslo en Auckland in Nieuw Zeeland, die ik recent heb mogen aanschouwen.

In Nederland krijgt Lelystad ook zo'n (nep) havenfront meen ik me te herinneren van een vorige fietstochtje. Bristol heeft een prachtige kathedraal die ligt te soezen in het gouden late avondlicht. Ook die foto houden jullie te goed.

Met de wind in de rug naar een nieuw dagrecord

(dit verhaal is per ongeluk omgewisseld met etappe 4)

etappe 3: Londen - Winchester, 138 km, gemiddelde 18,5 km, 1026 meter geklommen
Indrukwekkende getallen vandaag. Maar ik moet er eerlijkheidshalve bijzeggen dat ik de wind pal in de rug had. Ondanks de afstand was het eigenlijk een eitje. Voor hetzelfde geld had ik vandaag 160 km gefietst. Ik was niet eens echt moe toen ik aan kwam.
Die kilometers moest ik maken omdat andermaal een op mijn GPS aangegeven camping gesloten was. Op een boerenhek, waarvoor toch duidelijk het bordje Camping met een pijl de kant van het hek stond, stak een stevig slot.  Misschien voortaan toch maar vooraf checken welke campings echt bestaan of open zijn. Als ik een internetverbinding heb. Op de camping van vandaag is die in geen velden of wegen te bekennen. Engeland anno 2014.
Over de route valt verder weinig te zeggen. Weer heel veel drukke wegen, waar gelukkig vanwege de dag des heren het vrachtverkeer ontbrak. Van het landschap heb ik door al die bomen die rond die wegen staan nauwelijks iets gezien. Wel heb ik de indruk dat, nu we steeds verder van Londen af komen, de wegen soms iets fietsvriendelijker aan het worden zijn. Maar helemaal overtuigd ben ik daar nog niet van. Morgen, maandag, zal de dag van de waarheid zijn op dat punt.
Vanavond deel ik de camping met nog twee andere campeerders, waarvan er een een Oostenrijker is die Ierland en het zuid westen van Engeland er al op heeft zitten. Hij heeft hellingen gehad van 16 procent en meer.  Hij heeft achterop 34 tandjes zitten, ik maar  30. Dat wordt dus toch nog lopen deze fietsvakantie. Hij sloeg helemaal achterover van mijn lichtgewicht stoeltje. Hij heeft onmiddellijk de naam genoteerd. En hij heeft mij in ruil een truc aan de hand gedaan om je oplaadaccu bij te vullen tijdens het fietsen. Morgen eens kijken of ik daarvoor de juiste kabeltjes bij me heb.

En ik zal en moet in een wagonnetje plaats nemen

(dit verhaal is per ongeluk omgewisseld met etappe 3)
etappe 4, Winchester - Stonehenge 61 km, gemiddelde 15,8 , aantal geklommen meters: 654.

Vanmorgen nog even staan buurten met mijn Oostenrijkse buurman, die nu alweer 4 maanden onderweg is. Naast zijn voorliefde voor Engelse tuinen (hij is geen tuinier, wat dan wel blijft ongewis), heeft hij een voorkeur voor wegen langs de kust, ook als die via rotsen scherp omhoog en omlaag gaan. Zo heeft hij, gestart vanuit Ierland de hele zuidkust van Ierland, de zuidkust van Wales en de hele omtrek van Lands End gereden. Hij wordt lyrisch van de beschrijving van de landschappen die hij aanschouwde en weet op een volgeschreven kaart nog precies aan te geven waar dat allemaal was. Je hebt altijd baas boven baas.

Ik slaag er gedurende de 60 km 100 % in om parallelwegen te vinden aan de, volgens de GPS, ideale route; die gaat weer onverminderd langs vierbaanswegen met voortrazend verkeer. Toch eens contact opnemen met meneer GPS over zijn idiote verwijzingen. Een tourfietser is daarin identiek aan een autorijder! Daarom vandaag veel mooie landelijke wegen door het welbekende groene Engelse landschap. Wat mij opvalt is dat geen enkele Engelse stad bij de invalswegen wordt ontsierd door die spuuglelijke industriegebieden, zoals in Frankrijk, Italië en Spanje altijd wel het geval is. De Engelsen weten die gebieden mooi te verstoppen.

Stonehenge zie ik al vanaf de verte liggen. Als ik er aankom is de controleur stomverbaasd dat ik er ben gekomen zonder kaartje. Er is maar een toegangsweg, anderhalve kilometer lang, waar de toeristen met bussen en door landrovers getrokken wagonnetjes worden aangedragen. Maar ik kom over die grindweg over de heuvel zeg ik. Maar daar komt nooit iemand langs, zegt ze. Toch moet ik van haar eerst een kaartje gaan kopen, anderhalve kilometer terug over de officiële weg, om me daarna, na betaald te hebben me toch als Jan Lul te laten vervoeren in zo'n wagonnetje, net zoals iedereen, zoals het hoort. De stenen van Stonehenge zijn indrukwekkend, zoals ze daar al staan vanaf dik 2000 voor Christus.

