"Vancouver, Vancouver, this is it, this is it!!!"

Donderdag 29 september: Astoria - State Parc onder Tacoma (Washington)

Deze voorlaatste dag staat in het teken van Mount Saint Helens, de onder Seatlle gelegen vulkaan die op donderdag 18 mei 1980 tot een gigantische uitbarsting kwam, waarbij de helft van de top in een nabij gelegen meer verdween en een woeste lavastroom alles rondom op zijn weg vernietigde, inclusief de wetenschapper die de uitbarsting vanaf een dichbij gelegen observatiepunt al wekenlang gadesloeg. Hij kon nog net omroepen door de radio: " Vancouver, Vancouver, this is it, this is it" voordat hij met de 300 mijl per uur voortrazende "blast" werd weggeblazen en verbrand. Dit leren we vandaag allemaal als we op bezoek zijn bij het indrukwekkende observatiepunt David Johnston, genoemd naar de dappere wetenschapper. Dapper, omdat hij als enige in de buurt van de berg bleef die per dag een paar meter uitstulpte als voorbode voor de enorme klapper. Met hem kwamen nog eens 50 mensen om in de kokende massa die uit de krater kwam kolken en vele tientallen kilometers uitstroomde in het gebied rondom. In een film in het centrum wordt alles heel aanschouwelijk met het nodige gevoel voor drama vertoond in een meerdere malen bekroonde film. Daarna gaat het doek op en krijgt het publiek een magnifiek uitzicht op de echte Mount Helens. Helaas blijft de enorme, schuin naar beneden gerichte krater vandaag de hele dag in de wolken verborgen, maar een wandeling vanaf het observatiepunt geeft een prachtig beeld van het gebied waarin de lava en stof neerkwam, waarna regenbuien en waterstromen daarin nieuwe kloven vormden. De heuveltoppen waarop de bomen omknakten als luciferhoutjes dragen nog steeds de sporen van toen

.

Daarna gaan we zoals altijd weer op zoek naar een camping, maar voor het eerst op onze tocht die nu 5 weken duurt vinden we een op de kaart aangegeven camping niet. Voordat we de volgende gevonden hebben is de duisternis ingevallen en moeten we voor het eerst (en voor het laatst, want dit is onze laatste kampeernacht) de tent opzetten bij het licht van de koplampen van de auto. Het opzetten van de tent is inmiddels zo'n routineklus geworden dat het ook in het donker wel lukt.

En weer is het vandaag zonnig geweest. Op die ene regendag na in Montana, waarbij we een blokhut opzochten (en die dag in Kingman toen het er dreigend uitzag met een opstekende wind maar er uiteindelijk maar een licht buitje viel) hebben we 5 weken achtereen zon gehad. Pas bij Mount Helens begint de lucht vandaag enigszins te betrekken. Het is dan wel leuk om te horen dat het vanaf morgen of overmorgen gaat regenen hier in de regio. Laat maar komen die buien, wij slapen morgenavond in Seatlle in een hotel en verlaten de VS vervolgens per vliegmasjien.

Maar eerst morgen dus nog een keer naar Seatlle, al was het maar om al onze kampeerspullen naar de charity te brengen. En vinden we die onverhoopt niet, dan maken we een toevallige zwerver blij met een complete kampeeruitrusting. Daarover morgen meer in ons laatste verslag.

