Zucht, kreun

Ach, we hebben het hier best zwaar. Hanneke zucht en kreunt. En ik moet me elke dag maar aan haar aanpassen. Hier een fotoimpressie van zo'n tob-dag. (zeg maar gerust top-dag), terwijl we op de Nederlandstalige zender hier in Denia hoorden dat voor het noorden van het land de code oranje was afgegeven, stond hier de thermometer vanmiddag op 22 graden. We gaan hier voortaan elke januarimaand naar toe!

tandjes op elkaar, krammetjes er uit

Even op de tanden bijten, knip, knip, knip. Een voor een werden de krammetjes losgeknipt en werd de knie van H. weer helemaal haar knie, zonder nietjes er in." En hoeveel kans is er dat die onderdelen nog van mijn botten afraken", vroeg H. aan dokter Campagnard? "Geen, mevrouw. De kans dat uw botten beschadigen is groter dan dan ooit een van de aangebrachte onderdelen het begeven". Een geruststellende gedachte. "En hoe lang gaat mijn nieuwe gewricht mee"? "Reken op tien tot vijftien jaar". "Dus tegen de zeventig gaat bij haar het mes er weer in?". "Wie dan leeft, dan zorgt", aldus Campagnard. De komende jaren kan H. er weer tegen aan. Dat wordt dus fietsen, abseilen, bungy jumpen, autoracen en kanovaren. Althans enkele activiteiten uit dit rijtje. Welke? dat is de huiskamervraag van vandaag.

En buiten scheen de zon, de zon, de zon. Op de middag een graad of 18. We zijn de villawijken ingetrokken die hier als eekhoorntjesbrood tegen de rotswanden aangeplakt zitten. Lager en lager gingen we in onze huurauto, totdat we de zee beneden bijna konden aanraken. Goudgeel stonden de rotsen loodrecht in het staalblauwe water. Het Zwitser Levengevoel bestaat echt!

Een stijle klim en een dalletje

Een dag in het Spaanse land met een Nederlands karakter, zwaar bewolkt, grijs, nat. Je zou er bijna somber van worden. Het weerhoudt mij er niet van om een stevig helling te gaan nemen in het achterland van Benitatxell, (op de foto die ik gisteren van de bergrug hier achter ons heb genomen is dat het gebergte links van het midden dat het meest omhoog steekt)

tegen de Serra de Bernia aan; het is er uitgestorven, de weg stijgt aanvankelijk flauwtjes, in de verte kijk ik neer op de Penyal d'Ifac, het enorme rotsblok dat pal voor de flats van Calp in zee ligt. Het laatste stuk gaat het zo'n 13  tot 14 % omhoog, zuchtend en steunend onderga ik mijn zelf gekozen lot. Overal rijzen de rotsen rond me op, heel in de verte ligt heel verlaten een boerderij in een omgeving die verder alleen maar bestaat uit stenen; wat zou een sterveling hier toch voor bestaan zoeken? Dan langs de andere kant vele kilometers suizend naar beneden over een bochtige weg. Ik durf niet door te knallen, als er een auto om de bocht schiet weet ik hem niet te ontwijken en kan ik nog net voor het ravijn afremmen (ik zit een beetje te overdrijven, maar het schrijft wel lekker zo). En dan heb ik weer eens een lekke band, gelukkig op een vlak stuk. Wat dat toch is met mij en de banden, ik weet het niet, misschien maar eens nieuwe buitenbandjes aanschaffen. Ik heb in Xabia (Javea, alle plaatsnamen worden hier op 2 verschillende manieren geschreven) een uitstekende fietswinkel gevonden. Dus dat gaan we dan maar eens doen.

Hanneke gaat trouw elke dag naar de training en wordt daar stevig onderhanden genomen. Vandaag ging het een tandje minder omdat de aanpak van gisteren (buigen tot 90 graden) iets te veel van het goede was. Ze heeft vannacht vanwege een zeurende pijn weinig geslapen. Ze heeft vandaag het gevoel dat ze zichzelf een beetje in de weg zit. Ze is het geslof en de krukken beu, wil weer van alles doen maar heeft daarvoor de energie niet. Alle spieren doen zeer, ze kan niet goed zitten, niet goed staan en niet goed liggen. Er is duidelijk sprake van een dalletje na dagen opgaande lijn. (maar ze blijft lief hoor, laat daar geen misverstand over bestaan). Gisteren hebben we, toen het wél zonnig was, gewandeld langs een baai in de buurt. Dat wil zeggen, ik wandelde en duwde H. voort. Ziehier het eindresultaat:

Overigens wordt H. wel steeds huislijker, ze is begonnen aan het breien van een trui voor mij. Voor als we weer in het koude kikkerland terug zijn.

