I'm a legal alien in Turriff

 Dag 8: Dyce - Banff 98 km.

Over een glooiend landschap met af en toe een pittige klim (op een e bike is een klim altijd te doen) kom ik, zonder regen, al om 17.00 uur in de meest noordelijke plaats van deze Schotlandreis. Heel, heel ver over zee zie ik de bergen van noord Schotland, helaas is deze reis te kort om dat er nog bij te doen, een volgende keer misschien. De laatste 20 km gaan langs de rivier de Deveron in een landschap dat me heel sterk aan het Geuldal doet denken, met dat verschil dat je hier gedurende 20 km geen sterveling tegen komt. Aan het begin van de stuk langs de Deveron ga ik in Turriff een drukke pub binnnen. Het is zondag,en druk, dus dat kan kloppen. Idereen, mannen vrouwen  staan of zitten glazen laarzen vol bier weg te hijsen. Een nogal beschonken man ziet mij in wielertenu naast zich aan de bar verschijnen en kijkt me met lodderige ogen aan of hij een alien ziet. Waar kom jij vandaan vraagt hij met dubbele tong. Uit Holland, zeg ik. Wat doe je hier dan? Fietsen, een rondje, zeg ik. De man komt niet meer bij van verbazing. De juffrouw achter de bar is al even verbouwereerd als ik om koffie vraag. Die ga ik even zetten dan, zegt ze. Vervolgens krijg ik hem gratis. Voor iemand die in een pub op zondagmiddag in een wielerpakje koffie komt bestellen maak je een uitzondering natuurlijk.

Banff is het eind van de wereld, aan de kade tref ik een man in kilt die mij desgevraagd alle ins en outs van Schotse klederdracht vertelt. Ik ben heel erg ge"interesseerd in dat zakje dat een man voor zijn onderbuik heeft hangen. Wat zit daar nou in. Mijn portemonnee en een zakdoek zegt de man. En een dolk in een van zijn kniekousen, voor als iemand aan dat tasje zou willen zitten. Die Schotten zijn niet voor de poes!

Wie de goden verzoekt....0

Dag 7, van Arbroath naar Dyce 128 km

Al 470 km wind in de rug, al 470 km geen regenbui (op enkele regendruppels na). Dat berichtte ik vandaag halverwege aan H. Dat is natuurlijk de goden verzoeken en ik had op de fiets geen blank, ongelakt hout om op af te kloppen. Resultaat: toen de teller op 505 km stond begon het ongelooflijk te hozen. Ik snelde een boerenschuur in

, alwaar ik anderhalf uur tegen een oude verroeste maaimachine, merk Ferguson stond. De boer kwam in een grote tractor eens informeren wat ik toch aan het doen was. Fietsen vond ie niks, hij was meer van het tennissen; op tv kijken naar Wimbeldon dan.

Tot dan toe ging het eigenlijk vrij gemakkelijk. Op tijd vertrokken uit Lunan Bay, waar het ook zachtjes regende. Naar de baai ben ik dus niet meer gaan kijken, hoezeer de taxichauffeur mij daartoe gisteren had gemaand. Ik kom langs enkele piepkleine haventjes en rij op een onmogelijk hobbelig fietspad onder de heuvels van het Schotse boerenland langs. Ik heb er lol in vandaag, het kan me niet moeilijk genoeg worden, als ik besluit dan toch maar de schuur uit te kofmen en de regen in te duiken krijg ik er stevig van langs. Maar ik heb de meegenomen plastic fietsbroek aan en 2 fietstruien onder een regenjack. Niemand maakt we wat. Dat onaantastbare gevoel is een van de genoegens van het rijden in slecht weer. Al ben ik ook wel weer blij als het bij aankomst in Aberdeen eindelijk droog is. Ik eet de lekkerste Turkse kofte in een tentje waar ze zowaar zacht jazzmuziek draaien en ik prijs de kofte de hemel in. Deze keer niet 10 maar 15 % fooi.

De laatste kilometers naar het vliegveld van Aberdeen (ik had daar een goedkoop hotel gevonden) zijn toch nog moeilijker te vinden dan ik dacht, maar om 21.00 ben ik er. De receptionist kijkt zijn ogen uit. Iemand op de fiets! dat heeft hij op het vliegveld nog niet eerder meegemaakt. 

