Voorbereiding op 20 graden temperatuursverschil

De laatste dag is er een van de ontdekkingen. Zo ontdekken we dat helemaal onderaan 'onze ' berg, waar we via de groteweg altijd een brede bocht maken naar het een kilometer verder gelegen Salobrena, ook nog een wit dorpje tegen de heuvel aangeplakt ligt. En daar nog beneden, pal aan de waterlijn, ligt een mooi fabriekscomplex, de suikerrietfabriek. Daaromheen nog wat verouderde suikerrietvelden; het lijkt allemaal stilgelegd. We klimmen door de straatjes van het vrijwel verlaten lijkende stadje met vierkante huisjes. Aan de zeezijde, waar de huizen een prachtig uitzicht op de blauwe baai zouden vertonen, zijn de muren helemaal dicht gepleisterd. Het uitzicht is op de fabriek met daarachter de contouren van het fort boven Salobrena. Je broodheer moet je altijd in het zicht houden!

De tweede ontdekking is de aanwezigheid van blue tooth in de autoradio. Na nu eerst drie weken naar Spaanse discoklanken van de lokale FM zenders te hebben moeten luisteren, schalt nu eindelijk weer onze voorkeursmuziek via Spotify via de speakers. Alles lijkt gericht op onze terugkeer. Zelfs het weer werkt mee. Gisteren scheen de zon nog volop; vandaag ligt Salobrena onder een Nederlands aandoende grijze deken. We kunnen ons gaan voorbereiden op he termperatuursverschil van zo'n graad of twintig! En O ja, we hebben ook de Chirimoya gevonden. Een groenige appel met het uiterlijk van een handgranaat. Als je er een hap van neemt heb je meteen een mond vol grote pitten, waar je het witte, mierzoete vruchtvlees, tussenuit moet zuigen. Mwah, ik heb hier in Spanje lekkerder vuchten geproefd.

Al dat gemopper was niet helemaal op zijn plaats

Al dat gemopper over die fietsenmaker bleek toch niet helemaal terecht.  Eerlijk gezegd liep mijn fiets, op een paar haperingetjes na, als een naaimachientje de berg op. Het heeft dus toch wel effect gehad; die schitterende nieuwe roos van metaal op mijn achterblad.

Alleen al het gezicht van zo’n set versnellingen maakt me opnieuw verliefd op mijn fiets, een Cube CGT. Alweer drie jaar oud, maar voor mij nog als nieuw.  Zo zie je maar hoe snel de stemming weer kan omslaan.

Terwijl in Nederland de Siberische ijswinter in aantocht is, zakken hier de temperaturen nu ook enigszins. De zon blijft onverdroten schijnen, maar de wind trekt aan; het wordt allengs frisser. In een lange afdaling boven in het gebergte hier achter ons, de zee nog steeds heel ver weg in het zicht, verlangde ik zelfs even naar een jasje;  de wind woei door mijn lijf.

Ik ben alweer om twee uur terug bij de Lidl, net buiten het stadje, alwaar H. me telkens met de auto ophaalt. De kringelende weg omhoog naar ons huisje is zo steil en zo lang, dat ik me daar niet aan waag, al zag H. vanmiddag op haar weg naar beneden een fietser die er toch mee bezig was; mij niet gezien.

Pas vandaag kom ik er achter dat je ook heel goedkoop, zeg maar voor niks, met Nederland kunt bellen via What’s App. ‘Welcome tot he world’ is H.’s droge commentaar op mijn ontdekking. Meteen maar even mijn broertje Huub gebeld. Die heeft na een valpartij tijdens een ski-les even zijn eigen uit de kom geschoten arm teruggeduwd. Auwauw!

H. doet ook een ontdekking. In dit gebied wordt een vreemde vrucht gekweekt die het houdt tussen een appel, een mango en een banaan; de custard appel, in het Spaans de Chirimoya! Morgen, onze voorlaatste dag hier, gaan we daarnaar op jacht!

Een drukke dag

9.15 uit bed

9.30 douche
10.00 ontbijt op balcon in de zon

10.00 krant lezen op tablet

11.00 uur; werken aan boek (laatste correcties verwerken; het einde nadert)

12.00 H. doet een wasje

13.00 H. leest een boek (Lize Spit: “Het Smelt”)

14.00 zonnen

15.00 klaarmaken voor vertrek naar Salobrena

15.30 Ik draaf langs het strand, H. probeert een fitnessstraat uit die vanwege de Spaanse overheid is aangelegd op de parallelstraat met de boulevard

16.15 eind van de sportactiviteiten, koffie op  terras

16.45 boodschappen doen

17.30 huiswaarts, helemaal doorgereden naar hoogste punt van onz berg, uitzicht genieten

18.00 eten, spaghetti, heerlijk

19.00 foto’s van zonsondergang

20.00 kijken naar DWDD op 'Uitzending Gemist'

21.00 kijken naar aflevering 62 van House of Cards, spannend

22.30 kijken naar aflevering 63 van House of Cards, heel spannend

23.30 bedtijd               

Voorwaar weer een drukke dag!