Niemand weet precies hoe ze die stenen daar gekregen hebben, laat staan hoe ze op een aantal daarvan nog eens even grote en zware leggers hebben getild. Eigenlijk moet je dat monument aanschouwen met een prachtige avondzon,  maar ja a) het is pas middag en b) het is grijs.En koud, een schrale noorderwind blaast tussen de stenen door en over de golvende rand die al duizenden jaren rondom de stenen cirkel heen ligt, als een dichtgeslibte slotgracht.

Een camping vind ik 6 kilometer verder.Gelukkig hebben ze in de campwinkel broodjes en verpakte ham. Is weer eens wat anders dan pils met pinda's als diner, zoals gister

Een boer met een voorliefde voor Rubens

Toch nog maar een dagje in Londen gebleven. Ik wilde naar de buren, dus naar St. Paul's, maar 16 pond voor een kerk vond ik toch een beetje te gortig. De Tate Modern ligt zowat tegenover de St. Paul's, via de Milleniumbrug, dus de keuze was gauw gemaakt. Op naar Tate. Onderweg stonden drie jongens gemaakt te poseren voor een modeblad. Ik meteen maar ook mijn plaatje geschoten.

Daar was een grote Matissevoorstelling, maar die heb ik al zo vaak gezien, dat ik ook die maar een me voorbij heb laten gaan. De permanente tentoonstellingen bieden echter zo veel, zoals b.v. een tentoonstelling met portretten van John Maplethorpe, dat men zich niet hoeft te vervelen. Ik heb er wel een uur of 4 rondgezworven. Maar toen had ik het wel gehad, ik heb wat geslenterd over boulevard langs de Thames, wat zitten dutten in de zon en station over de Thames bekeken. Daarna werd het bewolkt. Na een pint in een pub ben ik naar mijn hotel terug gegaan, alwaar ik op mijn kamer een vriendelijke oude baas ontmoette, die, hoewel hij high society Engels sprak, toch een boer bleek. Maar dan wel een boer met belangstelling voor klassieke Engelse schilderkunst. Hij werd helemaal lyrisch over Rubens en Turner.
's Avonds weer een reeks voetbalwedstrijden gezien, waaronder die van Engeland tegen Italie, ik ben er speciaal voor naar een pub gegaan. Als ik dit verslag schrijf is de stand 2-1 voor Italië en de stemming in de pub beneden peil.

Ik had de uitslag Spanje - Nederland al voorzien!

etappe 2: Kelvedon - Londen 84 km, gem. snelheid 15 km, 427 meter geklommen.
Gisteren had ik al over de domheid van mijn GPS. Vandaag heb ik een nieuw dommigheidje ontdekt. Als je op een willekeurige plek bent kun je de dichtstbijzijnde campings opzoeken. Met de padvinder die in het apparaatje zit wordt je er zó naar toe geloodsd. Maar voor dat het zo ver was heb ik eerste alle verplichte nummers in Londen in recordtijd  aangedaan: de Towerbridge, de Thames, de Tower, the House of Parliaments, Westminster Abbey, Downingstreet nr 10, Trafalger Square, Buckinham Palace (in het koninginnevertrek brandde de kroonluchter, Her Majesty was thuis). Ik ben echt een onbeschaamde aaneenschakelaar van alle cliché's. Ik race er langs kijk er nauwelijks naar maar ben er toch maar mooi op een fietsje langs geweest.
Maar toen begon dus het echte werk, ik moest in deze metropool ergens een camping zien te vinden. De dichtstbijzijnde was die van een scoutingclub. Maar daar moest ik niet wezen; gisteren ben ik van een andere camping van de scouting weggestuurd omdat ik geen lid was. Alsof ik geen padvinder ben vroeg ik, met mijn tentje achterop. Maar de dienstdoende scout bleef hardnekkig nee schudden.
Dus geen scoutcamping. Dan een verderop gelegen camping maar. Goedgemutst liet ik me door de GPS kriskras door Londen sturen. Na 10 km kwam ik op een grote open vlakte waar ik in de verste geen tentje kon ontdekken terwijl volgens de GPS de camp site 'to the right' lag. Verderop was een golf course. Ook daar werd ik weer beslist geweigerd. Ja, er was ooit een camping geweest, heel goed bezocht zelfs, maar die was al weer jaren opgeheven. Met zo'n simpel gegeven houdt het domme GPS apparaat geen rekening. Eens een camping, altijd een camping, volgens dat apparaat. Blijkbaar was nooit iemand op het idee gekomen om dat aan de dames en heren van GPS Europa door te geven dat de camping ter ziele was. Ik was overigens de eerste die zich dit seizoen meldde! Ze zouden het nu toch eens gaan regelen. Dus ik maar weer terug naar het centrum, zo leer je zo'n stad pas goed kennen. Dan maar met de GPS naar het YMCA, al ben ik dat wel niet christelijk, maar wel katholiek opgevoed. De YMCA Londen heeft echter het beleid omgegooid en is nog alleen beschikbaar voor langdurige opvang voor daklozen jongeren. Ik ben toch ook dakloos probeerde ik nog zwakjes. Ik werd doorverwezen naar weer een Y, nu de YHA (the Young Humanitairian Allience ???). Daar werd ik liefdevol opgevangen, pal onder de St. Pauls Cathedral met elk uur het imposante gegalm van St. Pauls. Ik slaap op een kamer waar het ongeveer 35 graden is (ramen kunnen op een kiertje open)  met nog 5 andere bedden, maar die lijken allemaal leeg te blijven. Wel vanavond tijdens de voetbalwedstrijd 5 pinten voor 10 pond. Kijk, daar doe je het nou allemaal voor. Over de wedstrijd hoef ik hier verder niks te zeggen. Ik zag het verpletteren van de Spanjaarden aan in het gezelschap van één Australiër en 5 Canadezen. Omdat ik maar liefst 5 keer in luid gejuich uitbarstte bleven ze allemaal goed wakker. Per doelpunt dronk ik mijn biertjes, achteraf gezien had ik met mijn aankoop van 5 biertjes voor de weggeefprijs van 10 pond de einduitslag precies voorspeld!