Alle vervoer is toegestaan in geval van nood

 dag 6 Edinburgh - Dundee 140 km!, met de trein: Dundee - Arbroath, met de taxi Arbroath naar Lunan Bay

Ik dacht het dit jaar eens luxueus aan te pakken. Geen tent en slaapzak mee, maar lekker vooraf hotelletjes boeken. Zo gezegd zo gedaan. Helaas kun je op een landkaart maar globaal uitrekenen hoeveel kilometers plaatsen uit elkaar liggen. Bovendien volgt de Noordzeeroute, de Eurovelo 12, zo zijn eigenwijze route die nogal gepaard gaat met uitstapjes over de meest prachtige paden en wegen.

Resultaat is dat het aantal gereden kilometers telkens fors afwijkt van de afstanden tussen de vooraf bestelde hotels. Vandaag had ik er in Dundee al 140 km op zitten, en dat moest ik nog eens 45 km door naar Arbroath. Bovendien kwam ik er in de loop van de dag achter dat het door mij besproken hotel, gelegen aan een prachtige baai, nog eens 11 kilometer van Arbroath af lag.Ik besloot dus de trein te nemen. Helaas vielen er achter elkaar om onduidelijke redenen enkele treinen uit, waardoor ik een vertraging van 2 uur op liep (iemand zei dat het te maken had met een tekort aan machinisten, niet alleen een Nederlands probleem dus. Iemand anders zei dat het allemaal te maken had met vakbondsacties ).Hoe dan ook ik zou bijna in het donker aankomen en dan nog eens 11 kilometer naar een hotel moeten gaan zoeken. Dus een taxi besteld, althans dat deed voor mij een behulpzame passagier die ook maar 2 uur stond te niksen. Ondertussen had een behulpzame treinbeambte voor mij geregeld dat ik zonder de vereiste reservering toch met mijn fiets in de trein mee mocht. Soms zit het tegen, soms zit het mee. Dat mijn fiets in de taxi pastte was een godswonder. De taxi moest er eerst volledig voor verbouwd worden, waarna met veel wringen en duwen mijn loodzware ros er in geperst werd. Bij het hotel bleek aanvankelijk niemand meer aanwezig hoewel ik tot  3 keer verwarrend  telefonisch contact had gehad. Na veel geklop op deuren en ramen belde ik nog maar eens (het duurde nogal lang voordat ik er achter kwam dat ik voor een telefoonnummer telkens 0044 moest draaien) en waarempel in een bijgebouw kwam er een vrouwspersoon te voorschijn die me eindelijk (het was inmiddels 23.00 uur) aan een kamer hielp. U komt toch uit Middelburg, vroeg de dame daar heb ik 2 jaar geleden in het stadshuis nog een trouwpartij meegemaakt. De wereld is klein al leek ie vandaag verbazend groot. Morgen vrees ik, weer een monstertocht naar Dyce. Voortaan toch maar kamperen?

Ik had op Shindy moet liggen.

Dag 6 Edinburgh

Vandaag is dan Castel Edinburgh aan de beurt; een kazerne tegen de hoogste heuvel van Edinburgh aangebouwd. Vanuit het fort werden vele veldslagen geleverd door Schotten en Engelsen, waarbij de partijen in enkele eeuwen elkaar regelmatig afwisselden. En he

t leger is er nog steeds de baas, getuige de vele bordjes van de Schotse legeronderdelen. In een van de vele bouwsels zit een museum van de Royal Scottisch Guards die een dominante rol speelden tijdens de slag bij Waterloo onder Wellington waarbij het leger van Napoleon in de pan werd gehakt, in Zuid Afrika in de oorlog met de Boeren, in de 1e wereldoorlog waarin pijnlijk duidelijk werd dat vechten op paarden (altijd grijze om de een of andere reden) niet meer van die tijd was, tanks namen het slagveld tussen de loopgraven over, en daarna overstapten op tanks. Bovenin het complex een kapel die omgebouwd is als war memorial voor al die doden die bij al die oorlogshandelingen vielen. Dat met de schotse soldaten zelfs tijdens de ceremonie van het dagelijkse kanonschot om 13.00 uur niet te spotten valt blijkt als de groep van 3 militairen die de wacht gaat aflossen met getrokken dolk in de vuist weg marcheert. Wie van de talloze toeristen een grapje met de koddig uitgedoste manschappen zou willen uitvoeren kan een mes in zijn donder krijgen.