Een brouwerij op het strand en zuurkool met kaneel

Woensdag 28 september: Lincoln City – Astoria (Columbiariver, op de grens van Oregon en Washington)
De derde dag langs de kust van Oregon, waaraan maar geen eind lijkt te komen, nog steeds via de 101. We koersen aan op Tillamook alwaar we op een brouwerijtje stuitten, gelegen op het strand. Pelican Brewery, the brewery on Te  beach. Ook hier allemaal moderne bouwwerkjes, opgebouwd na de verwoestende tsunami van de jaren 60. Regelmatig treffen we onderweg bordjes met: begin Tsnunami Zone en einde Tsunami zone, daartussen louter nieuwe optrekjes. Niemand stelt zich klaarblijkelijk de vraag of in een aardbevingsgevoelig gebied in het westen van de VS een nieuwe aardbeving met bijbehorende tsunami niet erg voor de hand ligt. Aan naïviteit grenzend optimisme, zo zou ik de bouwwoede in deze tsunamigevoeiige gebieden willen betitelen.
Wat later staan we weer aan voet van een lighthouse, er zijn er heel wat nodig om de scheepvaart van deze gevaarlijke, met rotspunten bezaaide kust af te houden. Deze heeft een gigantische lens die het licht veel mijlen in de omtrek zichtbaar maakt. Mits het niet mist natuurlijk. Vandaag komen we om de haverklap in tegen de kllffen aanliggende mistbanken terecht. De vuurtorens zullen dus vaak niet te zien zijn.
In de vroege avond koersen we aan op Astoria, pal op de grens tussen Oregon en Washington. Astoria is een merkwaardige havenplaats vol met los van elkaar staande vroeg 20st eeuwse bouwblokken met daartussen door enkele sjofele winkelstraten met etalages die je bij ons nog niet in Oude Pekela aantreft. Daartussenin treffen we een door de ANWB-gids aanbevolen visrrestaurant waar we zalm in bbq saus eten met een koolsalade met iets van kaneel erover heen. Een Europese kok zou er van gruwen maar het moet gezegd, het smaakt eigenlijk voortreffelijk.
In het pikkedonker bewijst onze tomtom, die we deze reis nauwelijks gebruikt hebben eindelijk zijn onschatbare waarde, we eindigen met feilloze precisie pal voor onze tent, vooral dankzij H. die als enige van ons twee weet hoe je een tomtom moet bedienen.

Een sea lions cave zonder zeeleeuwen

dinsdag 27 september: North Bend - Lincoln City (Oregon)

' s Ochtends fotografeer ik een aantal terreinwagentjes die zich aan het begin van de camping in slagorde opstellen. Terwijl in Nederland het duinengebied langs de hele kust op alle mogelijke manieren beschermd wordt tegen overlast, ziet de Amerikaan er geen been in om de beroemde, gigantiche Oregon Dunes in te gaan met lawaaiige crossmotoren  en racewagentjes. Zoals overal geldt hier de wet van de overvloed: er is hier van alles zo veel, dat het geen enkel probleem is als je een stukje voor jezelf en je eigen plezier op eist. Zo woont in elke doorsnee stad elke Amerikaan gewoon langs de doorgaande weg. Van een verbod op lintbebouwing hebben ze hier nog nooit gehoord. Er is ruimte zat, dus bouwen maar. Welstand bestaat niet. De gekste, wanstaltige bouwsels in de felste kleuren wedijveren met reclameborden, lichtreclames voor vreettenten, sloopauto;s en bovengronds stroom- en telefoonleidingen.

Het wordt weer een rit langs de schilderachtige kust van Oregon. Opvallend is hoeveel fietsers met bepakking we onderweg tegenkomen, zowel gisteren als vandaag. Gisteren heeft H. een vrouw op een fiets aangesproken. Ze was vertrokken in Seattle en koerste aan op L.A.; dat is dus de route die hier heel populair is: van de Canadese grens naar de Mexicaanse grens. Iedereen rijdt het van noord naar zuid, want de overheersende windrichting in de zomer is hier noord=west. Dat merken we vandaag; er staat een venijnige, koude noordwester. Vooral als we de Sea Lions Cave bezoeken (een prachtige grot, naar men zegt de grootste Sea Lions Cave ter wereld, maar er is heden geen sea lion te bekennen, ze zijn allemaal uit vissen in de zomer zegt de juf achter het loket) waait de noordwester ons om de oren. Even later, bij het meest gefotografeerde light house ter wereld (dan hebben ze hier nog nooit van de "vijftig gulden biljet"-vuurtoren van Westerschouwen gehoord zeker) waait de wind eveneens op volle kracht. We trekken ons er niks van aan en kwijten ons van onze toeristische taak, fotograferen die hap! We mogen onze bloglezers niet teleurstellen, toch?

