's Avonds weer een reeks voetbalwedstrijden gezien, waaronder die van Engeland tegen Italie, ik ben er speciaal voor naar een pub gegaan. Als ik dit verslag schrijf is de stand 2-1 voor Italië en de stemming in de pub beneden peil.
zondag 15 juni 2014
Een boer met een voorliefde voor Rubens
Toch nog maar een dagje in Londen gebleven. Ik wilde naar de buren, dus naar St. Paul's, maar 16 pond voor een kerk vond ik toch een beetje te gortig. De Tate Modern ligt zowat tegenover de St. Paul's, via de Milleniumbrug, dus de keuze was gauw gemaakt. Op naar Tate. Onderweg stonden drie jongens gemaakt te poseren voor een modeblad. Ik meteen maar ook mijn plaatje geschoten.
Daar was een grote Matissevoorstelling, maar die heb ik al zo vaak gezien, dat ik ook die maar een me voorbij heb laten gaan. De permanente tentoonstellingen bieden echter zo veel, zoals b.v. een tentoonstelling met portretten van John Maplethorpe, dat men zich niet hoeft te vervelen. Ik heb er wel een uur of 4 rondgezworven. Maar toen had ik het wel gehad, ik heb wat geslenterd over boulevard langs de Thames, wat zitten dutten in de zon en station over de Thames bekeken. Daarna werd het bewolkt. Na een pint in een pub ben ik naar mijn hotel terug gegaan, alwaar ik op mijn kamer een vriendelijke oude baas ontmoette, die, hoewel hij high society Engels sprak, toch een boer bleek. Maar dan wel een boer met belangstelling voor klassieke Engelse schilderkunst. Hij werd helemaal lyrisch over Rubens en Turner.
's Avonds weer een reeks voetbalwedstrijden gezien, waaronder die van Engeland tegen Italie, ik ben er speciaal voor naar een pub gegaan. Als ik dit verslag schrijf is de stand 2-1 voor Italië en de stemming in de pub beneden peil.
's Avonds weer een reeks voetbalwedstrijden gezien, waaronder die van Engeland tegen Italie, ik ben er speciaal voor naar een pub gegaan. Als ik dit verslag schrijf is de stand 2-1 voor Italië en de stemming in de pub beneden peil.
zaterdag 14 juni 2014
Ik had de uitslag Spanje - Nederland al voorzien!
etappe 2: Kelvedon - Londen 84 km, gem. snelheid 15 km, 427 meter geklommen.
Gisteren had ik al over de domheid van mijn GPS. Vandaag heb ik een nieuw dommigheidje ontdekt. Als je op een willekeurige plek bent kun je de dichtstbijzijnde campings opzoeken. Met de padvinder die in het apparaatje zit wordt je er zó naar toe geloodsd. Maar voor dat het zo ver was heb ik eerste alle verplichte nummers in Londen in recordtijd aangedaan: de Towerbridge, de Thames, de Tower, the House of Parliaments, Westminster Abbey, Downingstreet nr 10, Trafalger Square, Buckinham Palace (in het koninginnevertrek brandde de kroonluchter, Her Majesty was thuis). Ik ben echt een onbeschaamde aaneenschakelaar van alle cliché's. Ik race er langs kijk er nauwelijks naar maar ben er toch maar mooi op een fietsje langs geweest.
Maar toen begon dus het echte werk, ik moest in deze metropool ergens een camping zien te vinden. De dichtstbijzijnde was die van een scoutingclub. Maar daar moest ik niet wezen; gisteren ben ik van een andere camping van de scouting weggestuurd omdat ik geen lid was. Alsof ik geen padvinder ben vroeg ik, met mijn tentje achterop. Maar de dienstdoende scout bleef hardnekkig nee schudden.