Via een pub voor een lunch met een pint op zoek naar the Gallery for Modern Art, niet makkelijk te vinden, want zich bevindend op nivo 0, onder de kruisende grote straten. Eenmaal binnen kan ik me vergapen aan werkelijk prachtige schilderijen van de periode tussen 1900 en 1940, daarna werd het volgens de leden van de academie voor moderne kunsten allemaal te modern, Dat ' moderne'  is dus zeker geen ' hedendaagse'. Nou heb ik daar na uren rondzwerven ook geen fut meer voor en ga naar mijn hostel terug.

Aldaar blijkt mijn bagage verdwenen. Meegenomen, zegt een kamergenoot, Beneden bij de receptie blijkt dat de heer Strous Tjeu (mijn voor- en achternaam worden konsekwent omgedraaid) 2 nachten in een verkeerd bed te hebben geslapen. ik lag in (of op) Kindu terwijl ik op (of in) Shindy had moeten liggen. Het stond nb op mijn sleutel, zegt de receptioniste. Tsja, nou je het zegt.....

Waarom Edinburgh ook wel het Athene van het noorden genoemd wordt.

 Dag 5 Edinburgh

Edinburgh, ook wel liefdevol Dunedin :(schone aarde) genaamd, is een prachtige stad, waarbij de natuurlijke ligging met heuvels en ravijnen is uitgebuit Op de grootste rots ligt Edinburgh Castle, waar het zo waanzinnig druk was dat ik er niet meer bij kon, alle kaartjes waren uitverkocht. Doe ik dus morgen.

Die ravijnen hebben een dubbele stad opgeleverd. De nieuwe stad uit de 19e eeuw op nivo 1, de oude stad daaronder op nivo 0. Zo kunt je door een straat lopen en ontdekken dat dwars daaronder een andere straat loopt. Zo ook het spoor, dat loopt ook op 0. Vanaf de brede boulevard in het midden van de stad kijk je in een rivierbedding zonder water, daar loopt af en toe een trein door. Vanaf de ene oever heb het je prachtig beeld op de monumentale stad. Daarboven op nivo 2 ligt dus het omvangrijke Castle.

Verderop bezoek in een andere heuvel, Calton Hill, alwaar een van de eerste, zou niet de allereerste sterrenwacht gebouwd werd. Vanuit het observatorium werd aan de hand van de sterren de exact juiste tijd uitgerekend, van belang voor de vele schepen van het Britse imperium die vanuit de haven van Edinburg, Leith geheten, de wereldzeeen beheersten.

De heuvel is bezaaid met allerlei gebouwen, waaronder zelfs de aanzet tot een replica van de Akropolis. De Edinburghse elite haalden haar neus op voor het geflirt van de Londenaren met de Romeinse architectuur. Dat zouden zij beter doen door de Grieken na te apen. Helaas bleek na enkele pilaren het geld op en staat het bouwwerk nu bekend als Edinburgh's disgrace.

Edinburgh wemelt van de kroegen, waarvan ik er op aanraden van dochter Nina een moet bezoeken, the Royal Oak Bar, een heel klein kroegje waar savonds live muziek wordt gespeeld. Een uitvoering van Romeo en Julliet van Dire Straits wordt door een vrouw uit het publiek zo prachtig meegezongen , dat de tranen me spontaan in de ogen springen. Wat een rijke liedcultuur hebben die Engelsen/Schotten toch. Diezelfde vrouw gaat daarna thuis even haar viool halen en speelt met de gitarist van dienst vervolgens allerlei volksmuziek spontaan mee. Zoiets zie ik in een Nederlandse cafe nog niet gebeuren.

De lange, lange weg naar Edinburgh

 dag 4 Coldstream - Edinburgh, 135 km (!)

De fietsroute die ik vanaf vandaag tot midden volgende week volg is aangelegd met geld van de landen rond de Noordzee en heet dus toepasselijk de Noordzee route, Velo 12 voor de geinteresseerden. Ik deed al eeens een het stuk in Noorwegen, nu dus het Schotse deel. En het moet gezegd, kosten nog moeite zijn gespaard om de fraaiste fietspaden aan elkaar te reigen met als hoogtepunt de eindeloze weg langs de hogere delen van de Tweed, die naarmate je verder landinwaarts gaat door steeds hogere heuvels wordt omzoomd. Soms zit je heel hoog en kijk je het rivierdal in, soms rij je bijna op waterniveau, ondertussen behoorlijk klimmen en dalen, maar dat is op deze fiets een plezierige bezigheid. 

