Laat ik me niet te kritisch uiten, Poetin's arm reikt ver.(en die van Trump trouwens ook)

Trots vervult mij somswijlen als ik kijk naar het aantal lezers dat ik voor mijn tot op heden sinds 2012 gepubliceerde bijna 600 berichten heb opgehaald. Maar als ik de cijfers eens nader ga analyseren blijkt het succes aanzienlijk kleiner dan ik dacht. Ongeveer 20.000 lezers kwamen inderdaad uit Nederland. 5000 uit de Verenigde Staten en 2500 uit Rusland! Dan blijven er dus nog 7500 over uit alle windstreken van de wereld. Bij elkaar dus 40 procent uit andere landen waar hoogst waarschijnlijk niemand Nederlands spreekt. Hoe valt dat dan te verklaren. Welnu, afgelopen weken bleek ik telkens op een bepaalde moment een piek van 15 lezingen in enkele minuten te hebben. Enkele weken achter elkaar herhaalde zich dit patroon. Dat is net iets te automatisch om het nog als een plotseling oplevende belangstelling voor mijn belevenissen te zien. Zeker niet als die pieken telkens uit Rusland blijken te komen. Hier is sprake van een robot. Waarschijnlijk grazen de Russen permanent cyberspace af op belangwekkende woordjes. Dus alles wat zich op het internet beweegt wordt met zekere regelmaat bezocht. Ergens in het Kremlin selecteert een supercomputer van de KGB al die onzin op voor Poetin interessante berichten. Als ik nu intik "Raspoetin" weet ik zeker dat binnen 24 uur een berichte verschijnt op de computer van Wladimir P: in de gaten houden ,die T.S. te M. bespot onze grote leider! Ik hou de grafieken in de gaten! {overigens ook van de CIA een berichtje op het scherm van president Trump: T.S. te M. bespot een bevriend staatshoofd)

Een boterletter-actie tot slot

Het verslag was al afgesloten toen H. nog even naar de auto ging om een fles water op te halen. Omdat ze nogal lang weg bleef ging ik maar eens even kijken. Ik zag ze staan buiten aan de deur van de gang die leidde naar ons appartement. Ze stond wat te morrelen aan het slot dat duidelijk niet deed wat het moest doen; de deur was een bleef dicht. Ik zag geen klink aan de binnenkant en wist niet wat te doen. Dan maar bellen met de eigenaresse. Die reageerde na 5 pogingen telkens niet. Totdat ik ergens achter in het appartement een telefoonstem hoorde. O ja, dat was waar ook. Ik had de luidspreker met blue tooth op een los speakertje gezet. Dan hoor je dus inderdaad geen geluid op je foon. Toen ik de speaker had losgekoppeld en voor de zesde keer belde nam de eigenaresse, begrijpelijkerwijs, niet meer op. Dan maar alle etages boven ons appartement af in de hoop iemand aan te treffen. Op de vierde verdieping had ik beet. Een jongeman zei iets in het Italiaans, dat hielp niet. Ik wenkte hem mee naar beneden. Aldaar aangekomen overzag hij het tafereel en tikte tegen een knopje aan de zijkant: een automatische deuropener!! Ik was even vergeten dat men zelfs in Italie op zo'n manier een deur van binnenuit open gaat.Nee, ik eindigde deze vakantie niet met de meest briljante actie.

In Lucca regeert de menselijke maat

Vanmorgen startte een uitgebreid afscheidsritueel met Giorgio. Zijn vriendelijkheid jegens ons ging zo ver dat, toen wij geen cash bij ons bleken te hebben, hij spontaan aanbood het tweedaagse verblijf dan maar " als gratis"  te beschouwen. Luid protesterend lieten wij ons door hem naar de dichtst bijzijnde geldautomaat brengen. Ondertussen kletste Giorgio er weer vrolijk op los en vuurde de ene op de andere vraag op ons af. Hoe kwamen wij aan de kost? Hoe heten onze kinderen?1 Heeft Nederland mooie stranden, welke hobbies hebben wij enz. enz. Van Giorgio zelf kwamen we te weten dat hij paardenliefhebber is en graag uren achter elkaar wandelt, bijvoorbeeld rondom de stadsmuren van Perugia. Maar op een aanbod van ons om nu eens een keer naar Holland te komen, kwam geen duidelijke reactie. Giogio praat wel graag veel maar reist weinig. Uiteindelijk kreeg H. drie klapzoenen en moest ik met mijn baard tegen de stoppels van G. aanwrijven.