Dus geen scoutcamping. Dan een verderop gelegen camping maar. Goedgemutst liet ik me door de GPS kriskras door Londen sturen. Na 10 km kwam ik op een grote open vlakte waar ik in de verste geen tentje kon ontdekken terwijl volgens de GPS de camp site 'to the right' lag. Verderop was een golf course. Ook daar werd ik weer beslist geweigerd. Ja, er was ooit een camping geweest, heel goed bezocht zelfs, maar die was al weer jaren opgeheven. Met zo'n simpel gegeven houdt het domme GPS apparaat geen rekening. Eens een camping, altijd een camping, volgens dat apparaat. Blijkbaar was nooit iemand op het idee gekomen om dat aan de dames en heren van GPS Europa door te geven dat de camping ter ziele was. Ik was overigens de eerste die zich dit seizoen meldde! Ze zouden het nu toch eens gaan regelen. Dus ik maar weer terug naar het centrum, zo leer je zo'n stad pas goed kennen. Dan maar met de GPS naar het YMCA, al ben ik dat wel niet christelijk, maar wel katholiek opgevoed. De YMCA Londen heeft echter het beleid omgegooid en is nog alleen beschikbaar voor langdurige opvang voor daklozen jongeren. Ik ben toch ook dakloos probeerde ik nog zwakjes. Ik werd doorverwezen naar weer een Y, nu de YHA (the Young Humanitairian Allience ???). Daar werd ik liefdevol opgevangen, pal onder de St. Pauls Cathedral met elk uur het imposante gegalm van St. Pauls. Ik slaap op een kamer waar het ongeveer 35 graden is (ramen kunnen op een kiertje open) met nog 5 andere bedden, maar die lijken allemaal leeg te blijven. Wel vanavond tijdens de voetbalwedstrijd 5 pinten voor 10 pond. Kijk, daar doe je het nou allemaal voor. Over de wedstrijd hoef ik hier verder niks te zeggen. Ik zag het verpletteren van de Spanjaarden aan in het gezelschap van één Australiër en 5 Canadezen. Omdat ik maar liefst 5 keer in luid gejuich uitbarstte bleven ze allemaal goed wakker. Per doelpunt dronk ik mijn biertjes, achteraf gezien had ik met mijn aankoop van 5 biertjes voor de weggeefprijs van 10 pond de einduitslag precies voorspeld!
Gisteren had ik al over de domheid van mijn GPS. Vandaag heb ik een nieuw dommigheidje ontdekt. Als je op een willekeurige plek bent kun je de dichtstbijzijnde campings opzoeken. Met de padvinder die in het apparaatje zit wordt je er zó naar toe geloodsd. Maar voor dat het zo ver was heb ik eerste alle verplichte nummers in Londen in recordtijd aangedaan: de Towerbridge, de Thames, de Tower, the House of Parliaments, Westminster Abbey, Downingstreet nr 10, Trafalger Square, Buckinham Palace (in het koninginnevertrek brandde de kroonluchter, Her Majesty was thuis). Ik ben echt een onbeschaamde aaneenschakelaar van alle cliché's. Ik race er langs kijk er nauwelijks naar maar ben er toch maar mooi op een fietsje langs geweest.
Maar toen begon dus het echte werk, ik moest in deze metropool ergens een camping zien te vinden. De dichtstbijzijnde was die van een scoutingclub. Maar daar moest ik niet wezen; gisteren ben ik van een andere camping van de scouting weggestuurd omdat ik geen lid was. Alsof ik geen padvinder ben vroeg ik, met mijn tentje achterop. Maar de dienstdoende scout bleef hardnekkig nee schudden.
Dus geen scoutcamping. Dan een verderop gelegen camping maar. Goedgemutst liet ik me door de GPS kriskras door Londen sturen. Na 10 km kwam ik op een grote open vlakte waar ik in de verste geen tentje kon ontdekken terwijl volgens de GPS de camp site 'to the right' lag. Verderop was een golf course. Ook daar werd ik weer beslist geweigerd. Ja, er was ooit een camping geweest, heel goed bezocht zelfs, maar die was al weer jaren opgeheven. Met zo'n simpel gegeven houdt het domme GPS apparaat geen rekening. Eens een camping, altijd een camping, volgens dat apparaat. Blijkbaar was nooit iemand op het idee gekomen om dat aan de dames en heren van GPS Europa door te geven dat de camping ter ziele was. Ik was overigens de eerste die zich dit seizoen meldde! Ze zouden het nu toch eens gaan regelen. Dus ik maar weer terug naar het centrum, zo leer je zo'n stad pas goed kennen. Dan maar met de GPS naar het YMCA, al ben ik dat wel niet christelijk, maar wel katholiek opgevoed. De YMCA Londen heeft echter het beleid omgegooid en is nog alleen beschikbaar voor langdurige opvang voor daklozen jongeren. Ik ben toch ook dakloos probeerde ik nog zwakjes. Ik werd doorverwezen naar weer een Y, nu de YHA (the Young Humanitairian Allience ???). Daar werd ik liefdevol opgevangen, pal onder de St. Pauls Cathedral met elk uur het imposante gegalm van St. Pauls. Ik slaap op een kamer waar het ongeveer 35 graden is (ramen kunnen op een kiertje open) met nog 5 andere bedden, maar die lijken allemaal leeg te blijven. Wel vanavond tijdens de voetbalwedstrijd 5 pinten voor 10 pond. Kijk, daar doe je het nou allemaal voor. Over de wedstrijd hoef ik hier verder niks te zeggen. Ik zag het verpletteren van de Spanjaarden aan in het gezelschap van één Australiër en 5 Canadezen. Omdat ik maar liefst 5 keer in luid gejuich uitbarstte bleven ze allemaal goed wakker. Per doelpunt dronk ik mijn biertjes, achteraf gezien had ik met mijn aankoop van 5 biertjes voor de weggeefprijs van 10 pond de einduitslag precies voorspeld!