A Bike for a Fistfull of Dollars

'Ik ben boos, heel erg boos', schalde het uit mijn mond in de auto, vlak voor thuiskomst van onze reis naar Almeria. Ik dacht er handig aan te doen alvast bij de fietswinkel mijn fiets te gaan ophalen die ik daar voor het weekend had gebracht met de opdracht tandwielset en ketting te vervangen. Ik had zelf geoordeeld dat daar de verklaring lag voor het telkens verspringen van de versnellingen. Had ik even doorgedacht, dan had ik geweten dat daar de oorzaak NIET kon liggen, ik had immers vorig jaar de hele set al een keer vervangen. Maar ja, ik had in mijn beste Spaans toch maar de opdracht gegeven om de 'conjuncto de encranajes' te 'remplazar' en dat hadden ze dus gedaan. Inclusief de ketting, met uurloon erbij 143 euri. Maar: 'no good', wist de fietsenmaker uit te brengen. 'Wat no good?'. Ineens had ik geen Spaans meer voorradig. Een klant werd erbij gehaald die enkele woorden Engels sprak. Er is iets met je derailleur, mompelde man. Er is een onderdeel verbogen. Hij wees het aan. 'Maar kunnen ze dat dan niet vervangen, anders heb ik er nog niks aan'. Wat Spaans heen en weer. 'Nee, dat onderdeel hebben ze hier niet, kost zeven dagen'. 'Ja, dat heeft geen zin, dan ben ik weer in Nederland'. En zo ging ik 143 euro lichter de deur uit met een fiets die nog steeds hetzelfde probleem heeft. Wel met een volkomen onnodige dure tandwielset er op. De oude kreeg ik een plastic zakje mee terug. Daar was immers niks mis mee.

Kijk, hiervan word ik dus echt boos. Ziet zo'n fietsenmaker dan niet dat dit helemaal niet kan, Een klant laten betalen zonder dat er iets is opgelost! Ik zag aan de misbaar achter me dat anderen in de zaak dezelfde conclusie trokken. Maar ja, niemand was in staat goed te communiceren. En dus vertrok ik toch maar. Boos!

En dat allemaal, terwijl de rest van de dag zo leuk geweest was. Met stralend weer bezochten we vanmorgen de kathedraal van Almeria, die nu wel open was. Het bleek een prachtig exemplaar, onderdeel van een complete vesting. Dat verklaarde ook de relatief lage plafonds in de kerk en het ontbreken van een toren. In de tijd waarin het gevaarte werd gebouwd trokken ongelovige moslims en berbers door de streek, die vanuit zee makkelijk te bereiken was. Als er een hoge toren was gebouwd of een hoge kerk, zoals andere gothische kerken, waren die door de ongelovigen zeker beschoten en neergehaald. Door alles stevig te ommuren en compact houden wisten de christenen hun kathedraal tegen de moslims te beschermen, met succes, zoals wij konden vaststellen.

Daarna ging het richting Tabernas, naar het enige echte stukje woestijn dat Spanje rijk is. Het gebied, waar alle spaghettiwesterns met muziek van Enrico Morricone zijn opgenomen. Je kunt er naar een nagebouwd westernstadje, waar aan de rand, heus waar, de uit gemetselde stenen poort staat bij het treinstation van Santa Fé, waar Charles Bronson in "Once Upon a Time in The West" het droevige lied op zijn mondharmonica moest spelen, terwijl zijn broer op zijn schouders staat met de strop om zijn nek.

Het westernstadje is zo echt, dat ik verbaasd ben niet in het Mexicaanse kerkje te kunnen, ik had echt gedacht er ook van binnen een echt kerkje aan te treffen.

Er is één saloon waar je echt in kunt, en waar de vette Amerikaanse muziek je al van verre toeschalt, binnen allemaal zestigers en zeventigers, terend op hun verleden.

Het begon allemaal met 'A Fistfull of Dollars' met Clint Eastwood. Helemaal daar vlak bij Tabernas in Spanje opgenomen. Daarna kwam er een hele reeks spaghettiwesterns deze kant uit, allemaal met muziek van Enrico. Dat ze daarom zijn muziek hier niet draaien! Nu hoorde ik een westernversie van 'A Whiter Shade of Pale'; het moet niet veel gekker worden.

