Afslanken? Ho maar!

 dinsdag 22 juni

Het regent en het regent. Toch weet ik mijn tent tussen de buien door in te pakken. Na een vorstelijk ontbijt in het uitgestorven Monschau naar binnen te hebben gewerkt, wordt het iets droger. In een motregentje toch maar weg via een prachtige route, de Eifel H"ohe Route. Een keer wordt ik toch weer een steil bospad op gestuurd waar ik mijn stuur onmogelijk recht kan houden. toch weer lopend duwen met mijn logge ros. Terug de weg op blijk ik - op een goede weg -  hellingen moeiteloos te kunnen nemen. Een prachtige uitvinding toch voor oudjes die nog avontuurlijk willen wezen, zo'n elektrieke fahrrad. Je moet alleen niet stoppen op een helling. Dat doe ik wel en krijg vervolgens de trappers niet rond. Als een blok val ik met mijn fietstassen en al om. Ook weer geleerd. Het begint weer te regenen. Ik sta een paar uur stil bij een Imbiss en daarna weer bij een restaurantje. Dat wordt dus van koffie naar hete chocolademelk met  bockworst. Van afslanken komt zo niks terecht. Gelukkig blijk ik maar 300 meter van een camping aan een stuwmeer af te zitten. In Woffensbach blijk ik de enige campingast. De regen begint weer aan zijn getik op mijn tentdoek. Het weer is te slecht om nog ergens iets te gaan eten. Dat wordt vanavond een energiereep consumeren met water uit de bidon. Ik slank dus toch af!

Hoe een gps je volkomen van het padje ,kan brengen

maandag 21 juni

Ik neem de Vennbahn, een beroemde, op een oude spoortrac'e aangelegde fietsweg. Prachtig tussen de bomen. Ik besluit vandaag niet verder te rijden dan Monschau want er is regen voorspeld. Op mijn gps tik ik een camping in de buurt in, waarna een bizarre tocht volgt  over eerst een steil omlaag lopend paadje dat overgaat in een modderpad recht omhoog door dicht struikgewas. Fietsen is volkomen onmogelijk. Ik duw mijn loodzware fiets naar boven en kom in een weiland met onbegrijpelijk starende koeien. Een wandelaar komt me acherop en vraagt eerder verbijsterd dan belangstellend waar ik mee bezig ben. Mijn gps volgen mompel ik. Gelukkig blijkt een begaanbare weg niet ver meer. Voortaan toch niet altijd vertrouwen op mijn gps. Het mooiste is dat ik na verloop van tijd gewoon weer op de Vennbahn uit kom. Ik had gewoon rechtdoor moeten rijden! Dood aan de eigengereide gps!

In Monschau is de bewuste camping gesloten wegens corona. Ik weet het hekwerk toch te openen en wil mijn tent doodgemoedereerd ergens neerzetten. Onmiddellijk komt uit een van - naar ik dacht - lege caravans een vrouw aangesneld die me beslist weer de camping afstuurt. De tweede camping (dank, dank gps) blijkt wel open. Ik heb mijn tent nog niet neergepoot of het begint te regenen.

op een droog moment snel terug naar Monschau om een enorme schnitzel pastoor te maken. Die pakken ze me niet meer af. 

Aan de hand van Oom Donald

Zondag 20 juni

Als Donald Duck op reis ging had hij in zijn koffertje altijd alleen maar een tandenborstel bij zich. Onderbroeken had Donald niet nodig. Bij mij staan alle fietstassen weer bol van alles wat ik denk onderweg nodig te hebben. Maar nou juist die tandenborstel blijk ik, zo stel ik aan het eind van deze eerste dag,  vergeten te hebben. Net zoals trouwens een paar onderbroeken. Dat wordt dus vooralsnog rondlopen in een van mijn twee fietsbroeken. Die kan ik na enkele dagen dus recht op zetten. Toch binnenkort maar even een warenhuis aandoen om mij weer helemaal Donald Duckwaardig te maken.

Vanaf Heerlen vind ik gemakkelijk de weg naar Kerkrade, waar ik nog nooit geweest ben. Dat zal dus voorlopig ook zo blijven, want door een wegomlegging wordt ik om Koempelstad heen geleid en ben ik nog vrij snel in Aachen. De dom is met mijn weergaloze gps zo gevonden. Na een bezoek aan een terras vergeet ik achtereenvolgens, mijn huissleutels die uit mijn broek blijken tezijn gevallen en mijn fietshandschoenen. Die sleutels liggen wat later nog steeds bij een stoelpoot op het terras en vanachter de toonbank zwaait een van de dames met met mijn fietshandschoenen, die ze met ophalen van de kopjes heeft meegenomen, Een goed begin, voorwaar.