donderdag 12 juni 2014
Een slim apparaatje dat toch heel dom blijkt
Etappe 1: Harwich - Kelvedon Hatch, 103,1 km. 641 meter geklommen. gem snelheid, 17,5 km,
Een gps (zeg maar een tomtom) op je fiets is een mooie uitvinding, maar het is tegelijkertijd ook een heel dom ding. Zo heb ik mijn routes (voor de kenners: ik moet eigenlijk zeggen: sporen of tracks) uitgezet met als criteria: toerfiets en recreatief. Nu zou je toch denken dat alleen de mooiste groene wegen door een stil landschap worden voorgeschoteld. Niets daarvan. Het apparaat leidt mij telkens naar levensgevaarlijke A wegen; grote verkeerswegen waar grote stromen auto's en vrachtwagens met 100 km per uur langs je heen zoeven. Bij een benzinepomp heb ik even geïnformeerd of ik eigenlijk wel op die wegen mag komen met mijn fiets. Niemand toetert overigens. Dat blijkt te kloppen. Want 'ja hoor', aldus de pompbediende.' Als het geen M-way, een motorway is, mag een fiets er ook op'. Ja, dat is dus lekker zo. Dat domme apparaat zegt: je mag er op, dus gá je er op, die weg is voor een toerfietser immers de snelste weg tussen twee punten. Na zo'n 10 km over zo'n weg heb ik de eerste de beste afslag genomen. De door de GPS aangegeven route is nu alleen nog maar een richtsnoer dat ik probeer in beeld te houden. Ik kies echter voor de rustiger (nou ja, rustig zijn die ook niet) wegen die min of meer parallel lopen. Dat laatste moet je dan wel ruim opvatten, want zo precies valt dat vaak niet te fietsen. Na een tijdje krijg ik deze methode onder de knie en kan ik nu gelukkig op rustiger wegen terecht. Het is behoorlijk heuvelachtig, zonder dat het ergens echt steil wordt. Maar het centrum van Londen moet ik nog een dagje laten wachten. Ik zit nu op het randje van de buitengewesten van Londen, in het plaatsje met de prachtige naam Kelvedon Hatch.
Een gps (zeg maar een tomtom) op je fiets is een mooie uitvinding, maar het is tegelijkertijd ook een heel dom ding. Zo heb ik mijn routes (voor de kenners: ik moet eigenlijk zeggen: sporen of tracks) uitgezet met als criteria: toerfiets en recreatief. Nu zou je toch denken dat alleen de mooiste groene wegen door een stil landschap worden voorgeschoteld. Niets daarvan. Het apparaat leidt mij telkens naar levensgevaarlijke A wegen; grote verkeerswegen waar grote stromen auto's en vrachtwagens met 100 km per uur langs je heen zoeven. Bij een benzinepomp heb ik even geïnformeerd of ik eigenlijk wel op die wegen mag komen met mijn fiets. Niemand toetert overigens. Dat blijkt te kloppen. Want 'ja hoor', aldus de pompbediende.' Als het geen M-way, een motorway is, mag een fiets er ook op'. Ja, dat is dus lekker zo. Dat domme apparaat zegt: je mag er op, dus gá je er op, die weg is voor een toerfietser immers de snelste weg tussen twee punten. Na zo'n 10 km over zo'n weg heb ik de eerste de beste afslag genomen. De door de GPS aangegeven route is nu alleen nog maar een richtsnoer dat ik probeer in beeld te houden. Ik kies echter voor de rustiger (nou ja, rustig zijn die ook niet) wegen die min of meer parallel lopen. Dat laatste moet je dan wel ruim opvatten, want zo precies valt dat vaak niet te fietsen. Na een tijdje krijg ik deze methode onder de knie en kan ik nu gelukkig op rustiger wegen terecht. Het is behoorlijk heuvelachtig, zonder dat het ergens echt steil wordt. Maar het centrum van Londen moet ik nog een dagje laten wachten. Ik zit nu op het randje van de buitengewesten van Londen, in het plaatsje met de prachtige naam Kelvedon Hatch.
woensdag 11 juni 2014
Een wat suf begin
Een wat suf begin. Een zonnig ritje naar Hoek van Holland; een kabbelende zee, allemaal 65+ ers aan boord. Geen kinderen te bekennen. Grannies holiday. Maar ja, tot die soort behoor ik inmiddels ook bijna.