De balans na bijna 2 weken Spanje

Alweer bijna 2 weken in Spanje. En er komen nog 2 weken bij. Gisteravond heb ik besloten H. tot het bittere eind te begeleiden. Zo bitter is dat eind niet, want het blijft hier goed toeven, al was het zondag bewolkt en winderig, bijna Hollands weer. Vandaag schijnt dan de zon wel weer hevig maar er staat een stormachtige wind waardoor het toch fris aan voelt. In de middag, na de training van H. op de  fysio, zitten we - uit de wind - genoeglijk achter een Spaanse capucino (dat is hier een stevig bak koffie met daarop een enorme dot slagroom) op een terras in de haven van Moraira.
Gisteren heb ik op de bewolkte, volmaakt stille zondag, nog heel wat afgeklommen in het achterland van Benitatxell; opvallend toch hoeveel fietsers je hier tegen komt, zelfs op zo'n rustige zondag. Ook vandaag zie ik ze weer overal rondrijden; werkdag of niet. Het merendeel oogt jong, dus het zijn zeker niet alleen pensionado's die hier rondfietsen. Gisteren hoorde ik een groepje wielrenners Frans spreken. Ik denkt dus inderdaad dat het allemaal profs zijn die hier aan het trainen zijn.

H. heeft vooral 's nachts last van haar knie. Als ze rustig ligt gaan de spieren en gewrichten opspelen. Het is dus zaak om overdag heel actief te blijven, zodat ze 's avonds goed slaperig is. Het lopen gaat steeds beter; ik denk dat ze over 2 weken inderdaad vrij kwiek het vliegtuig in stapt.

Mathieu de magnetronmathador!

Voor het eerst heeft H. na haar operatie weer eens een lange autotocht gemaakt. Niet achter het stuur natuurlijk, dat mag de eerste 6 weken nog niet. Maar zelfs naast de bestuurder viel het haar zwaar. Voortdurend staat haar been een graad of 45 gebogen, en dat is na een half uur te veel van het goede. Ook heb ik haar voor het eerst in een rolstoel voortgeduwd. De techniek om met haar er in een stoepje te nemen heb ik nog niet onder de knie, getuige het gehannes van ondergetekende bij een café deur alwaar we bakkie wilde doen. Maar dan schieten van alle kanten hulpzame handen toe. En tevens zien we de verbazing, als H. zich opricht en gewoon een paar stappen doet, dat is nou weer net iets te veel van het goede; als rolstoelzitter moet je half verlamd zijn wil je enig respect afdwingen; als je gewoon opstaat uit je stoel voelt iedereen zich toch een beetje bekocht. Enfin, we hebben patatas fritas en gefituurde visjes genomen, voorafgegaan door koffie met een enorme toef slagroom er op; een volkomen vreemde combinatie natuurlijk en ook nog eens in de verkeerde volgorde;  die er toe leidde, dat we vanavond om 9 uur eigenlijk nog geen trek hadden in de bezorgde maaltijd. Want wat een luxe is dát, als je elke avond een warme maaltijd krijgt bezorgd, ook weer een uitvloeisel van het uiterst luxe arrangement dat de IZA voor ons geregeld heeft. Ik ben inmiddels een expert in het bedienen van de magnetron; en dat voor iemand die er thuis geeneens geen heeft!

Opletten op de Spaanse fysiotherapeut! Die maakt iets te veel indruk!

Hanneke is weer behoorlijk onder handen genomen, maar liefst 3 fysiotherapeuten kwamen er aan te pas. Een Filipijnse paste de manuele therapie toe met lymfe-drainage (dit is met dat opgepompte kussen rondom je been); dan kwam Rafa, een naar verluid heel mooie Spaanse man die H. zeer zorgvuldig op de fiets en het wegdrukapparaat begeleidde (hiervoor moet ik gaan uitkijken, die Rafa maakt op H. veel indruk!) en tot slot Paul die H. goed leerde lopen met krukken (kont naar voren i.p.v. naar achteren, goed afwikkelen van de voeten). Ondertussen mocht ik boodschappen gaan doen. Zo heb ik zeker drie kwartier doorgebracht bij een enorme Chinese bazaar op zoek naar een theepotje; ongelooflijk wat een rotzooi je in zo'n magazijn allemaal tegenkomt; je kunt eigenlijk niks bedenken wat ze er niet hebben. De afdeling Feliz Navidad (gelukkig kerstfeest) draaide er nog op volle toeren; zouden die Spanjaarden vanwege de crisis de ballen en slingers pas na de kerst kopen omdat ze dan in de ramsch gaan?