 

Es Geht Wieder los,

 Het voornemen was Schotland te bereizen. De coronaregels impliceren echter een quarantaine van 10 dagen met daarin ook nog eens twee tests. Bij thuiskomst nog eens 5 dagen vanwege de Delta-variant.  Dat gaat 'het dus niet worden', om het maar eens eigentijds uit te drukken. Daarom wordt de steven gewend naar de Oosterburen. Vanaf zondag na eerst nog een test gedaan te hebben in Breda.

Mijn tuintje bij vertrek.

Auverne deel 5: Het Centre Pompidou boeit minder dan voorheen

 omringd met puy-erwtjes ofwel linzen, een specialiteit uit deze streek, aldus kenner H.

dinsdag 22 september

Rijen, rijen, rijen in een wagentje. Van Puy en Velay naar Metz, toch bijna 600 kilometer over uitstekende Franse tolwegen. Om het uur een stevige plensbui, waarbij de snelheid terug moet naar 60 km per uur. Op de radio is het een wonder om mbv internet via de telefoon en een blue tooth speaker gewoon naar Nederlandse radiozenders te kunnen luisteren, het blijft me fascineren. Om half acht 's avonds rollen we Metz binnen.

woensdag 23 september

We gaan, net zoals inmiddels alweer tien jaar geleden, naar het Centre Pompidou. Bij aankomst valt onmiddellijk op dat het  toen nog solitair staande Centre nu is omringd door een complete nieuwe woonwijk met enkele fraaie gebouwen. Binnen aanschouwen we een tentoonstelling rondom Yves KLein, een vertegenwoordiger in de jaren 50 en 60 van de Zero beweging, in Nederland bekend als de Nul beweging. Alle kunst moet worden teruggebracht tot zijn uiterste konsekwentie, een hele afdeling is gewijd aan het witte doek, een andere aan de fascinatie van Klein voor de kleur blauw. In zijn tijd vloog Yoeri Gagarin als eerste door de ruimte en kwam terug met de constering dat het heelal inderdaad diep blauw was. Het is ook de tijd van de performances, waarbij Yves KLein naakte vrouwen, ingesmeerd met verf, over het witte doek liet wentelen. We aanchouwen adrukken van lijven met opvallen grote cirkels bovenaan de romp. Andere perfomances leverden doeken waar kunstenaars doorheen waren gekropen of gaten in hadden geboord. Een ander  gedeelte van het Centre toont sculptures rond thema's als ruimte, beweging, architectuur, groei etc. Al met al een beetje belegen poging om de collectie van het Centre eens op een andere manier te laten zien. De covid pandemie leidt ertoe dat musea geen grote nieuwe tentoonstellingen riskeren, dat is wel duidelijk. Bovenin een tentoonstelling over de rol van folklore in de kunst, waarbij mij bij blijft dat folklore vaak wordt misbruikt door rechste ideologie"en, Hitler wist wat dat betreft van wanten, maar ook het Petainregime van Vichy hamerde op de noodzaak van de Franse plattenlandscultuur in ere te herstellen, dat laatste wist ik niet. Ik dacht dat Petain vrij neutraal geweest was, maar hij beheerste beeldtaal van de nazis wel degelijk.

folklore staat echter ook centraal in de vernieuwing in de kunst,  zonder de totems en maskers van oude volken zou de kunst van Picasso en Brancusi nooit zijn ontstaan!

We ontdekken dat Metz een opvallend levendige stad is met talloze oude pleinen met vele terassen, doe op een gewone woensdag in september goed gevuld zijn met louter autochtonen, toeristen lijjken er nauwelijjks meer te zijn. En dan zien we ook nog de uit knalgeeld steen opgetrokken kathedraal, een kantwerk uit de 14e, 15e eeuw die ik prachtig vind, H. vindt die uit Milaan mooier, waarbij ik stel dat dit appels met peren vergelijken is.