De gps werkt prima en brengt mij zonder mankeren linea recta naar de enige camping die Harwich in de wijde omtrek kent; een glooiend veldje achter een gezellige pub. Dit wordt geschreven met een dikke Guinness naast me! Maar ik zie wel dat de Britten inmiddels overgeschakeld zijn op andere stekkers (of was dat altijd al zo? Ik kan het me niet herinneren. Morgen dus even een omschakelaar (hou zou zoiets in het Engels heten?) aanschaffen.
De gps werkt prima en brengt mij zonder mankeren linea recta naar de enige camping die Harwich in de wijde omtrek kent; een glooiend veldje achter een gezellige pub. Dit wordt geschreven met een dikke Guinness naast me! Maar ik zie wel dat de Britten inmiddels overgeschakeld zijn op andere stekkers (of was dat altijd al zo? Ik kan het me niet herinneren. Morgen dus even een omschakelaar (hou zou zoiets in het Engels heten?) aanschaffen.
Op zoek naar 'Nessie'
Hèhè. De laatste dagen neemt het ongeduld weer toe. Ik sta weer op vertrekken. Dit keer voor het eerst sinds lange tijd weer eens helemaal alleen. Geen vriendin, geen dochter, geen zoon. Ik sta er weer in m'n eentje voor. De voorlaatste keer dat ik Engeland deed was pakweg 30 jaar geleden; begin jaren '80. Met m'n ex Wilma, die eigenlijk helemaal niet van fietsen hield. Daar had ik wat op gevonden. Met een tandem zou ze nooit achterop kunnen raken en we trapten met z'n tweeën één fiets. Een eitje van Columbus zogezegd. Bovendien wist ik zeker, bij Dover moest je een keer flink omhoog om bovenop die krijtrotsen te komen, maar daarna was het mooi glooiend, vlak bijna.
Dat hebben we geweten. Hoeveel hellingen dat we op en af gefoeterd zijn weet ik niet meer. Het was die enige zomer van de laatste 30 jaar waarin er geen druppel regen viel; elke dag een graad of 28. Engeland, tropenland; met steile hellingen op en af. We kwamen na 3 weken in Exeter, nog niet eens helemaal aan de westkant, helemaal de punt af. De laatste keer Engeland was rond 2000 met mijn zoon. Na drie dagen werden allebei onze fietsen (die toch keurig aan elkaar vastgemaakt stonden op een nette camping) gestolen. Met onze spullen in vuilniszakken gepropt gingen we verder. We kochten twee rugzakken en het werd een wandelvakantie. Benieuwd hoe het me deze keer zal vergaan. Ik ga de aloude, bij veel Engelsen legendarische End to End route doen, waarbij ik het eerste stuk van Penzence helemaal in het uiterste zuidwesten tot ongeveer Bristol oversla. Daarvoor in de plaats komt Harwich naar Bristol. Maar daarna gaat het via de grote steden Birmingham en Leeds via het Lake District en de Hadrian Wall die Schotland van Engeland scheidt (binnenkort wordt dat dus een officiële landsgrens als Schotland onafhankelijk wordt) via Glasgow en de spelonk van Loch Ness naar John 'o Groats. Vooral in dat laatste deel ligt menige berg te wachten. We gaan het meemaken (en jullie ook als je het wil).