Door naar Sorbas, een stadje dat helemaal is gebouwd op een rotonde die is overgebleven in een uitgesleten rivierbedding. overal rond het stadje kijk je een diep ravijn in; de rivier is inmiddels helemaal opgedroogd en gedeeltelijk zelfs vervangen door een weg; een spreekwoordelijk stedelijke kers op de taart dus eigenlijk. Heel mooi.

Maar daarna liep het toch allemaal nog wreed af vanwege de tandraderen op mijn fiets: 'A Bike for a Fistfull of Dollars' zogezegd. Laat nu de treurige mondharmonica maar door komen, Enrico!

Varken met de smaak van vis en vis met de smaak van varken

H.s Verjaardag. Dus een cadeautje. Cabo di Gata, het uiterste zuid oostelijke puntje van Spanje, staat al jaren op het verlanglijstje van H. Hoe zou het daar zijn op die vreemde rotspunt te midden van een woestijnachtig landschap. Dat laatste valt nogal mee vandaag; het regent op de plek waar vrijwel nooit regen valt! En de beloofde flamingo’s in het nabij gelegen zoutmeer zijn er ook al niet. Die hebben waarschijnlijk tijdelijk de lange roze kuierlatten genomen naar de overkant, naar Afrika. De huisjes hier doen wel  Afrikaans aan, vierkant met schattige hekjes bovenop. Er is geen hond te bekennen, want winter hier, geen volk hier. We scharrelen wat rond rond de vuurtoren van Cabo di Gata, daar waar zich het  ‘grootste zeepark van Europa bevindt’. Hoe we ook rond kijken we zien geen zeepark, ja rotspunten en daartussen zee die over keien spoelt, maar om dat nu een zeepark te noemen?

In Cabo die Gata zelf regent het pijpenstelen terwijl ik zo dom ben een broodje worst te bestellen; dat betekent dus een kilometer brood met daartussen ongelooflijk vette, knalrode worstjes. Ik kom ongeveer tot de helft omdat ik geen lullige indruk wil achterlaten. H. vraagt vriendelijk maar nadrukkelijk of er ook boter op de reuzenboterham met kaas mag. Dat mag

Als het opgehouden is met regenen gaan we op Almeria aan, een hele grote stad met ons hotel pontificaal in het midden van het historisch centrum. De auto krijgen we al slalommend in een lift geperst die ons vier verdiepingen beneden het hotel brengt. Alles superdeluxe hier. H. heeft het goed uitgezocht.

Dan de stad in. We spotten werkelijk prachtig gesnoeide bomen en bomen die lijken op dansende vrouwenlichamen.

Een poëtische stad. Bomen zijn op een kunstzinnige wijze gesnoeid.

De werkelijke schitterende kathedraal is echter potdicht. Moeten we morgen nog naar toe.

Omdat we gisteren er niet in geslaagd zijn ook maar één restaurant in Salobrena te vinden dat nog na 19.00 open was (wij maar denken dat die Spanjolen een paar uur later eten dan wij: niks hoor), proberen we het vandaag in het maandagse Almeria. Dat valt ook nog niet mee. Uiteindelijk vinden we een restaurant waar de zwaardvis van H. er uitziet als een inlegzool en smaakt naar varken. Mijn varkensvlees daarentegen smaakt naar vis. Nee, de op zich prima Rioja spoelt die vieze smaken niet zomaar weg.

We wandelen grappend en grollend over die toch wel erg povere maaltijd terug naar het luxe hotel over een heuse boulevard van Parijse alure, alwaar we een schitterende Rioja pastoor maken (zware chocola met een ondertoon van sinaasappel, vol op de tong, roomzacht in de afdronk ).  

Hoog zomer in februari

We stoten elkaar tegelijkertijd aan. Een vrouw achter een kinderwagen met een shagje in haar mondhoek. Dat zie je bij ons niet meer. Ik heb haar dat shagje een paar minuten geleden zien rollen op het terrasje, waar wij ook zitten. Vlam erin, in de mondhoek, en gaan met die banaan, in dit geval, met die kinderwagen. Net zoals auto’s hier. Die stinken een uur de wind in. Dat merk ik als ik op mijn ros op de weg zit. Ik vroeg mij vaak af waarom wielrenners hier rijden met een sjaal voor de mond. Dat zal vanwege de kou wezen, dacht ik aanvankelijk, die Spanjolen kunnen niet tegen kouwe wind, maar nee, ze hebben gelijk; het heeft te maken met de vieze lucht die uit de uitlaten komt. Ik denk dat de helft van het wagenpark hier nog diesel rijdt, en zij die benzine tanken, rijden met een vuile motor. Wij in Nederland  letten op de co2 uitstoot;  de Spanjaard zit er niet mee, zo lijkt het. Maarrr… laten we wel wezen, de Hollanders die zich naar de Spaanse Costa begeven, zijn met hun vliegtuigen nog altijd de kampioen vervuilers. Niet de Spanjaarden in hun brikken, maar wij in onze glanzende jets zijn de grote vervuilers!