Een slim apparaatje dat toch heel dom blijkt

Etappe 1: Harwich - Kelvedon Hatch, 103,1 km. 641 meter geklommen. gem snelheid, 17,5 km,
Een gps (zeg maar een tomtom) op je fiets is een mooie uitvinding, maar het is tegelijkertijd ook een heel dom ding. Zo heb ik mijn routes (voor de kenners: ik moet eigenlijk zeggen: sporen of tracks) uitgezet met als criteria: toerfiets en recreatief. Nu zou je toch denken dat alleen de mooiste groene wegen door een stil landschap worden voorgeschoteld. Niets daarvan. Het apparaat leidt mij telkens naar levensgevaarlijke A wegen; grote verkeerswegen waar grote stromen auto's en vrachtwagens met 100 km per uur langs je heen zoeven. Bij een benzinepomp heb ik even geïnformeerd of ik eigenlijk wel op die wegen mag komen met mijn fiets. Niemand toetert overigens. Dat blijkt te kloppen. Want 'ja hoor', aldus de pompbediende.' Als het geen M-way, een motorway is, mag een fiets er ook op'. Ja, dat is dus lekker zo. Dat domme apparaat zegt: je mag er op, dus gá je er op, die weg is voor een toerfietser immers de snelste weg tussen twee punten. Na zo'n 10 km over zo'n weg heb ik de eerste de beste afslag genomen. De door de GPS aangegeven route is nu alleen nog maar een richtsnoer dat ik probeer in beeld te houden. Ik kies echter voor de rustiger (nou ja, rustig zijn die ook niet) wegen die min of meer parallel lopen. Dat laatste moet je dan wel ruim opvatten, want zo precies valt dat vaak niet te fietsen. Na een tijdje krijg ik deze methode onder de knie en kan ik nu gelukkig op rustiger wegen terecht. Het is behoorlijk heuvelachtig, zonder dat het ergens echt steil wordt. Maar het centrum van Londen moet ik nog een dagje laten wachten. Ik zit nu op het randje van de buitengewesten van Londen, in het plaatsje met de prachtige naam Kelvedon Hatch.

Een wat suf begin

Een wat suf begin. Een zonnig ritje naar Hoek van Holland; een kabbelende zee, allemaal 65+ ers aan boord. Geen kinderen te bekennen. Grannies holiday. Maar ja, tot die soort behoor ik inmiddels ook bijna.
De gps werkt prima en brengt mij zonder mankeren linea recta naar de enige camping die Harwich in de wijde omtrek kent; een glooiend veldje achter een gezellige pub. Dit wordt geschreven met een dikke Guinness naast me! Maar ik zie wel dat de Britten inmiddels overgeschakeld zijn op andere stekkers (of was dat altijd al zo? Ik kan het me niet herinneren. Morgen dus even een omschakelaar (hou zou zoiets in het Engels heten?) aanschaffen.