Heel blij zijn we daarom wel met onze KOA camping, nog geen 4 mijl landinwaarts in een fraai bos, nabij het zeer uitgestrekte Lincoln City, waar het werkelijk bladstil is. Amerika is en blijft toch een aaneenschakeling van uitersten. En voor het eerst loopt er geen grote weg langs, ratelen er geen RV aggregaten en lopen er zo te zien geen vechtersbazen rond. Eindelijk nachtrust! Het is wel weer zeer fris, maar dat is het eigenlijk, op een of twee uitzonderingen na, ' s nachts overal.

Haargel met marathongarantie

maandag 26 september: Brookings - North Bend

We rijden langs de met rotsen en aangespoeld wit hout bezaaide kust van Oregon. Daarbij volgen we de aanbevelingen van de dichter uit Californie die we tegenkwamen bij de Grand Canyon nauwgezet op. Vandaar dat we deze trip langs de kust van Oregon omdopen tot " The Dilettant Stephen Cosgrove Detour". Zo doen we de "heads" bij Port Orford aan. Aanvankelijk weten we niet waar dat " heads"  op slaat, totdat we na een fraaie wandeling door een bos en struikgewas op de punt van een rots belanden en van daaruit de zee in kijken. In de zeemist zien we daar vaag de contouren van 5 hoofden in zee; de Heads!

Vlak bij diezelfde Heads beviel Stephen ons het bezoek aan een gallery aan. Een opvallend modern gebouw in een stukje Orford dat bij een tsunami enkele tientallen jaren geleden is weggeslagen.Daarvoor in de plaats zijn nu een aantal nieuw bouwwerken verrezen, waaronder dit. Helaas is de gallery dicht. Er naast ligt een al even modern ogend restaurant, eigenlijk de eerste echte modern vormgegeven bouwwerkjes die we langs de kust zien. We hebben vanaf een mooi terras een fenomenaal uitzicht over aan ander groepje Heads en consumeren een werkelijk fantastische pannacotta. H. bericht aan het thuisfront dat we "heaven on earth"  hebben gevonden. Helemaal juist.

Onderweg een tafereel dat mij lichtekens beroert. We zien twee mannen in electrische karretjes met allebei een enorme Amerikaanse vlag achterop langs de weg. Overduidelijk twee mannen die hun benen hebben opgeofferd in een oord ver weg voor de belangen van hun land. We steken onze duim op en worden met veel gezwaai in onze achteruitkijkspiegel bedankt. Tsja, dat is ook een kant van het bestaan in Amerika.

We doen aan het eind van de dag een wat duurdere KOA camping aan met douches. Nodig, na alweer twee dagen zonder, al moet gezegd dat mijn haar, na de aanschaf van een tube " marathon garantueed haargel" er na twee dagen wild kampeerleven nog steeds bij staat als dat koningin Beatrix! Ik had hier eigenlijk willen schrijven " als dat van de Duitse schlagerzanger Rex Gildo", maar dat zegt de jonge lezertjes niks.

In de avond maakt deze Beatrix Gildo weer een kampvuur, deze keer met behulp van gekleurde vlammen vanwege een zakje met chemicalien die door de behulpzame kampbeheerder aan mij ter beschikking is gesteld. Het voelt ondanks het warme vuur kil aan met de zeemist die over de camping is neergedaald.

