Van Gutmensch tot Seattle Bomber

Vrijdag 31 september: Tacoma – Seattle Airport
Als we wakker worden in het state parc onder Tacoma, waar het ’ s nachts aardedonker was en muisstil (op het merkwaardige geluid van een bijzondere vogel na, die midden in de nacht een klaglijk lied aanheft), zien we pas wat een prachtig bos we ons bevonden; wederom enorm zware bomen idyllisch gegroepeerd rond een open plek die we in het donker niet hebben opgemerkt. Wij stonden een beetje achteraf en dachten dat we zowat de enigen waren;

nu blijkt dat er heel wat mensen de nacht daar hebben doorgebracht, waaronder deze in hun prachtige Airstream. Als we ooit nog eens een tocht in een caravan mogen maken, dan een in zo een!!

We zitten snel in Seattle, waar we ons als Gutmenschen zullen manifesteren door onze gehele kampeeruitrusting te schenken aan een liefdadigheidsinstelling. Waar vind je die in Seattle? H. besluit het aan de juffrouw achter de balie van ons hotel op de luchthaven voor te leggen, volgens mij een kansloze actie. Hoe kan een juf achter het loket van een hotel zoiets nou weten? Doodgemoedereerd antwoordt ze, “ ongeveer een kilometer terug, achter de Burger King ligt een “Good Will”, een winkel waar ze voor de armen tweede hands spullen innemen” . Nou, dat is dus snel geregeld. Wij met onze spullen naar de Good Will, waar we verwachten met bloemen, koffie en gebak onthaald te zullen worden vanwege zo’n genereus gebaar. Maar nee. Bij de achteringang neemt een sjagrijnige dame onze spullen in, alsof ze ze liever vandaag dan morgen weer kwijt is. Onze luchtbedjes weigert ze beslist, verwijzend naar het reglement op de deur waar duidelijk staat dat matrassen niet worden ingenomen. Ik probeer nog: “maar dit zijn oerdegelijk, uitstekende campingbedjes”. Mevrouw kijkt me aan met een blik waaruit valt op te maken dat ze niet de hele dag de tijd heeft voor dit soort conversatie. Onze niet aangesproken gastankjes worden ook geweigerd: explosief materiaal. Uiteindelijk zetten we die in de winkel gewoon op de toonbank. Ze weggooien in een afvalbak, met de kans dat de zaak ontploft en wij later via bewakingscamera's als de Seatlle Bombers te boek komen te staan, willen we ook niet lopen.
Dan nog de auto wegbrengen en daar rijden we (de bagage staat inmiddels in het hotel) frank en vrij met de metro de stad in en brengen een bliksembezoek aan de vishal bij de haven alwaar we terecht komen op een prachtig terras van een Boliviaanse eettent. Ik bestel een gerecht dat me helemaal niets zegt: het blijken in knalgele pindasaus gedoopte halve aardappelen te zijn. Een gepeperde maaltijd die zijns gelijke niet kent. Snakkend naar adem en met tranende ogen werk ik de boel naar binnen: heerlijk! Daarna door naar de in alle reisgidsen aangeprezen Musical Experience, vooral gewijd aan stadgenoot Jimmy Hendriks. Een werkelijk prachtig gebouw van de inmiddels van Bilbao welbekende Frank Gehry. Wederom een fantastisch crazy gebouw waarop je niet raakt uit gefotografeerd. Helaas is het gebouw om 5 uur AM dichtgegaan en moet we het dus alleen met die bijzondere buitenkant doen. De binnenkant bewaren we voor een volgende keer.

En nu lekker slapen op onze luxe hotelkamer. Eindelijk geen ijskoude nacht. Morgen naar Europa, mits de op uitbarsten staande vulkaan Katla op IJsland geen roet, geen as, in het eten gooit.

"Vancouver, Vancouver, this is it, this is it!!!"