Dat hebben we geweten. Hoeveel hellingen dat we op en af gefoeterd zijn weet ik niet meer. Het was die enige zomer van de laatste 30 jaar waarin er geen druppel regen viel; elke dag een graad of 28. Engeland, tropenland; met steile hellingen op en af. We kwamen na 3 weken in Exeter, nog niet eens helemaal aan de westkant, helemaal de punt af. De laatste keer Engeland was rond 2000 met mijn zoon. Na drie dagen werden allebei onze fietsen (die toch keurig aan elkaar vastgemaakt stonden op een nette camping) gestolen. Met onze spullen in vuilniszakken gepropt gingen we verder. We kochten twee rugzakken en het werd een wandelvakantie. Benieuwd hoe het me deze keer zal vergaan. Ik ga de aloude, bij veel Engelsen legendarische End to End route doen, waarbij ik het eerste stuk van Penzence helemaal in het uiterste zuidwesten tot ongeveer Bristol oversla. Daarvoor in de plaats komt Harwich naar Bristol. Maar daarna gaat het via de grote steden Birmingham en Leeds via het Lake District en de Hadrian Wall die Schotland van Engeland scheidt (binnenkort wordt dat dus een officiële landsgrens als Schotland onafhankelijk wordt) via Glasgow en de spelonk van Loch Ness naar John 'o Groats. Vooral in dat laatste deel ligt menige berg te wachten. We gaan het meemaken (en jullie ook als je het wil).
vrijdag 28 maart 2014
Imelda Marcos Revisited leidt aandacht af van grandioze 'objects trouvés' van de Tw.WO
Wat een geweldig idee van de Kunsthal om alle oorlogs-en verzetsmusea van Nederland te vragen om hun treffendste stuk uit de collectie uit te kiezen. Het verzetsmuseum Rotterdam mag inderdaad als enige stuk de gesmolten naaimachine tonen. Ad van Liempt, de kronikeur van de tweede wereldoorlog bij uitstek, is er in geslaagd bij elk stuk een heel informatief stukje tekst te leveren, far beyond de academische beschouwingen die je meestal voorgeschoteld krijgt. In 100 voorwerpen wordt de tweede wereldoorlog voor alle generaties aanschouwelijk. Minpunt is dat de niet zo heldhaftige, laten we maar gewoon zeggen meeloperige houding van de meeste Nederlanders, wat wordt weggepoetst temidden van al die heldhaftige verzetsverhalen. Of is het luisteren naar Radio Oranje op en een illegale radio toch een daad van verzet van jewelste. In dát geval bestond het volk wel uit helden. Schitterend zijn ook de manshoge kleurenfoto's die de expositie omringen. Een dikke 9 + voor Ad van Liempt en de Kunsthal.
De schoenententoonstelling neem je op de koop toe. Het was er drukker dan op die andere tentoonstelling, maar wat is nu eigenlijk het verschil tussen een hééél grote etalage en deze schoenententoonstelling: Imelda Marcos Revisited.
De schoenententoonstelling neem je op de koop toe. Het was er drukker dan op die andere tentoonstelling, maar wat is nu eigenlijk het verschil tussen een hééél grote etalage en deze schoenententoonstelling: Imelda Marcos Revisited.
De dood op zijn fraaist, nu in Tent!
Allemaal naar Tent in de Witte de Withstraat! Om de mooiste expositie ooit te aanschouwen!. Betreedt het sinistere, verlopen, barokke Opalen Paleis van Anne Wenzel. Het is al meteen raak bij binnenkomst; scheefgezakt ligt daar de enorme, zwartgeblakerde kroonluchter die met een donderende klap van het plafond naar beneden is gekomen. Wat ooit licht af is zwart als de nacht geworden. Een of ander monster heeft het bladgoud van de muren gekrabt. In de volgende zaal kust de dood het meisje. Een meer verstild beeld kun je je bijna niet voorstellen, zo gestold is deze kille kus! Het wordt niet vrolijker in de zaal waar het hijgend hert de dans niet is ontsprongen. Her en der steekt een poot uit en wordt je, als je niet op past, alsnog op de horens genomen. Inktzwart is het verkoolde bos dat staat in een drassig ven waarin je jezelf kunt spiegelen voordat het doek definitief valt; een omgeving die doet denken aan de sombere, Teutoonse wouden van Anselm Kiefer. We betreden de zaal waar de borstbeelden van generaals en ander machtigen der aarde hetzelfde lot ondergaan als hun slachtoffers beschoren is; ze zijn gemarteld, gefolterd, ogen zijn uitgerukt, delen van het gelaat weggesmolten. Boontje komt om zijn loontje. In de laatste zaal heerst de rust die bij de dood hoort; enorme bloemstukken zijn nog net voordat ze verlept kunnen worden weggesmeten voor de eeuwigheid versteend in keramiek. Wat een gruwel, een smart, maar wat een schoonheid ook in die lugubere, sombere setting; nog eens extra benadrukt door de metershoge vitrage die rondom de versteende bloemstukken is opgehangen. De dood op zijn fraaist, nu in Tent!
Abonneren op:
Posts (Atom)