Handgemeen midden in de nacht naast de tent

Zondag 25 september: Whiskeytown – Brookings (Oregon)
Meestal voltrekt het slapen op campings zich in redelijk grote rust. Deze vakantie wordt daar nog wel eens inbreuk op gemaakt. Zo werden we uit de slaap gehouden door de ronkende generator van een RV, niet een keer, maar een keer of drie. Eergisteren klonk het geluid van een ketting in een ijzeren omhulsel urenlang. Maar vannacht was het echt helemaal prijs. Eerst was er die keffende hond die uren achter elkaar piepte, gromde, blafte, kefte, zonder ophouden. Maar plots kwam daar een ander kabaal bij. Eerst in de verte, later zowat naast onze tent hoorden we gevloek, gescheld en getier. Er vielen zo te horen raken klappen. Eerst dacht ik dat iemand het hondje had proberen te wurgen, een in mijn ogen volkomen begrijpelijk en ook te billijken daad, maar uit het geschreeuw van een van de mannen werd duidelijk dat iemand had proberen in te breken in een auto. “ I know this guy”, hoorde ik iemand roepen, waarna de ander luidkeels begon te krijsen: “Leave me alone, leave me alone, I didn’t do nothing” Hoewel de laatste met deze dubbel ontkenning wel degelijk schuld bekende was dat zo te horen niet zijn bedoeling. Uiteindelijk hoorden we in de verte het geloei van een politiewagen en werd het uiteindelijk weer stil. Vervolgens begon de wind aan onze tent te rukken die ik vanwege de keiharde, gortdroge grond niet met haringen had vastgezet. We sliepen zogezegd in een wandelend tent, die de volgende ochtend een stukje verder stond, wel met ons nog steeds erin. Hadden we dan eindelijk een nacht met zacht weer, dan dit weer!
Enfin, door een fraai heuvelachtig landschap zijn we langzamerhand Californië uitgedraaid en oog in oog met de Pacific gekomen. We zitten nu op de 101 die ons de komende dagen langs de volgens de ANWB gids, maar ook volgens Stephen Cosgrove, de dichter die bij de Grand Canyon tegen kwamen, prachtige kust van Oregon. We gaan gewoon het lijstje afwerken dat Stephen aan ons meegaf.
Eerst zijn we vandaag langs de redwoodbomen gegaan, die ook hier heel veel voorkomen. Er is er zelfs een zo groot dat je er met een auto doorheen kunt rijden langs een in de stam uitgezaagde poort. Er is een pretpark omheen gebouwd waar we langs kwamen. Dat hebben we echter maar overgeslagen. Enorme redwoodjoekels konden ook in het wild worden waargenomen.

Sakkerloten in Sacramento

zaterdag 24 september: Grovendale (Stanislaus Parc) - Whiskey Town (noord Californie)

Onvermijdelijk brengt deze rondtrip door de States ook een dag waarop er kilometers gemaakt moeten worden, we moeten immers over een week weer in Seattle aan komen. De afgelopen dagen zijn we al wel weer een beetje naar het noorden opgeschoven, maar vandaag gaat toch echt de beuk er in in en moeten we die enorme lap grond die Californie heet voor een groot deel doorploegen. Ik weet dat we daarmee deze prachtige staat onrecht aandoen. Zelfs een uitstapje naar San Francisco zit er niet meer in, en dat terwijl we op een gegeven moment nog maar 89 mijlen verwijderd zijn. Dus groeit nu het idee bij ons dat we nog een keer terug moeten en ons dan zullen beperken tot Californie alleen. Ook Yosemite Parc gaan we dan nog een keer opnieuw doen. Daar zijn we nu toch iets te kort gebleven.

Dat bespreken we allemaal op de lange weg tussen Manteca en Redding.Hoewel we voortdurend op de interstate blijven raken we in de buurt van de enorme stad Sacramento toch de weg kwijt. Ik heb veel moeite op de 5 lanen waar het verkeer je zowel rechts als links aanhoudend passeert van baan te veranderen in de gewenste richting. Zo missen we een aantal afslagen. Ook H. raakt het spoor op de kaart enigszins bijster. Op een gegeven moment zitten we veel te oostelijk en moeten we via een enorme omweg terug door Sacramento naar de Interstate 5 naar Red Bluff. Uiteindelijk lukt het allemaal en komen we terecht op een mooie camping aan meertje in het stadje Whiskey. We houden het echter ook deze avond bij wijnuit California, een uitstekend alternatief. Die wijn past dan prima bij de enorme biefstukken die mijn gastronoom H. op het gasstel klaar maakt, zonder meer de beste maaltijd tot nog toe.