Donderdag 29 september: Astoria - State Parc onder Tacoma (Washington)

Deze voorlaatste dag staat in het teken van Mount Saint Helens, de onder Seatlle gelegen vulkaan die op donderdag 18 mei 1980 tot een gigantische uitbarsting kwam, waarbij de helft van de top in een nabij gelegen meer verdween en een woeste lavastroom alles rondom op zijn weg vernietigde, inclusief de wetenschapper die de uitbarsting vanaf een dichbij gelegen observatiepunt al wekenlang gadesloeg. Hij kon nog net omroepen door de radio: " Vancouver, Vancouver, this is it, this is it" voordat hij met de 300 mijl per uur voortrazende "blast" werd weggeblazen en verbrand. Dit leren we vandaag allemaal als we op bezoek zijn bij het indrukwekkende observatiepunt David Johnston, genoemd naar de dappere wetenschapper. Dapper, omdat hij als enige in de buurt van de berg bleef die per dag een paar meter uitstulpte als voorbode voor de enorme klapper. Met hem kwamen nog eens 50 mensen om in de kokende massa die uit de krater kwam kolken en vele tientallen kilometers uitstroomde in het gebied rondom. In een film in het centrum wordt alles heel aanschouwelijk met het nodige gevoel voor drama vertoond in een meerdere malen bekroonde film. Daarna gaat het doek op en krijgt het publiek een magnifiek uitzicht op de echte Mount Helens. Helaas blijft de enorme, schuin naar beneden gerichte krater vandaag de hele dag in de wolken verborgen, maar een wandeling vanaf het observatiepunt geeft een prachtig beeld van het gebied waarin de lava en stof neerkwam, waarna regenbuien en waterstromen daarin nieuwe kloven vormden. De heuveltoppen waarop de bomen omknakten als luciferhoutjes dragen nog steeds de sporen van toen

.

Daarna gaan we zoals altijd weer op zoek naar een camping, maar voor het eerst op onze tocht die nu 5 weken duurt vinden we een op de kaart aangegeven camping niet. Voordat we de volgende gevonden hebben is de duisternis ingevallen en moeten we voor het eerst (en voor het laatst, want dit is onze laatste kampeernacht) de tent opzetten bij het licht van de koplampen van de auto. Het opzetten van de tent is inmiddels zo'n routineklus geworden dat het ook in het donker wel lukt.

En weer is het vandaag zonnig geweest. Op die ene regendag na in Montana, waarbij we een blokhut opzochten (en die dag in Kingman toen het er dreigend uitzag met een opstekende wind maar er uiteindelijk maar een licht buitje viel) hebben we 5 weken achtereen zon gehad. Pas bij Mount Helens begint de lucht vandaag enigszins te betrekken. Het is dan wel leuk om te horen dat het vanaf morgen of overmorgen gaat regenen hier in de regio. Laat maar komen die buien, wij slapen morgenavond in Seatlle in een hotel en verlaten de VS vervolgens per vliegmasjien.

Maar eerst morgen dus nog een keer naar Seatlle, al was het maar om al onze kampeerspullen naar de charity te brengen. En vinden we die onverhoopt niet, dan maken we een toevallige zwerver blij met een complete kampeeruitrusting. Daarover morgen meer in ons laatste verslag.