Na nog drie keer gezwaaid en getoeterd te hebben gingen we vandaag de lange weg terug naar het vliegveld van Pisa, maar niet na eerste een bezoek te hebben gebracht aan Lucca. Zijdestad en in het bezit van een prachtig stadscentrum.
In de stad stuitten we meteen op een politiecordon en enkele huilende werklieden. Een hoogwerker bleek afgebroken en de zich daarin bevindende werker lang nu onder een wit laken op straat. Maar gauw door naar de vele kerken en plein van Lucca. Daarin is het Piazza d' Amfiteatro wat het zegt: gebouwd op de plaats waar ooit in de derde eeuw een amfitheater was gebouwd. Later verpulverde dat amfitheater weer omdat de stenen werden gebruikt om er kerken van te bouwen. De open plek werd bebouwd. Pas in 1850 was er een vooruitkijkende geest die besloot de oorspronkelijke rooilijn van het theater te vullen met huizen en de rest op te ruimen. Wat ontstond was een plein dat in alle opzichten voldoet aan de menselijke maat: niet te groot, intiem, bijna dorps aandoend. Hier de cirkel

Op een terras sloegen we de laatst glazen wijn naar binnen met een uitgebreide schaal hapjes; die krijg je er in Italie rond het ' Happy Hour' er altijd gratis bij. " Beter kon deze fantastische vakantie niet worden afgesloten"  aldus H. En zo is het.

Puur genieten in Panicale

Met een enorme donderklap, gevolgd door een urenlang doorgaand onweer en regenbui, kwam er een eind aan een van de langdurigste hittengolven van Italie van de laatste honderd jaar; en van onze vakantie.
Gisteren in de hitte nog een bezoek gebracht aan het meer van Trasimeno, bij de familie Luxembourg gekend en geprezen als de plek waar zus Very en haar Ad een huis hadden totdat het uitzicht op het meer ontnomen werd door een nieuwe bouwproject. We hebben wat rondjes heen en weer gereden door en rondom San Savino zonder de precieze plek nog te vinden om daarna door te rijden naar Panicale, een werkelijk verbluffend mooi dorpje, dat blijkens een mededeling van een restauranthouder ter plekke, dit jaar gekozen is tot nummer 10 van de allermooiste dorpjes in Italie. De stadsmuren liggen amandelvormig rond het plein, waarop hoog een kerkje ligt op enorme zijbeuken.

In het hoekje bovenin ligt een klein smaakvol restaurantje waar we neerstrijken. Alles is prachtig verzorgd, van de emaille naamborden tot de tafels met schilderingen van citroenen tot de fraai bewerkte stalen ringen rond de opgerolde servetten toe. De maaltijden worden geserveerd alsof het kleine schilderijtjes vinden: laat ik daarom nu bij wijze van hoge uitzondering eens vermelden wat wij naar binnen werkten: H. heeft tortellinos gevuld met pomodoren en pesto van basilicum, ik heb bolletjes kabeljauw met pruim op een oranje bedje van kikkererwten. Omdat het nog vroeg op de dag is laten we de wijn nu eens achterwege, het blijft gewoon bij water. De eigenaar laat ons trots een foto van zijn hele gezin zien. Zijn zoon runt ook zo'n mooi restaurantje, en nog wel in Amsterdam. We beloven er zeker binnenkort langs te zullen gaan.
Daarna door naar Castiglione, een stadje op een voormalig eiland in het meer, nu aan het vasteland vast zittend, maar nog steeds duidelijk hoger liggend dan de omgeving. We brengen een bezoek in het oude, vol frescos zittende oude stadhuis, waar nu een kleine tentoonstelling rondom Picasso als keramist is gemaakt. Kortom, een echte cultuurdag. H. die vandaag duidelijk veel last heeft van de warmte, heeft het allemaal snel gezien en gaat ergens zitten puffen. Ik blijf lang hangen bij de fabuleuze krabbels van de grote meester. Het lijken wel vlot gezette lijnen, maar elke lijn is raak.
's Avonds zien we Thijs en Nina nog een keer terug, ze zijn met hun fietsen inmiddels gevorderd tot Perugia. We treffen ze, volgens afspraak, bij de fontein op het grote plein in het hart van Perugia. Nog een keer gezellig tafelen en dan verdwijnen ze definitief op hun fietsen uit het zicht.

Giorgio praat honderduit

Na het viersterrenhotel in Assisi, dat H. voor een prikkie had weten te scoren op een site met de wat verdachte naam: "Secret Escapes", inclusief zwembad, spa en uitgebreid ontbijt, zitten we nu in een oranje geverfde woonkazerne op een kamer met als ontbijt twee droge broodjes in plastic verpakking, in de omgeving van Perugia. Toch werden we daar gisteravond hartelijk welkom geheten door Giorgio, de - naar onze inschatting - homofiele eigenaar van een appartement waar hij vier benb kamers in heeft ondergebracht. Nadat hij ons de werking van zijn voortreffelijke koffieapparaat had uitgelegd bleven we maar ouwehoeren, twee uur aan een stuk. Over Umberto Eco, over Dubai (waar hij nooit geweest is en alles over wilde weten), over Nederland (waar hij nooit geweest is en ook alles over wilde weten), over de omgeving, over Perugia en natuurlijk - op mijn verzoek - over Italie in de Europese Gemeenschap. Giorgio heeft een heel andere mening dan de hoteleigenaar in Ravenna. Natuurlijk moet Italie in de EG blijven. Anders zou het hier slecht uit zien. Hij verzekert ons dat zeker 70 procent van de bevolking zo denkt. Maar ja, natuurlijk heb je hier ook de 5 sterrenbeweging van Beppe Grillo, de Italiaanse populist, die van Brussel af wil. En van de regering Berluscon kun je veel slechts zeggen, maar de minister van Jusititie van B. zette toch maar 50 maffiabazen achter de tralies, aldus Giorgo.