Nederlands brood maakt furore in Californie

donderdag 22 en vrijdag 23 september: Independence - Yosemite Parc

Er steekt een flinke wind op. Het rubber van ons raam, dat al een paar dagen los ligt, begint vervaarlijk te klapperen op het dak. We besluiten eerst maar even langs een garagist te gaan Die plakt de bovenkant gewoon vast met een rol brede tape. Ons vehikel wordt er niet fraaier op, maar het moet maar op deze manier. We rijden Bishop binnen en lunchen uitgebreid bij Eric Schat;s Bakkerij Een zaak, ooit vlak na de oorlog opgericht door een Nederlander. Er wordt uitsluitend Nederlands brood verkocht, zonder suiker en met harde korst. Van donker volkoren tot wit sheepherders bread. Verder Nederlandse koekjes in een zaak met Nederandse vitrines, vitrage uitde jaren vijftig en delfsblauwe lampen aan het planfond. Allemaal wel gedateerd maar de Amerikanen lusten er wel pap van. Het is aanhoudend druk in de enorme zaak. Later blijkt dat Ernst Schat ook een dependance heeft in het verder op gelegen Mammoth Lake en zelfs in San Francisco wordt zijn Nederlandse brood met groot sukses verkocht.
In de  verte doemen wat besneeuwde toppen op, we nader Yosemite Parc. We stappen uit in het er voor gelegen Mammoth Lake en staan in onze zomerkleren ineens voor lul in een ski gebied waar de temperatuur maar enkele graden boven nul ligt. En dat op nog een 200 kilomete hemelsbreed van Death Valley af! 's nachts daalt de temperatuur op de camping in het parc tot (althans volgens ons gevoel) tot ver beneden het vriespunt. Zo koud hebben we het nog niet meegemaakt. De slaapzak houdt het andermaal goed uit, maar H;s voeten worden niet meer warm deze nacht. " een Luxembourg kwaal" zegt ze. Allemaal hebben we daar last van. Ik rol me als kruikje op aan haar voeten, zodat ze de nacht toch behoorlijk door komt.
Ik heb nog niet verteld dat we, nadat we een plaatsje gevonden hadden op de overvolle camping, door de eigenaar van een grote RV gedwongen werden de boel weer op te breken. Meneer had voor twee dagen deze plek gereserveerd. Wij in het half donker aan de sjouw met een half afgebroken tent op zoek naar een andere plek. Uiteindelijk vonden we ergens verder weg, moeilijk bereikbaar met de auto, toch nog een plekje. IN het donker alles opnieuw opgebouwd. Toen ik later op de eerste plek nog even wat achtergelaten spullen ging ophalen bleek meneer de RV eigenaar met de noorderzon vertrokken. Blijkbaar had hij zijn enorme joekel niet tussen de bomen kunnen manoevreren. De plek stond helemaal leeg. De stemming van H. werd er niet beter op toen ik deze mededeling deed.

Vandaag zijn we het park ingetrokken.

Helemaal achter in het dal hebben we een stevige wandelin bergop gemaakt naar de Vernon Falls. H bleef bij de Lower Falls, die naar haar mening al high genoeg waren, hangen en ik ben alleen doorgegaan naar de middle Falls. Daarna met zijn twee"en naar de plek in Yosemite waar de enorme Segoya Trees staan. (foto 1)Voordat we daar waren moest een enorme wandeling naar beneden gemaakt worden. Nu heeft elke wandeling naar beneden als consequentie dat je ook weer naar boven moet. Dat laatste heeft H. vrijwel genekt. Helemaal uitgeput is ze terug bij de auto aangekomen. Met een halfdode H. naast me zijn we een camping gaan zoeken zo ver mogelijk bij Yosemite vandaan, in de hoop dat de rit naar alsmaar beneden een beter slaapklimaat zou opleveren. Helaas zit ik dit stukje alweer met bijna bevroren vingers te tikken. Het blijft maar koud ' s nachts. Blijkbaar zitten we nog steeds te hoog in zuid Californie.