's middags ben ik weer op de fiets geklommen en zo waar, weer kwam ik de voltallige BMC ploeg tegen (zie ook gisteren). De manier waarop de volgwagen met een enorme zwaai een hele rotonde blokkeerde (onder luit getoeter van de hiervan niet gecharmeerde overige weggebruikers) om het in het rood-zwart gehulde pelotonnetje door te laten maakte op mij veel indruk. Ik ging helaas de andere kant uit, het lijkt me toch schitterend om een tijdje met die profs mee op te rijden. Onder weg werd ik één keer gepasseerd op een helling, maar reed ik zelf twee andere Spanjaarden voorbij hetgeen mij een heerlijk gevoel gaf. Ik ben en blijf een kleine jongen.

Vanavond weer naast mijn liefje op de bank naar Umbero Tan gekeken; ik begin hier echt een ongelooflijke onderuitgezakte tv maniak te worden. H's knie voelt koel aan; maar dat geldt alleen voor haar knie! (hier weer eens een ongegeneerde blik op haar knie; net een doorregen runderlapje)

Het was heerlijk weer vandaag; voor het eerst kon H. genieten van ons luxueuze terras. Wat een leventje leiden we hier toch!

vertoeven tussen de wielerkampioenen en nieuwe tv programma's ontdekken

We zijn hier echt in het wielerparadijs terecht gekomen. Dacht ik gisteren de voltallige RABO bank ploeg voorbij te zien komen (dat kan niet, dus het moet een ploeg zijn die wat shirts betreft dezelfde blauw oranje kleuren voert, welke ploeg is dat dan?); vandaag kwam ik op hetzelfde traject bergopwaarts de voltallige BMC ploeg tegemoet (daartoe behoren o.a. Cadel Evans, Thor Hushovd en Philippe Gilbert) met ploegwagen met fietsen er bovenop er achter aan. Ikzelf zat in de auto, met Hanneke op weg naar de fysiotherapeut die aan de voet van een vaak bereden fietsroute ligt. De fysiotherapeut die Hanneke onder handen nam bevestigde dat de BMC ploeg vlak bij hem gehuisvest is. Geeft me toch wel een kick, rond te gaan in een gebied waar de belangrijkste Tourploegen (Astana zit ook hier) aan het oefenen zijn voor het nieuwe wielerseizoen. Maar ik ben een slappeling en vermijdt zelf de zwaarste hellingen. Vandaag ben ik (met de auto) de pal aan de kust gelegen "Cumbra del Sol" opgereden; een helling van zeker meer dan 10 % gemiddeld, met een adembenemend uitzicht op de hele  Cap de la Nau. Denk het maar niet dat ik zoiets ga proberen; ik zou halverwege komen te overlijden. Ja, 15 jaar geleden zou ik dat nog wel gedaan hebben, maar daar begin ik niet meer aan. Maar een hellinkje van 6, 7 procent mag van mij rustig een drie kwartier duren.

Ik lul maar door over mezelf omdat over H's situatie niet zo veel nieuws te melden valt. Haar knie voelt warm aan, maar dat is normaal na een stevige oefening. Vanmorgen werd het eerste serieuze oefeningsanderhalf uur afgewerkt; stevig duwen tegen een plank met gewichten en de eerste voorzichtige fietsoefeningen. Verder een oefening waarbij het bewuste been helemaal in een luchtzak wordt ingepakt die vervolgens stevig wordt opgepompt; zo wordt alle overtollige vocht weggedrukt, aldus de therapeut. Hanneke vond het "wel een een lekker gevoel, eigenlijk" en viel er bij in slaap. Achteraf was ze niet eens zo bek af. Wel blijft een hardnekkige verkoudheid haar oren verstopt houden. De huisarts, ook weer een Nederlander die toevallig boven de fysiotherapeuten gevestigd is, heeft er naar gekeken en onmiddellijk bevolen met de diclofenac (ontstekingsremmer) te stoppen. "Dat specialisten nog steeds dergelijke rotzooi voorschrijven", zei hij hoofdschuddend. "Zo'n timmerman (hij had het over de specialist die H's knie in elkaar heeft gezet) moet zich niet met medicijnen bezig houden". Nou, dat wordt nog leuk hier, als de heren en dames medici zo over elkaar oordelen.

Verder luieren we veel en ontdekken we leuke tv programma's waar we nooit naar keken, zoals de late night show van Humberto Tan; veel leuker dan die lulletjes rozewater van de EO.