Hier wat plaatjes van Perugia, alwaar H. van een vorig bezoek met haar Pa nog de ondergrondse stad wist te herinneren, aangelegd door Paus Paulus III, daarom de Rocca Paulina genaamd. Daar kon de bevolking van P. zich verschansen als er weer eens een vijandelijke stad op pad was. Een prima schuilkelder voor als de raketten van Kim il Oen richting Italie gaan.

Overigens wist Gorgio ons te zeggen dat dit de warmste zomer in Italie is sinds 1918! Maar volgens de weersvoorspelligen begint het vrijdag te regenen en zakt de temperatuur dan onder de twintig graden! Ik hoop dat Ties en Nina regenjasjes bij hebben, de hele volgene week zou het blijven regenen.

Gestapelde kerken en gestapelde geneugten

Lonkend ligt de stad loom tegen de heuvel gevleid. 's Ochtends is de temperatuur nog te dragen, laten we zeggen 28, 29 graden Celsius.  Met de bus gaan we naar de basiliek van Sint Franciscus; in 1997 nog ingestort bij de zoveelste aardbeving die centraal Italie teisterde. De hele wereld reageerde geschokt toen de frescos van Giotti en Cimabue tot stof verpulverd werden. Nu moet ik eerlijk zeggen dat er dagen voorbij zijn gegaan zonder dat ik ook maar een seconde aan Giotto of Cimabue gedacht heb. Maar nu ik vanmorgen met H. in de volledig gerestaureerde basiliek (twee op elkaar gestapelde kerken met daaronder het graf van de man die met dieren kon praten) die fresco's heb kunnen bewonderen begrijp ik iets meer van de droefenis die zich in 1997 van de wereld meester maakte. Alsof iemand met een broodmes de Nachtwacht in duizend stukjes sneed. De ingestorte kerk leverde 300.000 stukjes fresco op die aan de hand van afbeeldingen weer in elkaar gezet moesten worden. En het is gelukt zoals wij hedenochtend kondend vaststellen. Hier enkele opnames die in de illgealiteit zijn gemaakt. Elke keer stond er een strenge suppost klaar om mij te zeggen dat ik niet mocht fotograferen.

Na het bezoek aan de basiliek was de temperatuur alweer behoorlijk gestegen en waren we na de klim naar het oude centrum van de stad, alwaar een tempel verrijst die daar al vanaf het jaar 100 staat, maar wat blij een busje te treffen dat ons weer naar het hotel kon terugbrengen. Ondertussen nam de wind bezit van het terras waar we even zaten en zagen we hoe de eigenaar al schreeuwend en brullend met zijn personeel de enorme parasols ging dichtklappen.
De bus deed vervolgens de hele stad aan alvorens het hotel te bereiken zodat we voor een euro de hele stad vanuit een zetel hebben kunnen bezichtigen. Het hotel heeft een fantastisch zwembad waar we de rest van de middag hebben doorgebracht, telkens opdrogend op het fantastische dakterras in de volle zon. Aan het eind van de middag dronken we een volle Italiaanse wijn van 15,5 %, volgens mij wereldrecordhouder op het gebied van het alcoholpercentage. Des avonds uitgebreid getafeld op weer en ander terras in de zwoele avondlucht na eerst de mooiste zonsondergang ooit te hebben aanschouwd. Het moet niet veel gekker worden.

Even in het paradijs

Vanmorgen perstte een door God hoogst persoonlijk geschapen mooi Italiaanse meisje heel traag onder de pijnbomen een jus d'orange voor ons uit. Een tweehonderd meter verder tikte de staalblauwe Adriatische zee tegen het gele zand. Toen God het aarde paradijs cre"eerde moet hij deze plek vor ogen gehad hebben.
Vandaag zullen we echter niet weer, zoals gisteren,  plaats nemen op een van de gele of blauwe strandligstoelen die hier in militaire slagorde staan opgesteld, maar de lange rit maken terug naar Umbri"e, naar de plek waar ooit Franciscus tot de dieren en de kinderen sprak: Assisi.

Gisteren volgden we Nina en Thijs een dagje op hun toch naar Rome om aan te komen in het kustplaatsje Pinarella alwaar we, na gezien te hebben hoe het jong stel een kampeerplaats inricht, gezamelijk naar het strand vertrokken.  Aldaar zee, zand, zon en 's avonds pizza en wijn. Voorspelbaar maar niet te versmaden.