Aunvergne, deel 4: Een Maria van kanonnenpulp

 We lopen nog wel wat rond en bekijken de merkwaardige puys die in de stad oprijzen en waarop respectievelijk een kerk en een gigantisch mariabeeld met kindeke gebouwd zijn. Uit een tentoonstellinkje op de muren van een kapel beneden blijkt dat de kerk op de rots al op talloze tekeningen van reizigers in de 18e en 19e eeuw is terug te vinden. Het mariabeeld is in het midden van de 19e eeuw gebouwd uit omgesmolten kanonnen die Napoleon III buit had gemaakt op de Russen bij de Krimoorlog.

zondag 20 september

H. blijft een dagje zitten in ons houten huisje. Dat biedt mij de gelegenheid om op mijn fiets een lange klim de andere kant van het dal uit, nu naar het westen te maken. Ik kom onderweg louter te koop staande huizen uit bijna verlaten dorpjes tegen; het platteland van Frankrijk lijkt echt ten dode opgeschreven, hoe pittoresk het ook oogt. ik rij een uur of anderhalf bergopwaarts, wat me met mijn motortje opvallend gemakkelijk af gaat. Voortdurend hangt een donkere wolk voor me, terwijl de rest van het alsmaar verder wegzakkende dal zonnig blijft ogen. bovenop heb ik een geweldig uitzicht over de bergen in het oosten die grenzen aan het Rhonedal, daarachter begint ergens het Alpenmassief, maar dat is te ver weg, om in het zicht te krijgen. Op de terugweg naar beneden is de zwarte wolk boven me voor me komen te hangen en besluit naar achteren te regenen, in de zonneschijn blijft het op de terugweg alsmaar regenen, levensgevaarlijk met natte bochten waar je zo weg kunt glijden en een bril die voortdurend vol zit met hemeltranen. Geen doen eigenlijk zo te dalen.

Langeac is opvallend snel weer bereikt. Vanaf een uur of drie voeg ik mij H. dit gezellig zit te zonnen. 

's avonds begint het lang en hard te regenen, de hele nacht door. Wat was dat een verstandig besluit , om het wrakke tentje te verruilen voor dit huisje op palen, het is zowaar knus binnen met een fles wijn en onze boeken.

maandag 21 september

We zetten andermaal koers naar Puy en Velay, niet verder daan een uurtje hier vandaan. Het is maandagochtend heel rustig weer, alle tijd om de kolom waarop de kerk gewijd aan de aartsengel Michael, te beklimmen. Men heeft er echt werk van gemaakt met beneden films over de totstandkoming van de kerk ergens in de 14e eeuw, de fresco's op de plafonds en de constructie die nodig was om de kerk bovenop de voormalige kegel van de vulkaan te planten. Ook zien we hoe de vulkaan miljoenen jaren gelden actief was, langzaam uitdoofde, afvlakte en alleen de kegel overeind liet staan. Hoe het dan komt dat er een paar honderd meter nog zo'n kegel staat, waarop in de 19e eeuw een gigantisch mariabeeld werd geplaast, wordt niet uitgelegd, twee vuurmonden in 'e'en krater wellicht?? We zullen het niet te weten komen.

na de verrassend makkelijke klim naar de Michaelkerk doen we een tweede klim naar de kathedraal van Puy, een bouwwerk met een gigantische trap er naar toe, die binnen vrolijk blijft doorlopen, zodat de echte kathedraal min of meer op de zolder is gebouwd. Midden in de kathedraal een enorm gat waaruit de gelovigen via de trap binnen komen, origineel, dan wel. Als we via de achteruitgang het bouwwerk verlaten, blijken we al een stuk te zijn opgeschoten richting het mariabeeld. H. laat die beproeving aan zich voorbij gaan, zodat ik mijn weesgegroetjes op de laatste 250 trappen alleen moet prevelen. Dan sta ik oog in oog met een klein zusje van het vrijheidsstaandbeeld. Tot de verrijzenis van deze gigant in NewYork (90 meter hoog) was dit beeld van20 een van de grootste beelden ter wereld, zegt de gids. Ik geloof er niks van, alleen al in Sri Lanka zag ik enkele buddahbeelden die veel groter waren dan dit ook best grote, knarode mariabeeld met het kindeke jezus van 5 meter op de arm. Ik kan met een trap binnenin het beeld tot in de kop van de heilige maagd komen, alwaar ik met om mij heen de gigantische sterren van de kroon van de maagd kan rondkijken. Omdat er een plastic koepel op het mariabeeld blijkt te zitten is het er snikheet en daal ik weer snel het trapje af. Beneden dineren we zoalls het in Puy betaamt met een hammetje

deel 3 Auvergne, voer voor vliegen

 gehuchtje Lavadieu (alle plaatsen hebben hier iets met God), alwaar we neervallen op de stoelen van de enige kroeg in het dorp. De talloze vliegen strijken hongerig en dorstig op onze bezwete lijven. Wat is eigenlijk erger, vermoeid wandelen of afgelikt worden door tallloze poepvliegen. Op een listige manier informeert H. bij de bareigenaar of er nog een taxi besteld kan worden.  Hij aanschouwt het zweterige gelaat van haar en doet wat zij in al haar vrouwelijk intuitie al vermoedde, hij biedt aan ons naar Brioude terug te brengen. Wat zijn vrouwen toch geslepen wezens, zelfs als ze bijna doodop ziijn. We beloven wel de volgende dag terug te komen met een fles goede wijn.