O ja, het electriciteitsprobeem is dus opgelost. De zeer behulpzame hoteldame wist mij een groot winkelcentrum in Kelso te noemen, waarin in de hoek een groot magazijn voor electriteitsspullen te vinden was. En verdomd, het was waar. Aldaar bleek dat mijn niet functionerende plug bestemd was voor scheerapparaten en tandenborstels, logisch dat dat ding dienst weigerde met een zware fietsaccu er aan. Die verkoper in Alnwick had me gewoon knollen voor citroenen verkocht en een verkeerde plug meegegeven. Maar in Keslo kreeg er in een voordeelverpakking meteen 3 tegelijk. Wat leer ik hier van: niets. Het was de verkoper in Alnwick die had staan blunderen. Daar kunnen nog geen 10 goed voorbereidde reizigers tegen op. (ik had immers ook al een plug van huis meegenomen, die ging meteen de eerste dag al naar de Filistijnen).

Na de kronkelende Tweed moet ik een behoorlijk gebergte over om in de laagvlakte rond Edinburgh te komen. Ik rij door een volkomen verlaten landschap, bijna helemaal kale heuvelruggen met af en toe een wegschietend schaap langs de weg. Achter me pakken donkere regenwolken zich samen, maar ik weet de buien voor te blijven.

Door de laagvlakte voeren fraaie fietspaden me langzaam naar Edinburgh dat alsmaar niet dichterbij komt. Met verschillende tussenpozen blijven de bordjes maar 10 mijl aangeven. Pas na negen uur 's avonds rol ik de imposante stad binnen met in het midden een op Berlijn gelijkend groot groen park, The Meadow geheten. Daarna ontvouwt zich het centrum met hele hoge grauwe woonpanden en pikzwarte kerken. Mijn hostel ligt pal aan de voet van de rots waarop een kasteeltoren en pal daarnaast een tribune van een voetbalstadion, een merkwaardige combinatie.

De teller laat vandaag 135 km zien. Dat lijkt meer dan het is, want de laatste 40 km waren alleen maar dalen met ook nog eens wind in de rug. Maar ik had me bij de planning wel verkeken op deze afstand, dat is wel duidelijk. Dat mijn accu zelfs na zo'n afstand nog niet helemaal leeg is toont aan dat ik met een gerust hart aan de volgende etappes kan beginnen(mits die bij nader inzien geen 150 km lang zijn!)

Op zoek naar stroom in Coldstream

  Dag 3 Alnwick - Coldstream 89 km.

Vroeger ja, toen ging een reiziger met de trein ergens naar toe om met een knapzak voor etenswaar te gaan wandelen. Hoe anders is dat tegenwoordig. Een reiziger als ik hangt van electrisch aangedreven apparaten aan elkaar Allereerst is daar natuurlijk mijn e-bike. Dan heb ik een mobieltje bij me en een tablet, waarop ik deze verhaaltjes schrijf. Dan heb inmiddels ook een gehoorapparaat dat elke avond opgeladen moet worden en o ja, ook nog een electrische tandenborstel.Stel je nu eens voor dat de electriciteit uit valt. Dan ben ik snel uitgereisd. En dat overkomt mij nu. De Engelse stekkerdozen zien er totaal anders uit dan de onze, indachtig de slogan, makkelijker kunnen we het niet maken, wel Brits. Een reizende mens heeft dus een verloopstekker of adapter nodig om de continentale stekkers te laten aansluiten op het Britse stroomnet. Vanmorgen trok ik de Britse stekker meteen al stuk, een stukje van de driepoot bleef in de Engelse stekkerdoos achter. Nadat ik het hotel hiervan keurig verwittigd had begaf ik mij naar de een straat verder gelegen electriciteitszaak waar men een nieuwe verloopstekker had. Opgetogen vertrok ik uit Alnwick, op weg naar de grens met Schotland. Kastelen en schapen, daar kwam het in grote lijnen ook vandaag op neer.

In een hotel in Coldstreem, op de grens met Schotland, stak ik de nieuwe stekker in de muur. Die weigerde dienst, wat ik ook probeerde. In de keuken van het hotel probeerde ik het apparaatje op een andere stekkerdoos. Tevergeefs. En nu zit ik morgen dus zonder stroom, zonder fiets, zonder telefoon, zonder dit, zonder dat. En nu maar hopen dat de enige electriciteitszaak in dit dorp morgen een verloopstekker heeft. Anders weet ik niet of dit verhaal nog een vervolg krijgt. Het is wel de goden verzoeken, op zoek naar stroom in een stadje dat Coldstream heet.