Een brouwerij op het strand en zuurkool met kaneel

Woensdag 28 september: Lincoln City – Astoria (Columbiariver, op de grens van Oregon en Washington)
De derde dag langs de kust van Oregon, waaraan maar geen eind lijkt te komen, nog steeds via de 101. We koersen aan op Tillamook alwaar we op een brouwerijtje stuitten, gelegen op het strand. Pelican Brewery, the brewery on Te  beach. Ook hier allemaal moderne bouwwerkjes, opgebouwd na de verwoestende tsunami van de jaren 60. Regelmatig treffen we onderweg bordjes met: begin Tsnunami Zone en einde Tsunami zone, daartussen louter nieuwe optrekjes. Niemand stelt zich klaarblijkelijk de vraag of in een aardbevingsgevoelig gebied in het westen van de VS een nieuwe aardbeving met bijbehorende tsunami niet erg voor de hand ligt. Aan naïviteit grenzend optimisme, zo zou ik de bouwwoede in deze tsunamigevoeiige gebieden willen betitelen.
Wat later staan we weer aan voet van een lighthouse, er zijn er heel wat nodig om de scheepvaart van deze gevaarlijke, met rotspunten bezaaide kust af te houden. Deze heeft een gigantische lens die het licht veel mijlen in de omtrek zichtbaar maakt. Mits het niet mist natuurlijk. Vandaag komen we om de haverklap in tegen de kllffen aanliggende mistbanken terecht. De vuurtorens zullen dus vaak niet te zien zijn.
In de vroege avond koersen we aan op Astoria, pal op de grens tussen Oregon en Washington. Astoria is een merkwaardige havenplaats vol met los van elkaar staande vroeg 20st eeuwse bouwblokken met daartussen door enkele sjofele winkelstraten met etalages die je bij ons nog niet in Oude Pekela aantreft. Daartussenin treffen we een door de ANWB-gids aanbevolen visrrestaurant waar we zalm in bbq saus eten met een koolsalade met iets van kaneel erover heen. Een Europese kok zou er van gruwen maar het moet gezegd, het smaakt eigenlijk voortreffelijk.
In het pikkedonker bewijst onze tomtom, die we deze reis nauwelijks gebruikt hebben eindelijk zijn onschatbare waarde, we eindigen met feilloze precisie pal voor onze tent, vooral dankzij H. die als enige van ons twee weet hoe je een tomtom moet bedienen.

Een sea lions cave zonder zeeleeuwen

dinsdag 27 september: North Bend - Lincoln City (Oregon)

' s Ochtends fotografeer ik een aantal terreinwagentjes die zich aan het begin van de camping in slagorde opstellen. Terwijl in Nederland het duinengebied langs de hele kust op alle mogelijke manieren beschermd wordt tegen overlast, ziet de Amerikaan er geen been in om de beroemde, gigantiche Oregon Dunes in te gaan met lawaaiige crossmotoren  en racewagentjes. Zoals overal geldt hier de wet van de overvloed: er is hier van alles zo veel, dat het geen enkel probleem is als je een stukje voor jezelf en je eigen plezier op eist. Zo woont in elke doorsnee stad elke Amerikaan gewoon langs de doorgaande weg. Van een verbod op lintbebouwing hebben ze hier nog nooit gehoord. Er is ruimte zat, dus bouwen maar. Welstand bestaat niet. De gekste, wanstaltige bouwsels in de felste kleuren wedijveren met reclameborden, lichtreclames voor vreettenten, sloopauto;s en bovengronds stroom- en telefoonleidingen.

Het wordt weer een rit langs de schilderachtige kust van Oregon. Opvallend is hoeveel fietsers met bepakking we onderweg tegenkomen, zowel gisteren als vandaag. Gisteren heeft H. een vrouw op een fiets aangesproken. Ze was vertrokken in Seattle en koerste aan op L.A.; dat is dus de route die hier heel populair is: van de Canadese grens naar de Mexicaanse grens. Iedereen rijdt het van noord naar zuid, want de overheersende windrichting in de zomer is hier noord=west. Dat merken we vandaag; er staat een venijnige, koude noordwester. Vooral als we de Sea Lions Cave bezoeken (een prachtige grot, naar men zegt de grootste Sea Lions Cave ter wereld, maar er is heden geen sea lion te bekennen, ze zijn allemaal uit vissen in de zomer zegt de juf achter het loket) waait de noordwester ons om de oren. Even later, bij het meest gefotografeerde light house ter wereld (dan hebben ze hier nog nooit van de "vijftig gulden biljet"-vuurtoren van Westerschouwen gehoord zeker) waait de wind eveneens op volle kracht. We trekken ons er niks van aan en kwijten ons van onze toeristische taak, fotograferen die hap! We mogen onze bloglezers niet teleurstellen, toch?