Woensdag 16 september

Belofte maakt schuld, vandaag gaan we terug naar Lavadieu, met een fles wijn in onze auto. Maar voordat het zo ver is gaan we eerst opnieuw naar La Chaise Dieu. Ik volg daarbij een reeds vaak beproef concept. Ik rijd dezelfde weg die ik daarvoor heb gefietst een geef aan waar de route zwaar werd etc. Telkes roept H. dan uit: dat jij dat toch allemaal telkens doet. Als een kater zit ik dan achter het stuur te spinnen. Ach, tevredenheid is soms zo'n peuleschilletje! De Zetel Gods blijkt een enorme basiliek die boven het kleine stadje al vanaf een kilometer afstand zichtbaar uittorent. Het massieve bouwwerk uit oorspronkelijk de tiende eeuw hoort bij een klooster waar ooit Paus Clemens VI heeft gezeten; zijn in steen gehouwen lichaam ligt pontificaal midden in de kerk. Het klooster blijft voor ons gesloten, omdat we de fles wijn nog naar Lavadieu moeten brengen. Daar springen de vliegen weer even enthousiast op ons af, ook nu we niet bezweet zijn. We drinken snel onze consumpties op waarvoor we deze keer beslist niet mogen betalen en gaan terug naar de camping, alwaar we met een fles wijn in de aangename avond nog een hoop onzin weg zitten te kletsen, al Franse kazen smikkelen. Snachs zal mijn maag moeite hebben het zuur van al dat vette eten binnen te houden. Had ik maar rennies meegenomen.

donderdag 17 september

We fietsen samen door een prachtig landschap, rondom oprijzende met verspreidde loofbomen begroeide wanden van de Allier. Als we in de verte boven op een puy een prachtige kerk zien opdoemen wanen we ons terug in de Middeleeuwen. Ondertussen blijft de temperatuur aangenaam en de lucht staalblauw, voor de zoveelste dag tijdens deze ons in de schoot geworpen nazomer. Smiddags luieren we wat in de lome middagzon en zwemmen wat in zowel het zwembad (H.) als in de rivier (ik),  We werken op het verlate grasveld langs de rivier andermaal een fles rode wijn weg met andermaal een keur aan kazen, ik let deze keer iets beter op de hoeveelheden.

vrijdag 18 september

De weersberichen voorspellen een omslag, vanavond zal het voor het eerst bewolkt zijn en morgen begint het regenen. We besluiten de tent, die wat ons betreft niet meer te vertrouwen is als het eenmaal goed gaat regenen, om te ruilen voor een mobielhome. Die blijken dit seizoen in ruime mate beschikbaar, dus tegen de middag zitten we riant in een houten chaletje.  Ik besluit een flinke fietstocht te gaan maken nu het weer nog goed is. Het wordt een prachtige tocht door de Gorges van de Allier, met als toetje een klim naar de hoogvlakte boven de Gorges, waar de opgestoken wind inmiddels voor flink wat extra trapwerk zorgt. Maar ja, met mijn elektrieke vriend, is dat alles goed aan te pakken. Ik ervaar fietsen nu steeds meer als genieten van de omgeving in plaats van eindeloos stoempen. Het was een juiste ingeving op mijn zeventigste de louter door lichamelijke inspanning voort te bewegen sportfiets te vervangen door een op de bejaarde babyboomer ingestelde accumatig aangedreven tweewielig voertuig, ebike genaamd.

zaterdag 19 september

De weersvoorspellers hebben het helemaal bij het rechte eind gehad. Vanaf vanmorgen is het zwaar bewolkt en later op de dag begint het te piemelen. We besluiten wel naar Puy en Velay te gaan maar  blijken aldaar volkomen onvoorbereid op de inmiddels gestaag vallende regen. De paraplu en onze regenjassen liggen in het mobile home.