Dit gezegd hebbende stellen we vast dat de opwarming van de planeet gestaag doorzet en dat het in Spanje alweer hoog zomer is. Vandaag is het om half zes in de middag 20 graden; we brengen een deel van de tijd door, samen met honderden Spanjaarden, op het strand. Het is vandaag, zaterdag, veel drukker dan op andere dagen. Half Granada is hier neergestreken. We krijgen ineens een beeld hoe het hier in de zomer moet zijn als al die nieuwe appartementen bezet zijn met vakantiegangers. De terrassen zitten vol, de eettenten ook. Het schaarse personeel loopt zich de benen onder de kont uit. H. nipt aan een Rooibosthee, ik aan een ‘Ster van Galicië’(recht toe recht aan biertje) met een bordje met boccerones (gefrituurde ansjovisjes); nog steeds de lekkerste laat-in-de-middag –snack die er is. Ik heb er dan alweer 3 kwartier draven op zitten. Dat ging vandaag slalommend over de volle boulevard. Slechts één Spanjaard volgde mijn voorbeeld, de rest, jong, oud, kinderen, bejaarden, kinderwagens, stepjes,  wandelt kalm aan in dichte drommen langs de zee. Nee, de Spanjaarden komen niet om van de stress. Wij evenmin trouwens.

Op jacht naar de amandelbloesem

Net zoals twee jaar geleden ‘doen’ we vandaag weer de tocht door de Alpajurras, de tocht tegen de zuidflank van de Sierra Nevada, met als hoogste punt op 1500 meter het hoogst liggende dorp in Spanje, Trevelez, dicht in de buurt van de hoogste top van de Sierra, de Mulhacen, die 3479 meter hoog is, tevens de hoogste top van Spanje. Maar als je eenmaal in Trevelez bent aangekomen is er nauwelijks zicht op die hoge top, die gaat schuil achter de heuvels rondom Tr. Dus zo spectaculair is het daar nu ook weer niet. Net zoals twee jaar geleden probeer ik ook nu weer een broodje Serrano ham. Trevelez is namelijk hofleverancier van deze lekkernij. De vorige keer, zo lees ik in het verslag van twee jaar geleden, was de ham te vet; nu was het broodje (gewoon twee halve stokbroden zonder boter) gortdroog.

We maken een wandeling naar boven tegen de steile straatjes aan, zoals we dat een uur hiervoor ook al deden in het veel meer pittoreske Pampaneira, dat ook een veel mooiere naam heeft natuurlijk. Na al dat geklauter weten we zeker, ook wat wandelen betreft zijn we geen klimgeiten, dat constateerde ik gister al mbt het fietsen.Met wandelen is het zo dat ik al na een kwartier reikhalzend uitkijk naar het eerste pannenkoekenhuisje onderweg. Met zon instelling kun je natuurlijk niet de Sierra in; behalve dan zoals wij doen, met een auto, dan is het goed te doen. Het is onderweg op een  terasje in de zon ronduit warm, ik schat zeker een graad op 25. Het weer is deze keer nog uitbundiger dan twee jaar geleden; met uitzondering van de uitstapje naar Guadix aan de andere kant van de Sierra, hebben we elke dag nog alleen maar zon gehad. Vandaag baadt ook de Sierra zelf in de schijnsel van de  gouden ploert.

Deze tocht was vooral ook bedoeld om de prachtige, in bloei staande amandelbomen te fotograferen, het liefst in de avondzon. Dat lukt ook deze keer, al vinden we niet precies dezelfde route terug als de vorige keer. Dat geeft niks, want in de dalen rond de Sierra blijkt de amandelboom overal te staan, hier vaak in slagordeformatie tegen de flanken; de amandel is hier de voornaamste bron van inkomsten, zo lijkt het.

Hierbij een paar van de plaatjes die ik vandaag schoot. Die van H. zijn zoals altijd veel mooier, maar we weten niet precies hoe we die van haar fototoestel zo snel op het net krijgen.