Heel blij zijn we daarom wel met onze KOA camping, nog geen 4 mijl landinwaarts in een fraai bos, nabij het zeer uitgestrekte Lincoln City, waar het werkelijk bladstil is. Amerika is en blijft toch een aaneenschakeling van uitersten. En voor het eerst loopt er geen grote weg langs, ratelen er geen RV aggregaten en lopen er zo te zien geen vechtersbazen rond. Eindelijk nachtrust! Het is wel weer zeer fris, maar dat is het eigenlijk, op een of twee uitzonderingen na, ' s nachts overal.

Haargel met marathongarantie

maandag 26 september: Brookings - North Bend

We rijden langs de met rotsen en aangespoeld wit hout bezaaide kust van Oregon. Daarbij volgen we de aanbevelingen van de dichter uit Californie die we tegenkwamen bij de Grand Canyon nauwgezet op. Vandaar dat we deze trip langs de kust van Oregon omdopen tot " The Dilettant Stephen Cosgrove Detour". Zo doen we de "heads" bij Port Orford aan. Aanvankelijk weten we niet waar dat " heads"  op slaat, totdat we na een fraaie wandeling door een bos en struikgewas op de punt van een rots belanden en van daaruit de zee in kijken. In de zeemist zien we daar vaag de contouren van 5 hoofden in zee; de Heads!

Vlak bij diezelfde Heads beviel Stephen ons het bezoek aan een gallery aan. Een opvallend modern gebouw in een stukje Orford dat bij een tsunami enkele tientallen jaren geleden is weggeslagen.Daarvoor in de plaats zijn nu een aantal nieuw bouwwerken verrezen, waaronder dit. Helaas is de gallery dicht. Er naast ligt een al even modern ogend restaurant, eigenlijk de eerste echte modern vormgegeven bouwwerkjes die we langs de kust zien. We hebben vanaf een mooi terras een fenomenaal uitzicht over aan ander groepje Heads en consumeren een werkelijk fantastische pannacotta. H. bericht aan het thuisfront dat we "heaven on earth"  hebben gevonden. Helemaal juist.

Onderweg een tafereel dat mij lichtekens beroert. We zien twee mannen in electrische karretjes met allebei een enorme Amerikaanse vlag achterop langs de weg. Overduidelijk twee mannen die hun benen hebben opgeofferd in een oord ver weg voor de belangen van hun land. We steken onze duim op en worden met veel gezwaai in onze achteruitkijkspiegel bedankt. Tsja, dat is ook een kant van het bestaan in Amerika.

We doen aan het eind van de dag een wat duurdere KOA camping aan met douches. Nodig, na alweer twee dagen zonder, al moet gezegd dat mijn haar, na de aanschaf van een tube " marathon garantueed haargel" er na twee dagen wild kampeerleven nog steeds bij staat als dat koningin Beatrix! Ik had hier eigenlijk willen schrijven " als dat van de Duitse schlagerzanger Rex Gildo", maar dat zegt de jonge lezertjes niks.

In de avond maakt deze Beatrix Gildo weer een kampvuur, deze keer met behulp van gekleurde vlammen vanwege een zakje met chemicalien die door de behulpzame kampbeheerder aan mij ter beschikking is gesteld. Het voelt ondanks het warme vuur kil aan met de zeemist die over de camping is neergedaald.

Handgemeen midden in de nacht naast de tent

Zondag 25 september: Whiskeytown – Brookings (Oregon)
Meestal voltrekt het slapen op campings zich in redelijk grote rust. Deze vakantie wordt daar nog wel eens inbreuk op gemaakt. Zo werden we uit de slaap gehouden door de ronkende generator van een RV, niet een keer, maar een keer of drie. Eergisteren klonk het geluid van een ketting in een ijzeren omhulsel urenlang. Maar vannacht was het echt helemaal prijs. Eerst was er die keffende hond die uren achter elkaar piepte, gromde, blafte, kefte, zonder ophouden. Maar plots kwam daar een ander kabaal bij. Eerst in de verte, later zowat naast onze tent hoorden we gevloek, gescheld en getier. Er vielen zo te horen raken klappen. Eerst dacht ik dat iemand het hondje had proberen te wurgen, een in mijn ogen volkomen begrijpelijk en ook te billijken daad, maar uit het geschreeuw van een van de mannen werd duidelijk dat iemand had proberen in te breken in een auto. “ I know this guy”, hoorde ik iemand roepen, waarna de ander luidkeels begon te krijsen: “Leave me alone, leave me alone, I didn’t do nothing” Hoewel de laatste met deze dubbel ontkenning wel degelijk schuld bekende was dat zo te horen niet zijn bedoeling. Uiteindelijk hoorden we in de verte het geloei van een politiewagen en werd het uiteindelijk weer stil. Vervolgens begon de wind aan onze tent te rukken die ik vanwege de keiharde, gortdroge grond niet met haringen had vastgezet. We sliepen zogezegd in een wandelend tent, die de volgende ochtend een stukje verder stond, wel met ons nog steeds erin. Hadden we dan eindelijk een nacht met zacht weer, dan dit weer!
Enfin, door een fraai heuvelachtig landschap zijn we langzamerhand Californië uitgedraaid en oog in oog met de Pacific gekomen. We zitten nu op de 101 die ons de komende dagen langs de volgens de ANWB gids, maar ook volgens Stephen Cosgrove, de dichter die bij de Grand Canyon tegen kwamen, prachtige kust van Oregon. We gaan gewoon het lijstje afwerken dat Stephen aan ons meegaf.
Eerst zijn we vandaag langs de redwoodbomen gegaan, die ook hier heel veel voorkomen. Er is er zelfs een zo groot dat je er met een auto doorheen kunt rijden langs een in de stam uitgezaagde poort. Er is een pretpark omheen gebouwd waar we langs kwamen. Dat hebben we echter maar overgeslagen. Enorme redwoodjoekels konden ook in het wild worden waargenomen.

Sakkerloten in Sacramento

zaterdag 24 september: Grovendale (Stanislaus Parc) - Whiskey Town (noord Californie)

Onvermijdelijk brengt deze rondtrip door de States ook een dag waarop er kilometers gemaakt moeten worden, we moeten immers over een week weer in Seattle aan komen. De afgelopen dagen zijn we al wel weer een beetje naar het noorden opgeschoven, maar vandaag gaat toch echt de beuk er in in en moeten we die enorme lap grond die Californie heet voor een groot deel doorploegen. Ik weet dat we daarmee deze prachtige staat onrecht aandoen. Zelfs een uitstapje naar San Francisco zit er niet meer in, en dat terwijl we op een gegeven moment nog maar 89 mijlen verwijderd zijn. Dus groeit nu het idee bij ons dat we nog een keer terug moeten en ons dan zullen beperken tot Californie alleen. Ook Yosemite Parc gaan we dan nog een keer opnieuw doen. Daar zijn we nu toch iets te kort gebleven.

Dat bespreken we allemaal op de lange weg tussen Manteca en Redding.Hoewel we voortdurend op de interstate blijven raken we in de buurt van de enorme stad Sacramento toch de weg kwijt. Ik heb veel moeite op de 5 lanen waar het verkeer je zowel rechts als links aanhoudend passeert van baan te veranderen in de gewenste richting. Zo missen we een aantal afslagen. Ook H. raakt het spoor op de kaart enigszins bijster. Op een gegeven moment zitten we veel te oostelijk en moeten we via een enorme omweg terug door Sacramento naar de Interstate 5 naar Red Bluff. Uiteindelijk lukt het allemaal en komen we terecht op een mooie camping aan meertje in het stadje Whiskey. We houden het echter ook deze avond bij wijnuit California, een uitstekend alternatief. Die wijn past dan prima bij de enorme biefstukken die mijn gastronoom H. op het gasstel klaar maakt, zonder meer de beste maaltijd tot nog toe.